Ἄς παρακαλῶμεν νά μᾶς λυπηθῆ ὁ Θεός… (Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης)

Εύχομαι η γλυκειά μας Παναγία να σε κάνη καλά κατ’ άμφω, να μετριάζη το πνεύμα της λύπης σου, να σου το αντικαθιστά με το πνεύμα της παρακλήσεως δι’ Αγίου Πνεύματος. Όλα τα λυπηρά, μας αποστέλλονται, χωρίς πάσης αμφιβολίας, δια θεραπείαν της νοσούσης ψυχής μας, όπως δια των θλίψεων εμέση το φαρμάκι της ηδυπαθείας και παντός πάθους. Κυρίως δια των θλίψεων καταφαίνεται η αγάπη του ουρανίου Πατρός εις τα ιδικά Του παιδιά, όπως μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού και προστεθή αιώνιον βάρος δόξης! Όσον και αν θλιβώμεν εις αυτόν τον εφήμερον κόσμον, μίαν ημέραν θα παύσουν τα θλίβοντα ημάς. Από τα θλιβερά εκείνα τα μετά θάνατον, την κόλασιν, κ.λ.π. να μας λυτρώση καθ’ ολοκληρίαν ο Χριστός μας και η Παναγία μας, να μη τα ίδουν τα μάτια μας, διότι, εάν μόνον η σκέψις της κολάσεως είναι κάτι τρομερόν, πόσον μάλλον, όταν κανείς καταδικασθή αιώνια να βιώση εν αυτή! Ας παρακαλώμεν να μας λυπηθή ο Θεός, και ας μας αξιώση πάντα με ταπείνωσιν να ζητώμεν το θείον Του έλεος και την συγχώρησιν, διότι είπεν Αυτός δια του Αγίου Του Υιού: «Πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε» ( Ματθ. 21,22 ) και «αιτείτε και δοθήσεται». Ναι, αιτούμεν κάθε ημέραν και στιγμήν Αυτόν, όπως μας ελεήση και παραβλέψη τα εν γνώσει και αγνοία πεπραγμένα μας και ελπίζομεν εις τους θείους Του λόγους ότι θα ποιήση έλεος μετά της ταπεινώσεως ημών. Αμήν.
 Γεροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Ὅταν σοῦ ἔρχεται ἡ θλίψις, νά παρηγορῆσαι ὅτι καί πάλιν θά σοῦ ἔλθη ἡ χαρά καί ἡ γαλήνη. (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )

Δια πολλών θλίψεων θα σωθώμεν, παιδί μου, επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου;». Αι θλίψεις ελευθερώνουν τον άνθρωπον, που τας υπομένει μετά χαράς και γνώσεως, από τας αμαρτίας του και τον κανόνα αυτών, δημιουργείται και πνευματικός χαρακτήρ, γίνεται ο άνθρωπος ελεήμων, ταπεινός, πράος κ.λ.π.
Εκείνος που δεν έχει αληθινήν γνώσιν των πειρδιότι ποίος άγιος ηγίασε ή άνθρωπος εσώθη, χωρίς να περάση από το καμίνι των διαφόρων πικριών; Αν εδώ πικρανθώμεν, εκεί, εις το άλλον κόσμον, ο Χριστός μας, θα μας γλυκάνη με την τόσον όμορφον βασιλείαν Του.
Όταν σου έρχεται η θλίψις, να παρηγορήσαι ότι και πάλιν θα σου έλθη η χαρά και η γαλήνη. Συνεχώς ενθυμού τον θάνατον, αυτή η μνήμη θα σου δίδη πολύ κουράγιο εις τα λυπηρά του ματαίου τούτου βίου και θα γεμίζη η ψυχή σου παρηγορίαν. Τα βάσανα της ζωής μίαν ημέραν, παιδί μου, θα λήξουν, διότι ο κόσμος παρέρχεται, μόνον ό,τι πράξη κανείς δια την δόλια του ψυχήν, εκείνο αιώνια θα μείνη ή προς ύψος ή προς βάθος και απώλειαν.
ΓέρονταςΕφραίμ Φιλοθεΐτης

«Ἡ φοβερά ὥρα τοῦ θανάτου» μέρος β΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ ΚΒ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

   Χάνουμε τόν χρόνο πού μποροῦμε νά κάνουμε προσευχή. Μᾶς φεύγει ὁ πολύτιμος χρόνος, αὐτό τό χρῆμα τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀγοράζουμε πολύτιμα πράγματα, χρήσιμα γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καί μᾶς ξεγελάει ὁ διάβολος καί μᾶς ρίχνει· καί ψωνίζουμε ἀμέλεια, ραθυμία, ἀργολογία, κατάκρισι, σκορπισμό τοῦ νοῦ, σκέψεις μή ὠφέλιμες· κι ὅλα αὐτά εἶναι τά ψώνια καί τό ξόδεμα τοῦ πολυτίμου χρήματος τῆς ζωῆς. Αὔριο δυστυχῶς θά βρεθοῦμε σ᾿ αὐτήν τήν ὥρα, πού κι οἱ ἀδελφοί μας βρέθηκαν πρό ὀλίγου, καί θά λέμε: «Τί ἔκανα; Πῶς ξεγελάστηκα; Πῶς ἀπατήθηκα; Μά δέν τό περίμενα νά πεθάνω τόσο ἔξαφνα!»
Μά, δέν τό ἤξερες; Δέν εἶχες ἀκούσει ὅτι ἔτσι φεύγει ὁ ἄνθρωπος; Βεβαίως. Μπορεῖ ἡ συνείδησι νά πῆ ψέμματα καί ἀναληθῆ; Μηδαμῶς. Θά μᾶς φωνάξη τρανότατα τήν ἀλήθεια. Κι ἀλλοίμονο σέ μένα, πού τά λέω καί δέν τά πράττω!  Ἄς ἐλεεινολογήσουμε τόν ἑαυτό μας καί ἄς ταπεινωθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἄς ταπεινωθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου καί ἄς Τοῦ ζητήσουμε συγγνώμη· ἄς Τοῦ ζητήσουμε τό Θεῖον Αἷμα Του νά μᾶς πλύνη, νά μᾶς καθαρίση, καί ὁ θάνατος Του ἄς γίνη ζωή μας μέ τήν διόρθωσι πού πρέπει νά πάρουμε. Γι᾿ αὐτό λέγω ὅτι πρέπει νά εὐχαριστήσουμε ἀπό καρδιᾶς τόν Θεό, πού μᾶς χάρισε ἔτι καί ἔτι ζωή καί μποροῦμε νά διωρθώσουμε τόν ἑαυτό μας. Ἐνῷ οἱ ἀδελφοί μας πού ἔφυγαν τώρα, τίποτα δέν μποροῦν νά κάνουν. Τώρα περιμένουν ἀπό τήν Ἐκκλησία, περιμένουν ἀπό τούς ἀδελφούς, περιμένουν ἀπό ἐμᾶς νά τούς βοηθήσουμε.

  Ὁ δικός μας Ἅγιος, ὁ Γέροντάς μου, πληροφορήθηκε πότε θά φύγη ἀπό τή ζωή καί τοῦ εἶπα:

• Γέροντα, τί θέλεις νά σοῦ κάνουμε;

 Ἐννοοῦσα σαρανταλείτουργα, μνημόσυνα κ.λ.π. Αὐτός ὁ μεγάλος καί σοφός ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μοῦ ἀπάντησε:

• Ναί, θά κάνετε γιά τόν λογισμό σας, ἀλλά ἀλλοίμονο, ἄν περιμένω ἀπ᾿ αὐτήν τήν ἐλεημοσύνη νά σωθῶ!

Σκεφθῆτε πόση ἦταν ἡ φροντίδα του νά εἶναι ἕτοιμος, ὥστε νά μήν περιμένη, ἐάν θά τόν ἐλεήσουν οἱ ἄνθρωποι γιά νά εὕρη σωτηρία.

 Βέβαια ἐμεῖς, καί πρῶτος ἐγώ, ζητοῦμε βοήθεια, γιατί ξέρουμε ὅτι ἡ συνείδησι μᾶς κατακρίνει πώς δέν κάναμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό καί φοβούμεθα τόν θάνατο. Διότι ἡ συνείδησί μας δέν μᾶς ξεκουράζει. Ἀκόμα εἶναι ἐλλιπής, ἀκόμα θέλει νά συμπληρώση. Ἐνῷ ἡ συνείδησις τοῦ μεγάλου Γέροντος ἦταν τακτοποιημένη, ὅπως καί μοῦ τό ἔλεγε:

• Παιδί μου, μόνο τό γεφύρι νά περάσω (ἐννοοῦσε τόν θάνατο) ἀπό κεῖ καί πέρα ὁ λογαριασμός μέ τόν Θεό, χάριτι θείᾳ εἶναι τακτοποιημένος!

Σκεφθῆτε συνείδησι λαμπρά καί σίγουρη. Γι᾿ αὐτό μᾶς ἔλεγε:

• Κάνετε τό καθῆκον σας.

Τοῦτο μᾶς τό ἔλεγε, γιά νά τακτοποιήσουμε τήν δική μας συνείδησι ἔναντι τῆς ὀφειλῆς πού εἴχαμε στόν Γέροντα.
Ἄς μᾶς φωτίση ὁ καλός Θεός κι ἄς μᾶς δώση τήν δύναμι, νά φροντίσουμε νά τακτοποιήσουμε ὅ,τι ἐκκρεμότητες ἔχουμε ὁ καθένας ἀπό τήν θέσι του καί ἀπό τήν εὐθύνη του. Ἄς προσπαθήσουμε, ἄς μήν ἀμελήσουμε· δέν εἶναι καιρός ἀμελείας, δέν εἶναι καιρός νά ἀναβάλλουμε. Ὄχι μόνον τώρα, διότι συνεχόμεθα ἀπό τήν αἴσθησι τοῦ θανάτου τῶν ἀδελφῶν μας, ἀλλά νά συνεχίσουμε μέ τήν αἴσθησι αὐτή πρός διόρθωσί μας.
Οὐδείς ἀναμάρτητος πλήν τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Κανείς ἅγιος ἄνθρωπος δέν ἔφυγε ἀπό τή γῆ χωρίς κάποιο παραμικρό ἁμάρτημα· αὐτό ὅμως δέν ἐκώλυσε τήν σωτηρία καί τήν ἁγιότητά του. Τά ἐκ συναρπαγῆς σφάλματα δέν ἀφαιροῦν τήν ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γι᾿ αὐτό μόνον ὁ Θεός εἶναι ἀναμάρτητος. Ἐκεῖνο πού μᾶς συνιστοῦν οἱ μεγάλοι Πατέρες μας, εἶναι νά βρεθοῦμε κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου μέ ὅσο γίνεται λιγώτερα πλημμελήματα, μέ ἁμαρτήματα παραμικρά πού δέν κωλύουν τήν σωτηρία μας. Διότι, ὅταν ἡ πλευρά τῶν ἀρετῶν εἶναι γεμάτη καί βαραίνει, αὐτά τά παραμικρά θά ἐκτιναχθοῦν στόν ἀέρα.
Γι᾿ αὐτό, ἄς προσπαθήσουμε νά ἀγωνιζώμεθα, νά κάνουμε τήν ὑπακοή μας εἰλικρινῆ, σωστή, ἐν ἀληθείᾳ· ὄχι νά φαίνεται ὑπακοή καί στήν οὐσία νά εἶναι θέλημα, παρακοή καί δηλητήριο. Ὄχι θέλημα· θά μετανοήσουμε αὔριο. Γιά ἕναν ὑποτακτικό δέν περιμένει ὁ Θεός νά σφάλλη σάν τόν κοσμικό ἄνθρωπο μέ ἁμαρτίες, ὅπως γνωρίζουμε. Τοῦ ὑποτακτικοῦ ἡ πορνεία καί ἡ μοιχεία εἶναι, ὅταν σφάλλη οὐσιαστικά στήν ὑπακοή. Ἡ παρακοή εἶναι τό ὑπ᾿ ἀριθμόν ἕνα σφάλμα καί ἐξ ἀντιθέτου ἡ ὑπακοή τό ὑπ᾿ ἀριθμόν ἕνα στοιχεῖο τῆς σωτηρίας του. Ὑποτακτικός μέ ὑπακοή, μέ εἰλικρίνεια ἔχει τήν σιγουριά τῆς σωτηρίας του. Ὁ ὑποτακτικός ἔχει τήν καλύτερη μοῖρα τῆς σωτηρίας· εἶναι ὁ πιό εὐτυχισμένος ἄνθρωπος ἐπάνω στή γῆ πού ἔχει τίς χρηστότερες ἐλπίδες, γιά νά περάση στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἐνῷ ἐμεῖς οἱ ὑπεύθυνοι, ἔμεῖς πού σηκώνουμε τά βάρη τῶν ἀνθρώπων καί σφάλματα καί ἁμαρτίες καί διατάζουμε, εἴμεθα σέ ἐπικίνδυνη θέσι σωτηρίας. Ὄχι ἀπό τά ἁμαρτήματά μας τόσο –ὑπάρχει περίπτωσι νά σωθοῦμε ἀπό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ– ὅσο ἀπό τά ἁμαρτήματα κι ἀπό τήν εὐθύνη τῶν ἄλλων ψυχῶν. Ἐκεῖ εἶναι τό σημεῖο τό ἐπικίνδυνο γιά τήν θέσι τήν δική μας, τῶν ὑπευθύνων ἀνθρώπων πού σηκώνουν ψυχές στήν πλάτη τους. Γιά τόν ὑποτακτικό ὅμως δέν ὑπάρχει αὐτός ὁ κίνδυνος. Ὁ ὑποτακτικός μέ μιά ἁπλῆ ζωή, ἁπλούστατη ζωή, «εὐλόγησον» καί «νά ᾿ναι εὐλογημένο», πέρασε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Νά εὐδοκήση ὁ Θεός μέ τό πέλαγος τῶν οἰκτιρμῶν Του νά εὑρεθοῦμε ὅλοι μαζί στήν εὐτυχία καί τήν μακαριότητα αὐτῆς τῆς Βασιλείας αἰωνίως. Ἀμήν!

   Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

 

 Ἀπότόβιβλίο: “ Ἡ τέχνη τῆς σωτηρίας”
Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
Ἔκδοσεις Ἱεράς Μονῆς Φιλοθέου Ἅγιον Ὄρος
Τόμος α΄
Κεντρική διάθεση:

ΕΚΔΟΣΕΙΣ:«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

 Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Φιλοθέου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά  Μονή.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Τί εἶναι Ὀρθοδοξία»

 

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἀλήθεια περί Θεοῦ, περί τοῦ ἀνθρώπου καί περί τοῦ κόσμου, ὅπως μᾶς τήν ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός μέ τήν ὑπέροχο διδασκαλία του, μέ τήν ἁγία ζωή του, μέ τήν λυτρωτική θυσία του· ὅπως τήν διετύπωσε κατόπιν ἡ θεόπνευστος διάνοια καί καρδιά τοῦ Παῦλου, ὅπως τήν ζωντάνεψε ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελιστές μέ τό Οὐράνιο φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ θαυμαστή ἐκείνη σύνθεση δόγματος καί ἤθους, θεωρίας καί πράξεως, ὅπως μᾶς τήν ἔδωσαν οἱ πνευματοκίνητοι Πατέρες τῆς Ἀλεξανδρείας καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Καππαδοκίας καί τῆς Συρίας, τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀργότερα. Ὅλοι αὐτοί ἀπό τόν ἱερό Πολύκαρπο, τόν μαθητή τῶν Ἀποστόλων, μέχρι τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ὁποῖος πέθανε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα, μέ τήν σοφία τους καί τήν ἁγιότητά τους, μέ τίς θυσίες καί τούς ἀγῶνες τους, μᾶς παρέδωκαν τήν παρακαταθήκη τῆς ὀρθῆς πίστεως καί ζωῆς, τόν θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.

 Ὀρθοδοξία εἶναι ἀκόμη ἐκεῖνο πού διατύπωσαν ἐπισημότερα οἱ Σύνοδοι, τά Οἰκουμενικά ἐκεῖνα συνέδρια τῆς ἀνά τόν κόσμο Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τότε οἱ Θεοφόροι Πατέρες «ὅλην συγκοτήσαντες τήν τῆς ψυχῆς ἐπιστήμην καί τῷ θείῳ πνεύματι συνδιασκεψάμενοι», ἀπεφάνθησαν γιά τά μεγαλύτερα προβλήματα πού ἀπασχόλοῦν τόν πνευματικό ἄνθρωπο καί ἔθεσαν τά βάθρα τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ.

Τήν Ὀρθοδοξία ἐπεσφράγισαν οἱ μάρτυρες ὅλων τῶν ἐποχῶν μέ τό τίμιο αἷμα τους. Ὅλη ἡ Ἱερή στρατιά τῶν ἑκατομμυρίων ἡρώων καί Ὁμολογητῶν, ἀνδρῶν καί γυναικῶν καί παιδιῶν, ἀπό τά ἀμφιθέατρα τῆς Ρώμης μέχρι τά στρατόπεδα τῆς Ρωσίας, ἀπέδειξαν ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι μία ἁπλή θεωρία, ἀλλά ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή, ὁ ὡραιότερος ἡρωϊσμός, ἡ νίκη κατά τῆς ὠμῆς βίας καί τῆς ὑλικῆς δύναμης, ἡ ἐπικράτηση καί ἡ βασιλεία τοῦ πνεύματος.
Καί ἦρθε κατόπιν νά ὑμνήσει τήν Ὀρθοδοξία ἡ λατρεία μέ τήν ὑπέροχη ποίηση καί τήν ἐμπνευσμένη ὑμνογραφία της, ἡ ὁποία συνδιάζει «τό φυσικόν καί τό ὑπερφυσικόν, τά ἐγκόσμια καί τά οὐράνια, τήν ἀτομικότητα καί τήν κοινωνικότητα, τήν οἰκειότητα καί τόν βαθύν σεβασμόν, τό εὔληπτον καί τό μυστήριον μέσα σέ μιά ἀτμόσφαιρα ἀναστάσεως καί ἱερότητος ἀναπαρίσταται ἐκεῖ ἡ θυσία τοῦ Θεανθρώπου, στό θεῖο δράμα τῆς Λειτουργίας, στό ὁποῖο μετέχουν ὅλοι οἱ πιστοί. Ἐκεῖ ἐπίσης ὑμνοῦνται καί προβάλλονται τά κατορθώματα τῶν γιγάντων τῆς πίστεως καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ χοροῦ αὐτοῦ στέκει ἡ Θεοτόκος. Ἐκεῖ ἀνυμνεῖται τό δόγμα, ὄχι μόνο ὡς ἀληθές, ἀλλά καί ὡς ἀνταποκρινόμενο στίς ἀνθρώπινες ἐφέσεις».
Ἀλλά καί τό ἰδανικό γιά τό ὁποῖο ἀγωνίσθηκε ὁ μοναχισμός, δέν εἶναι διαφορετικός ἀπό τό νόημα τῆς Ὀρθοδοξίας. Κατά τούς ἰδικούς μελετητές, ὁ ὀρθόδοξος μοναχισμός ὑπῆρξε ὁ πνευματικός στρατός, ὁ ὁποῖος ἀγωνίσθηκε γιά τήν ἀπόκτηση τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας, γιά τήν τελείωση τοῦ ἀνθρώπου. Σκοπός του ἦταν τό «μορφωθῆναι τήν ψυχήν τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός». Οἱ πνευματικοί ἀγῶνες τῶν ἀσκητῶν, εἶναι οἱ νέοι Ὀλυμπιακοί ἀγῶνες τοῦ πνεύματος· ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στόν κατ᾿ ἐξοχήν φιλόσοφο βίο, στή Θέωση. Ἡ πορεία τοῦ ἀσκητισμοῦ εἶναι πορεία ἐξαγνισμοῦ καί ἐπιστροφῆς στό θεῖο. Καί ὄχι μόνο στούς ἀσκητές, ἀλλά καί σ᾿ ὁλόκληρο τό χριστιανικό πλήρωμα, ἡ Ὀρθοδοξία ἔδωσε τό νόημα τῆς ἀγιότητος καί τόν τρόπο αὐτό ἐξύψωσε τά ἤθη τῆς κοινωνίας.
Ἰδιαιτέρως τό βλέπουμε αὐτό στήν κοινωνική ἀντίληψη. Βασικό γνώρισμα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Φιλανθρωπία μέ τό βαθύτατο νόημά της, ὄχι μόνο σάν Ἐλεημοσύνη, ἀλλά γενικώτερα, σάν στοργή πρός τόν ἄνθρωπο. Ἡ κοινωνική πρόνοια δέν εἶναι ἀνακάλυψη τῶν τελευταίων αἰώνων. Δημιουργήθηκε στά Ἱεροσόλυμα μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος. Ἐκεῖ ἔγιναν τά πρῶτα συσσίτια, στά ὁποῖα ὑπηρετοῦσαν οἱ πρῶτοι ἑπτά διάκονοι. Καί ὁ πτερωτός Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἦταν συγχρόνως ὁ πρῶτος κοινωνικός ἐργάτης. Μαζί μέ τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου πραγματοποιοῦσε τόν ἔρανο τῆς ἀγάπης πού ὀνομάσθηκε λογία. Κοινωνικοί ἐργάτες ἦταν καί οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἐπίσκοποι. Δέν ὑπάρχει χειρότερος στραγγαλισμός τῆς ἀλήθειας ἀπό τό νά ἰσχυρίζεται κανείς ὅτι οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀσχολοῦνταν μονομερῶς μέ τό δογμα. Τόν καιρό πού συνήρχοντο οἱ Σύνοδοι, ἐκτίζετο ἡ Βασιλειάδα στήν Καισάρεια, λειτουργοῦσαν συσσίτια μέ ἑπτά χιλιάδες φτωχούς στήν Κωνσταντινούπολη, καί ἱδρύοντο τά πρῶτα μαιευτήρια στήν Ἀλεξάνδρεια. Καί ὄχι μόνο οἱ ἐπίσκοποι, ἀλλά καί βασιλεῖς, ἀκόμη καί οἱ μοναχοί συναγωνίζονταν στά ἔργα τῆς ἀγάπης. Γιά ὅλους αὐτούς ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν συγχρόνως καί Ὀρθοπραξία.

   Ἕνα ἄλλο γνώρισμα τῆς Ὀρθοδοξίας ἦταν πάντοτε ὁ ἡρωϊσμός, πού τόν εἴδαμε στό μαρτύριο. Ἀλλά δέν σταμάτησε μόνο στή θυσία τοῦ αἵματος. Τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας πάντοτε ἔδειξαν σθένος καί γενναιότητα μπροστά σέ κάθε εἶδος αὐθαιρεσίας, εἴτε ἀπό τόν Ἰουλιανό τόν Παραβάτη προερχόταν, εἴτε ἀπό τούς ἀρειανούς καί μονοφυσίτες, ἀπό τούς εἰκονομάχους καί λατινόφρονες μοναχούς. Ἡ φάλαγξ αὐτή τῶν ἡρώων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν περιλαμβάνει μόνο τόν Ἀθανάσιο καί τόν Βασίλειο καί τόν Χρυσόστομο, ἀλλά καί τόν Θεόδωρο Στουδίτη τόν Ἡγούμενο τῆς τοῦ Στουδίου Μονῆς, καί τόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή καί τόν μέγα ἥρωα Μᾶρκο τόν Εὐγενικό.

   Χαρακτηριστικό τῆς Ὀρθοδοξίας ἦταν ἀνέκαθεν καί ἡ ἱεραποστολή πρός τούς βαρβάρους συνδιασμένη μέ τόν ἐκπολιτισμό. Ἡ Ἐκκλησία μας χωρίς νά κάνει ποτέ προσηλυτισμό, ἀκτινοβολοῦσε τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν γραμμάτων, τῆς ἀγάπης καί τῆς ἡμέρωσης. Αὐτή τήν παιδευτική καί πολιτική γραμμή μᾶς δείχνουν ἰδιαιτέρως οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες οἱ ὁποῖοι ἐπότισαν ὅλη τήν κτίση μέ τά ζωντανά νάματα τῆς ὀρθῆς περί Θεοῦ καί ἀνθρώπου διδασκαλίας.

Ἡ Ὀρθοδοξία ὑπῆρξε πάντοτε ἡ βασιλική ὁδός τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐκράτησε ἀνόθευτο, γνήσιο τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔναντι τοῦ σκοτεινοῦ μυστικισμοῦ τῶν ἀνατολικῶν αἱρέσεων, τῆς παποκαισαρικῆς συγκεντρωτικότητας τῶν λατίνων καί τοῦ Ὀρθολογιστικοῦ ὑποκειμενισμοῦ τῶν Προτεσταντῶν. Πάντοτε κράτησε τό μέτρο καί τήν ἁρμονία. Δέν περιφρονησε τόν ἄνθρωπο οὔτε τή σοφία, οὔτε τή φύση, οὔτε τήν τέχνη. Δέν ὑπῆρξε «ἀπάνθρωπος». Ὅλα τά ἐξηγίανε καί δημιούργησε πολιτισμό. «Τήν φύσιν τῶν Ὄντων ἐτράνωσε, τά τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησε». Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πορεία τοῦ ὁλοκληρωμένου ἀνθρώπου πρός τόν Πλάστη του, πρός τήν Θέωση. Ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν πλήρη ἀνάπτυξή του, ἐν τῷ Χριστῷ καί γιά τόν Χριστό. Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μόνο ἡ κατ ἐξοχή Θεολογία. Εἶναι συγχρόνως καί ἡ ἀληθινή Ψυχολογία, ὁ γνήσιος ἀνθρωπισμός καί κοινωνισμός. Εἶναι ἕνα πολύεδρο διαμάντι, τό ὁποῖο ἀπό ὅλες τίς πλευρές παρουσιάζει νέες ἀντανακλάσεις τῆς ἀλήθειας.
Ἄς γνωρίσουμε λοιπόν τήν Ὀρθοδοξία μας. Ὄχι θεωριτικά. Ἄς τήν αἰσθανθοῦμε καί ἄς τήν ζήσουμε σ᾿ ὅλο της τό βάθος καί τό πλάτος. Ἔτσι μόνο θά μποροῦμε νά τήν προβάλλουμε καί νά τήν ἀξιοποιοῦμε. Διότι ἡ Ὀρθοδοξία μας, δέν εἶναι μουσεῖο καί ἕνα παρελθόν, ἀλλά ζωή καί ἀκτινοβολία καί δημιουργία. Εἶναι ἡ Μεγάλη Ἰδέα τοῦ ἔθνους μας. Εἶναι ἡ χρυσή ἐλπίδα της σωτηρίας μας. Εἶναι τό καύχημά μας ἐν Χριστῷ. Ἄς τήν κηρύττουμε μέ ἡρωϊσμό καί δόξα, ὡς τέκνα γνήσια τῶν μεγάλων ἡρώων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

  Ὦ πανέμορφη Ὀρθοδοξία! Αἱματοστόλιστη νύμφη τοῦ Χριστοῦ, ποτέ, νά μή σέ ἀρνηθοῦμε οἱ ἀνάξιοι, ἀλλά ἄν τό καλέσουν αἱ περιστάσεις καί οἱ καιροί, ἀξίωσέ μας ὦ φίλη, διά Σέ νά χύσουμε καί τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἵματός μας. Ἀμήν.

 Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος,αἶνοςκαίδόξαεἰςτούςαἰῶναςτῶναἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο: “ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ”

«Ὁμολογοῦμεν τόν Ἰησοῦν Χριστό;»

 

 ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

   Εὐλογημένοι μου Χριστιανοί
Κάθε πράξις μας σέ τούτη τή ζωή ἔχει τήν ἀνταμοιβή της στήν ἄλλη, τήν αἰώνιο. Ὄχι μόνο οἱ θετικές πράξεις, ἀλλά καί οἱ ἀρνητικές. Καί ἡ περισσότερη ἀρνητική πράξις εἶναι ἡ ἄρνησις τοῦ Χριστοῦ. Ἄν ἀρνηθοῦμε τόν Ἰησοῦ Χριστό, τότε καί Ἐκεῖνος θά μᾶς ἀρνηθῆ. Αὐτό τονίζει ὁ Παῦλος «Εἰ ἀρνούμεθα τόν Χριστόν, κἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς». Ἄρνησις καί Ὁμολογία εἶναι δύο θέσεις, πού παίρνει ὁ ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ Χριστοῦ. Μπροστά στόν ἥλιο ἤ θά κλείσης τά μάτια, ἀρνούμενος τή λάμψι του, ἤ θά τόν δεχθῆς. Δέν χωράει τρίτη θέσις. Ἀδιάφοροι μπροστά στόν Χριστό δέν μποροῦμε νά περάσουμε. Ἤ θά τόν ὁμολογοῦμε ἤ θά τόν ἀρνούμεθα. Δέν θά σωθοῦμε ἄν δέν Ὁμολογοῦμε τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος παρουσίασε καί τή θετική καί τήν ἀρνητική ὄψι, καί ἦταν κατηγορηματικός: «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς. Ὅστις δ᾿ ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγώ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς»1.
Ἡ Ὁμολογία ἤ ἡ ἄρνησις ἔχουν σχέσι μέ τή δημοσιότητα. Δέν εἴμεθα μόνοι στόν κόσμο. Ζοῦμε μέ ἄλλους. Ἄν ἤμασταν μόνοι, θά μπορούσαμε νά σωθοῦμε, ἔχοντας τήν πίστι στόν Ἰησοῦ Χριστό κρυμμένη στά βάθη τῆς καρδιᾶς μας. Ἄν καί τότε πάλι θά ἔπρεπε νά λειτουργῆ παράλληλα μέ τήν καρδιά καί τό στόμα, ἀφοῦ θά ἔπρεπε νά δοξολογοῦμε καί νά ὑμνοῦμε τόν ἀγαπημένο μας Ἰησοῦ. Ἀκόμη καί οἱ Ἄγγελοι «ἀκαταπαύστοις στόμασι, ἀσιγήτοις δοξολογίαις», μιλᾶνε γιά τόν Θεό. Πολύ περισσότερο ἐμεῖς, πού δέν ζοῦμε μόνοι μας, ἀλλά ζοῦμε σέ κοινωνία ἀνθρώπων. Ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων ὀφείλουμε νά δίνουμε τή μαρτυρία μας γιά τόν Χριστό μας. Ἄλλωστε μάρτυρες χώρις μαρτυρία δέν ὑπάρχουν. Καί μάρτυρας γιά μᾶς ὁ Χριστός δέν θά εἶναι, ἄν ἐμεῖς δέν δίνουμε τή μαρτυρία γιά τό ἅγιο Ὄνομά του.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος βλέπει τίς συνέπειες τῆς ἀρνήσεως τοῦ Ἰησοῦ. Ἄν τόν ἀρνηθοῦμε, θά μᾶς ἀρνηθῆ. Δέν θά μᾶς ἀρνηθῆ ἀπό ἐκδίκησι, ἀλλά διότι ἐμεῖς δέν θέλουμε νά μᾶς ὁμολογήση γιά δικούς του, νά μᾶς σώση. Καί ὑπάρχουν δύο σημαντικές διαφορές ἀνάμεσα στή δική μας ἄρνησι καί τή δική του.
Ἄν ἐμεῖς τόν ἀρνηθοῦμε, εἴμεθα ἁπλῶς ἄνθρωποι. Δέν ἔχει μεγάλη σημασία ἡ δική μας ἄρνησι. Ἐκεῖνος ὅμως εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Τό ἴδιο πρᾶγμα εἶναι νά σοῦ ἀρνηθῆ βοήθεια ἕνας πάμπτωχος, καί τό ἴδιο εἶναι νά σοῦ ἀρνηθῆ ἕνας πλούσιος; Ὁ Θεός εἶναι ὁ πλούσιος ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς. Ἀλλοίμονο, ἄν σοῦ ἀρνηθῆ τή βοήθεια του, καί μάλιστα τότε πού θά δικάζεσαι ἐνώπιόν Του, πού θά τρέμης σάν τό φθινοπωρινό φύλλο.
Ἄς μή νομίζουμε, λοιπόν, ὅτι μᾶς ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός. Ἄς μή νομίζουμε, ὅτι ὠφελοῦμε ἤ βλάπτουμε τόν Θεό. Τόν ἑαυτόν μας ὠφελοῦμε ἤ βλάπτουμε μέ τήν Ὁμολογία ἤ μέ τήν ἄρνησι. Ἄν ὁ Θεός θέλη νά τόν ὁμολογοῦμε, τό θέλει γιά μᾶς, ὄχι γιά τόν ἑαυτό του. Ἔχει ἀνάγκη ἀπό διαφήμισι ὁ ἥλιος; Εἴδατε ποτέ διαφημιστικό γραφεῖο νά διαφημίζη τόν ἥλιο; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὁ ἥλιος αὐτοδιαφημίζεται. Ἔτσι καί ὁ Χριστός μας, δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν δική μας διαφήμιση. Ἔμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τήν προβολή τοῦ Χριστοῦ. Προβάλλοντας τόν Ἰησοῦ, δείχνουμε ὅτι τόν πιστεύουμε, καί φανερώνουμε ὅτι τόν ἀγαπᾶμε, ἀφοῦ δέν φοβούμεθα κανέναν, ἀλλά καί ἐκφράζουμε ἀγάπη στούς ἄλλους, πού ζοῦν ἀκόμη μακρυά ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ.
Ἀλλ᾿ ἐνῶ ὁ Παῦλος παρουσιάζει τήν ἀνταπόδοσι στόν ἀγῶνα ἤ τήν ἄρνησι τοῦ Χριστιανοῦ, στή συνέχεια παρουσιάζει κάτι, πού δέν μπορεῖ νά τό κάνη ὁ Θεός. Ὁ παντοδύναμος Θεός ὅλα μπορεῖ νά τά κάνη. Ἕνα δέν μπορεῖ. Δέν μπορεῖ νά ἁμαρτήση. Καί ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀπιστία, ἡ ἔλλειψις ἀγάπης. Γι᾿ αὐτό ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά μήν εἶναι ἀξιόπιστος. Δέν μπορεῖ νά μήν ἔχει ἀγάπη στούς ἀνθρώπους. Ἐμεῖς εἶναι δυνατόν νά φθάσουμε στόν σημεῖο τῆς ἀπιστίας. Ἐκεῖνος ποτέ. Λέγει, λοιπόν, στή συνέχεια τῆς Ἐπιστολῆς του ὁ Παῦλος. «Εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστός μένει· ἀρνήσασθαι ἑαυτόν οὐ δύναται»2.
Ἄς ὑποθέσουμε, ὅτι ἐμεῖς ὁδηγούμεθα στήν ἀπιστία καί τήν ἄρνησι. Ἄς ὑποθέσουμε, ὅτι λέμε πώς ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει Θεός, ἀναστήθηκε ἤ δέν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει παράδεισος. Ὅλα αὐτά ἀγγίζουν ἐμᾶς. Δέν ἀγγίζουν τόν Θεό, καί πρό παντός δέν ἀγγίζουν τήν ἀντικειμενική πραγματικότητα περί τοῦ Θεοῦ. Ἄπιστος σύ, πιστός ὅμως ὁ Θεός. Ὄχι μόνο, διότι δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τή δική σου ἀπιστία, ἀλλά καί διότι ἐξακολουθεῖ νά σέ ἀγαπᾶ, καί ἄς τόν ἔχης ἀρνηθῆ.
Τό ποτάμι θά κυλάη τό γάργαρο νερό, ἔστω καί ἄν σύ τό περιφρονῆς.
Ὁ ἥλιος θά ρίχνη τίς ἀκτῖνες του, ἔστω καί ἄν σύ κλείνης τά μάτια σου.
Ἡ ἄνοιξις θά συνεχίση νά λουλουδίζη, ἔστω καί ἄν σύ ἔχης βαρυχειμωνιάση μέσα σου.
Ὁ Θεός δέν μπορεῖ ν᾿ ἀρνηθῆ τόν ἑαυτόν του. Καί ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, δέν μπορεῖ ν᾿ ἀρνηθῆ τήν ἀγάπη του. Δέν μπορεῖ νά πάρη πίσω τήν ἀγάπη, πού ἔχει ἐκχύσει στόν κόσμο ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Δέν θά κηρύξη «ἐμπάρκο» ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος θέλει νά μᾶς στηρίξη στή σταθερότερη πραγματικότητα ὅτι, δηλαδή, ὁ Θεός εἶναι ἀξιόπιστος. Μέ ἄλλα λόγια, δέν μᾶς κοροϊδεύει. Θά ἐκπληρώση ὅλες τίς ὑποσχέσεις του. Μᾶς ἀγαπάει πάντοτε. Ἀφοῦ, λοιπόν, ὁ Θεός ἔχει λύσει τά σπουδαῖα προβλήματα τῆς ζωῆς μας, μέ ἐλάχιστο γιά μᾶς κόστος, γιατί ἐμεῖς νά ἔχουμε τόση ἀγωνία; Καί γιατί νά λογομαχοῦμε μεταξύ μας, νά φιλονικοῦμε, νά τσακωνώμεθα; Ἄν θελήσουμε μέ μία λέξι νά χαρακτηρίσουμε τήν αἰτία τῶν λογομαχιῶν καί τῶν ἀντιδικιῶν ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, θά λέγαμε:
Ἐγωϊσμός! Ἀτομοκεντρισμός! ὡσάν νά μήν ὑπάρχη Θεός, ὡσάν νά μήν ὑπάρχη ἄλλη ζωή, διεκδικοῦμε μέ πεῖσμα τά μικρά μας συμφέροντα καί θυσιάζουμε τά μεγάλα καί αἰώνια.
Γι᾿ αὐτό ὁ Παῦλος τονίζει στόν Τιμόθεο:
«Ταῦτα ὑπομίμνησκε, διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μή λογομαχεῖν εἰς οὐδέν χρήσιμον, ἐπί καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων»3.

Ὅλα αὐτά πού γράφει στήν Ἐπιστολή του, ἀλήθειες μεγάλες καί ἀδιαμφισβήτητες, πρέπει ὁ Τιμόθεος νά τίς ὑπενθυμίζη στούς πιστούς. Καί ποιός εἶναι ὁ μάρτυρας γιά τήν ἀληθινότητά τους; Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι φοβερό νά ἐπικαλεῖται μάρτυρα τόν Ἰησοῦ Χριστό. Τό κάνει, γιά νά ξέρουμε, ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας μας εἶναι ἀποδεδειγμένη.
«Διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Σᾶς παρακαλῶ. Ἐπικαλοῦμαι μάρτυρα τόν Κύριο. Ἐν ὀνόματι Κυρίου, γιά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, τί εἶναι αὐτά πού κάνετε; Πῶς λογομαχεῖτε ἔτσι; Ὅπως συμπεριφέρεσθε, ὄχι μόνο τίποτε τό χρήσιμο δέν κάνετε, ἀλλά καί προκαλεῖτε ζημιά καί σ᾿ αὐτούς πού σᾶς ἀκοῦνε.
Κάπως ἔτσι μποροῦμε ν᾿ ἀποδώσουμε τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου:
«Μή λογομαχεῖτε εἰς οὐδέν χρήσιμον, ἐπί καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων». Καί γιατί ἀναφέρει ὁ Παῦλος τή λογομαχία; Διότι ξέρει, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ρέπουν στό νά φιλονικοῦν, ν᾿ ἀντιλέγουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον.
Πολλές φορές καί οἱ γονεῖς ἀπρόσεκτα φιλονικοῦν μπροστά στά παιδία των, μέ ἀποτέλεσμα νά τά σκανδαλίζουν, νά τά πικραίνουν, νά τά πληγώνουν, νά μαθαίνουν τίς διαφορές των, καί νά τά ἀναγκάζουν νά πέρνουν θέσι καί μέρος στή φιλονικία των, τοποθετούμεθα ἀνάλογα. Ἀπό τίς φωνές καί τίς λογομαχίες τους, δημιουργοῦνται σόκ, ψυχολογικά προβλήματα φόβου καί ταραχῆς, ἀλλά καί πληγή μίσους καί ἀπαίχθειας, μέ ἀποτέλεσμα νά πληγώνονται ἀνεπανόρθωτα διά βίου, γιά ὅλη τή ζωή των…
Ἀνυπολόγιστη εἶναι ἡ εὐθύνη τῶν γονέων ὅταν φιλονικοῦν μπροστά στά παιδία των. Ἄς φοβηθοῦμε τόν Θεό καί τήν κρίση, πού θά δώσουμε ἐν ἡμέρᾳ τῆς φοβερᾶς ἐξετάσεως τῶν ἔργων μας, διά τήν ἀπρόσεκτη διαγωγή μας.
Τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον εἶναι φῶς Χριστοῦ. Νά μελετοῦμε τήν Καινή Διαθήκη κάθε μέρα, καί τό Φῶς τό ἀνέσπερο, θά μᾶς χαρίση Φωτισμό, Εἰρήνη καί ἥσυχη συνείδηση σωτηρίας. Ἀμήν.

    Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

 κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

 Ἀμήν.

 

Ἀπό τό βιβλίο: “ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ”

«Ποία πνευματική ὠφέλεια θά ἔχουν οἱ πιστοί ἀπό τό Μοναστῆρι;»

 

 ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Ἡ ἱερά Μονή εἶναι τόπος προσευχῆς, νηστείας, ἐντεύξεως, λατρείας, μυστηρίων. Ἡ δυνατότητα τῶν πιστῶν νά ἔχουν πρόσβασι σ᾿ ἕνα τέτοιο τόπο δέν μπορεῖ παρά νά τούς ὠφελήση πνευματικά.
Οἱ μέν συνειδητοί χριστιανοί εὑρίσκουν εἰς τό Μοναστῆρι τήν εὐλάβεια, ἀγάπη, πίστι καί ἀγωνιστική διάθεσι πού χρειάζεται ὁ κάθε ἄνθρωπος στήν πρός τόν Θεό πορεία τοῦ σάν στήριγμα καί παραμυθία.
Οἱ δέ ἄσχετοι ἐπισκέπται, οἱ ἑλκυόμενοι ἀπό περιέργεια παρά ὁτιδήποτε ἄλλο, χάριτι Θεοῦ, θά προβληματισθοῦν, θά φωτισθοῦν, θά ἐκτεθοῦν σέ μιά ἄλλη προοπτική στά πράγματα καί ἴσως τελικά αὐτή τους ἡ ἐπίσκεψις γίνη σταθμός στή ζωή τους.
Ἐπιπροσθέτως, ὅλοι ἀναγνωρίζουμε σήμερα τήν δίψα τῶν νέων ἀνθρώπων γιά ἀξίες καί τρόπους ζωῆς πού ἀναστέλλουν τόν ὁλοκληρωτισμό τοῦ ὑλισμοῦ καί τοῦ καταναλωτισμοῦ. Οἱ νέοι καί οἱ νέες τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν πού χαρακτηρίζονται ἀπό ἁπλότητα, ἀγαθότητα, εἰλικρίνεια θά βροῦν στό Μοναστῆρι ὅ,τι τούς λείπει γιά νά ἑδραιώσουν καί νά δυναμώσουν τό φρόνημα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ὀρθοπραξίας.Θά δοθῆ ἡ εὐκαιρία στούς νέους νά πάρουν «ὑγιεῖς συμβουλές στά ποικίλα φλέγοντα προβλήματά τους καί νά ξανανακαλύψουν τήν πλούσια Ἑλληνορθόδοξον παράδοσι τῆς Πατρίδος μας, τῶν Ἁγίων, τῶν Ἡρώων καί τῶν Φιλοσόφων. Ἔτσι καί ἡ δική τους ζωή θά φωτισθῆ ἀπό τήν ἐπαφή τους μέ τό Μοναστῆρι καί χαρά θά προσφέρουν σέ γονεῖς καί ἱερό κλῆρο πού τούς γαλούχισαν στά νάματα τῆς Ἑλληνορθοδόξου Παιδείας.
Ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ Διορατικός, μαθητής τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἔλεγε ὅτι «Ἕνας Μοναχός πρέπει νά εἶναι ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ, ἕνας εἰς τόν ὁποῖον καί ἀπό τόν ὁποῖον νά ἀναπέμπονται πρός τόν Θεόν καθαρές προσευχές».

 Ἡ ἐρώτησις εἶναι πῶς ἡ ἁμαρτωλός καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νά καθαρισθῆ εἰς τό νά γίνη «ἕνας πνευματικός ναός». Οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι Ἀσφαλής καί ἀλάθητος δρόμος καθαρισμοῦ τῆς καρδιᾶς εἶναι ἡ ἔλλαμψις μυαλοῦ, τοῦ νοός, καί ὁ ἁγιασμός τῆς ψυχῆς διά τῆς διαρκοῦς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς, τό νά λέει ὁ Μοναχός τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Ἐλέησόν με».
Οἱ Ἀσκητικοί Πατέρες ἀποδίδουν τήν καταγωγή τῆς καρδιακῆς προσευχῆς εἰς τούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Ἀπό τούς Ἀποστολικούς χρόνους ἡ μυστική προσευχή ἦταν ἡ μυστική ἀναπνοή τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ = τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή διά μέσου τῶν αἰώνων.

Τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ φέρει καί ἔχει τήν δύναμι καί τήν χάρι καί τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἔτσι, μέ τό εὐλογημένο Ὄνομα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά μέσου τῶν αἰώνων, οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ προσεύχονται.
Ἡ μυστική Προσευχή τοῦ Χριστοῦ, ἤ ἡ καρδιακή προσευχή ἔφθασε εἰς τό Ἅγιον Ὄρος εἰς τά μέσα 14ου αἰῶνος. Ἀπό τήν Σκήτη τοῦ Μαγουλά, ταχέως διεδόθη εἰς ὅλες τίς Μονές καί τίς Σκῆτες καί εἰς τίς ἀδελφότητες ἐκτός τοῦ Ὄρους, συμπεριλαμβανομένων καί αὐτῶν τῶν πιστῶν χριστιανῶν ἐκτός τοῦ Μοναχισμοῦ.
Τότε ἦταν ὁ καιρός πού ἡ φλόγα αὐτή τῆς μυστικῆς προσευχῆς διεδόθη ἀπό τό ἕνα ἄκρον τῆς γῆς εἰς τό ἄλλο, φωτίζοντας ἔτσι τόν νοῦν τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ζεσταίνοντας τίς καρδιές Τους, καθαρίζοντας τίς συνειδήσεις, τίς ψυχές καί προετοιμάζοντές τες γιά τήν βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

 Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, συνιστοῦσε ὅτι ὅλοι ἐν γένει οἱ χριστιανοί πρέπει νά προσεύχωνται ἀδιαλείπτως.
Ἐδῶ παραθέτουμε λίγα ἀποσπάσματα ἀπό τό μήνυμά Του. «Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἐν Χριστῷ, ἄς μή νομίζη κανείς ὅτι μόνον ὁ κλῆρος καί ὁ Μοναχισμός εἶναι ὑποχρεωμένοι νά προσεύχωνται κατά τήν προτροπήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τήν πρός Θεσσαλονικεῖς Ἐπιστολήν Του· “Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε”. Καί ἐμεῖς ἐπίσης, πρέπει νά ἀκολουθοῦμε τήν προτροπήν τῶν Ἁγίων. Καί ὄχι μόνον ἐμεῖς, ἀλλά πρέπει νά διδάσκουμε καί τούς ἄλλους εἴτε Μοναχούς, εἴτε κληρικούς, εἴτε λαϊκούς, ἄνδρας, γυναίκας καί παιδιά ἀκόμη καί μάλιστα νά τούς ἐνθαρρύνουμε νά προσεύχωνται ἀκαταπαύστως».
Βλέπετε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀνεξαρτήτου ἡλικίας φέρουν τήν εὐθύνη τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς καθ᾿ ὅλον τόν χρόνον. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Ἐλέησόν με».
Εἴμεθα βεβαρυμένοι μέ πολλά προβλήματα καί φροντῖδες εἰς τόν κόσμο. Πῶς μποροῦμε νά ἐφαρμώζουμε τό ἀδιαλείπτου τῆς προσευχῆς; θά εἰποῦν οἱ λαϊκοί, γι᾿ αὐτό ἡ ἀπάντησίς μου ἔχει ἔτσι: Ὁ Θεός δέν μᾶς συμβουλεύει νά κάνουμε τό ἀδύνατον. Τίποτε δέν ζητᾶ ὁ Θεός πού νά ὑπερβαίνη τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις.
Καί τώρα, λίγα λόγια γιά τό πόσο εὐρέως διαδόθηκε ἡ καρδιακή προσευχή, μποροῦμε νά τό παρακολουθήσουμε ἀπό τήν ἀντίδρασι πού προκάλεσε εἰς τόν Δυτικό Μοναχισμό καί εἰς τούς διανοουμένους τῆς Εὐρώπης τήν ἐποχή τοῦ 14ου αἰῶνα.
Ἡ Δύσις, δηλαδή, τό Δυτικό Πνεῦμα ἀνοικτά καί μέ πρόθεσι κάνη μεγάλη παρερμήνευσι τῆς προσευχῆς καί τῶν θαυματουργικῶν ἀποτελεσμάτων της. Γι᾿ αὐτό ὁ Μοναχισμός τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ζήτησε νά ἀντιπροσωπευθῇ ἀπό τόν γίγαντα τῆς πρακτικῆς καί δασκαλίας τῆς καρδιακῆς προσευχῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ· ὁ ὁποῖος καί ἐνήργησε ὡς ὑπερασπιστής τῆς προσευχῆς, τοῦ Ἡσυχασμοῦ καί ἐξ ὁλοκλήρου πρός τόν τοῦ Ὀρθοδόξου Μυστικισμοῦ ὡς ἀποτελοῦσα μέρος ἡ προσευχή, ἀποδεικνύοντας τίς αἰσθητές καί χασμώδεις διαφορές τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Μυστικῆς Θεολογίας ἀπό τόν Δυτικό Χριστιανισμό.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἦτο ὁ πλέον ἱκανός ἐκπρόσωπος γιά αὐτόν τόν σκοπό ὄχι διότι ὑπῆρξε γίγας τῆς φιλοσοφίας καί τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς Θεολογίας, ἀλλά προπαντός διότι ἡ ἡσυχαστική του ἐμπειρία ὠφείλετο εἰς τήν καρδιακήν τοῦ Χριστοῦ Προσευχή. Γι᾿ αὐτό, καί μίλησε αὐθεντικά καί ἐντυπωσίασε τόν Δυτικό κόσμο μέ τήν δογματική, διότι παρουσίασε σέ ποιά ἀρρώστια εὑρίσκετο ὁ Δυτικός (Εὐρωπαϊκός Χριστιανισμός).

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Κεντρική διάθεση:

ΕΚΔΟΣΕΙΣ:«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης. »Ποιά ἠθική ὑπάρχει πλέον;»

Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; Το κακό έχει χτυπήσει την Oικογένεια, την Παιδεία. Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Τρέχουν οι άνθρωποι, χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους. Η κοινωνία, που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός..

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης.