Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Στα μέσα του 3ου μ. Χ. αιώνα εμφανίστηκε στην Εκκλησία μας μια νέα μορφή ζωής, ο μοναχισμός. Βεβαίως η έννοια του μονήρη βίου δεν ήταν άγνωστη στην αρχαία Εκκλησία. Οι περισσότεροι από τους αποστόλους ήταν και παρέμειναν άγαμοι, αφιερωμένοι στην ιεραποστολή της Εκκλησίας. Το ίδιο και ο απόστολος Παύλος, ο οποίος παροτρύνει τους πιστούς, όσοι επιθυμούν, να τον μιμηθούν, ώστε να αφιερωθούν απερίσπαστοι στην διακονία της Εκκλησίας (Α΄Κορ.7,7). Πολλοί πιστοί παρέμειναν «εν παρθενία» μέσα στον κόσμο, στις χριστιανικές κοινότητες. Ζούσαν βίο αυστηρό με εγκράτεια, νηστεία και προσευχή και υπηρετούσαν τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους τους. Ο απολογητής της αρχαίας Εκκλησίας Αθηναγόρας (2ος αιών), έγραψε στην περίφημη απολογία του, πως «θα συναντήσεις στις χριστιανικές κοινότητες και άνδρες και γυναίκες οι οποίοι έχουν περάσει τη ζωή τους στην αγαμία, ελπίζοντας πως έτσι καλλίτερα θα ενωθούν με το Θεό». Πολλοί Πατέρες και διδάσκαλοι της αρχαίας Εκκλησίας ήταν επίσης άγαμοι, όπως ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, ο άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης, ο Ωριγένης, και άλλοι...
Ο αναχωρητισμός εμφανίστηκε στις αρχές του 4ου μ. Χ. αιώνα, σχεδόν με τη λήξη των φοβερών διωγμών κατά των χριστιανών. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον αναχωρητισμό ως μια μορφή διαφορετικού αγώνα με εκείνη των διωγμών. Οι αναχωρητές μοναχοί με την εθελούσια μόνωσή τους ανέλαβαν τον τιτάνιο αγώνα για την κάθαρση του κόσμου από την αμαρτία και το κακό. Ο αναχωρητής μοναχός αναλάμβανε προσωπική πάλη με τον «άρχοντα του κόσμου τούτου» (Ιωάν.12,31), τον διάβολο, και έκανε πράξη την προτροπή του Κυρίου για την εκβολή του από την δημιουργία του Θεού.
Η μονήρης ζωή των αναχωρητών έγινε  αποδεκτή από την Εκκλησία και κατέστη τρόπος ζωής πολλών πιστών. Οι  αναχωρητές μοναχοί δεν θεωρούσαν ότι αποκόπτονται από το εκκλησιαστικό σώμα, αλλά αντίθετα μέσα στην σωματική τους μόνωση βίωναν δια της προσευχής και της άσκησης το μυστήριο της κοινωνίας της Εκκλησίας. Δεν προσεύχονταν και δεν προσεύχονται τόσο για τον εαυτό τους, όσο για τη σωτηρία του κόσμου. Πολύ γρήγορα αυτή η σωματική μόνωση αντικαταστάθηκε από τη μοναχική κοινοβιακή ζωή, η οποία υπήρξε κανόνας για την Εκκλησία μας. 
Ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχισμού υπήρξε ο άγιος Παχώμιος (+384), ο οποίος συγκέντρωσε πολλούς ερημίτες μοναχούς σε κοινοβιακές μονές στην Αίγυπτο. Πραγματικός όμως θεμελιωτής του υπήρξε ο μέγας Βασίλειος (+379), ο οποίος οργάνωσε τα κοινόβια. Ο κοινοβιακός τρόπος μοναχικής ζωής είναι και ο πιο ενδεδειγμένος από ορθοδόξου απόψεως. Μέσα στα κοινόβια οι μοναχοί ζουν ως αδελφοί προσφέροντας σύμφωνα με τις δυνάμεις τους και απολαμβάνοντας σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία, εκτός από ελάχιστα πολύ προσωπικά αντικείμενα. Η προσευχή, το φαγητό και όλες οι εκδηλώσεις είναι κοινές. Το ορθόδοξο κοινοβιακό μοναχικό σύστημα είναι η επιβίωση της κοινοκτημοσύνης του αρχέγονου Χριστιανισμού, όπου τα πάντα ήταν κοινά (Πραξ.4,33).

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

monaxosΟ Ορθόδοξος μοναχισμός είναι καύχημα και δόξα της Εκκλησίας μας. Από εκεί βγήκαν οι άγιοι Επίσκοποι, οι άγιοι Μάρτυρες, οι όσιοι ασκητές. Πολλές φορές έχω γράψει ότι ο μοναχισμός, στην ορθόδοξη διάστασή του, είναι η προφητική ενόραση, η αποστολική ζωή, η μαρτυρική βιοτή, διατηρεί δηλαδή άσβεστο το προφητικό, αποστολικό, μαρτυρικό και πατερικό χάρισμα.
Βέβαια, κάνουμε λόγο για ορθόδοξο εκκλησιαστικό μοναχισμό. Αυτό σημαίνει ότι συνδέουμε τον μοναχισμό με το “ορθόδοξο” και το “εκκλησιαστικό”. Άλλωστε, κάθε τί το ορθόδοξο πρέπει να είναι και εκκλησιαστικό και κάθε εκκλησιαστικό πρέπει να είναι και ορθόδοξο. Δεν είναι δυνατόν εν ονόματι κάποιας “ορθοδοξίας” να καταργήται το εκκλησιαστικό φρόνημα και πολίτευμα, και εν ονόματι κάποιας “εκκλησιαστικότητος” να καταργήται η Ορθοδοξία. Για παράδειγμα, η Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος δογμάτισε για τις δύο φύσεις στον Χριστό, καταδικάζοντας τον μονοφυσιτισμό και τον νεστοριανισμό, αλλά ταυτόχρονα θέσπισε ιερούς Κανόνες για την καλή λειτουργία του μοναχισμού. Έτσι, δεν είναι δυνατόν ένας μοναχός να υπεραμύνεται του δόγματος της Χαλκηδόνος, και να παραβαίνη τους ιερούς Κανόνες που εθέσπισε η ίδια Οικουμενική Σύνοδος για τον μοναχισμό. Πάντως, οι καλοί μοναχοί είναι μάρτυρες της Ορθοδόξου Παραδόσεως, αλλά έχουν και εκκλησιαστικό φρόνημα, σέβονται τους Επισκόπους της Εκκλησίας.
Τιμώ και σέβομαι τους ορθοδόξους μοναχούς. Γιατί, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, “μοναχός εστιν, ο μόνων των του Θεού ενταλμάτων εχόμενος, εν παντί καιρώ και τόπω και πράγματι. Μοναχός εστι, βία φύσεως διηνεκής, και φυλακή αισθήσεως ανελλιπής. Μοναχός εστιν, ηγνισμένον σώμα, κεκαθαρμένον στόμα, και πεφωτισμένος νούς. Μοναχός εστι, κατώδυνος ψυχή, εν διηνεκεί μνήμη θανάτου αδολεσχούσα, εγρηγορυία τε και υπνώτουσα”. Ποιός μπορεί να μην τιμήση τον μοναχό που έχει ηγνισμένο σώμα, κεκαθαρμένο στόμα και πεφωτισμένο νού;

Περί μοναχισμού … και παντός μοναχικού τάγματος


Πολύ μεγάλη χαρά μάς έδωσε το ότι τις προάλλες, σε πολυαρχιερατική θεία λειτουργία, ένα πατριαρχικός αρχιερέας, στην μεγάλη είσοδο, μνημόνευσε πολλούς, αλλά μνημόνευσε «και παντός μοναχικού τάγματος». Τις τελευταίες ημέρες πολύ μας απασχολεί αυτό το θέμα, και σήμερα, της μεγάλης Οσίας Ειρήνης, ηγουμένης της κωνσταντινουπολίτικης μονής του Χρυσοβάλαντου, σκέφτηκα να βάλω στο χαρτί, και στην οθόνη, λίγες σκέψεις. α. Υπάρχουν μικρά ιερατικά, εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έχουν απαλείψει τις αναφορές σε μονές, μοναχικά τάγματα, πατέρες ηγουμένους. Βέβαια υπάρχουν και άλλα που έχουν εξαλείψει τελείως και τις ευχές της θείας λειτουργίας,

όπως γιά παράδειγμα η έκδοση του 1994. β. Στο διαδίκτυο και σε εκκλησιαστικές στήλες, ανέβασαν τον Βίο της αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής, και δεν αναφέρουν το ότι έγινε μοναχή και με την ευλογία της ηγουμένης της ξεκίνησε το μαρτύριο. Γιαυτό και το μαρτύριό της ήταν νόμιμο, γιαυτό και πέτυχε. Όμως λένε ότι αφοσιώθηκε στην προσευχή. γ. Άλλη μέρα, κάποιος παπούλης, που δηλώνει ότι είναι και χημικός – δεν θυμάμαι όνομα- μιλάει γιά τον λεγόμενο γεροντισμό, με τέτοια απαξίωση, που λες και οι μοναχοί είναι ούτε λίγο ούτε πολύ ανόητοι. Τα παραδείγματα είναι πολλά, και μάλιστα στις ημέρες μας, που οι φακοί των ματιών μας δεν θεραπεύτηκαν από την Αγία Παρασκευή, ούτε από την ευχή των αισθήσεων της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, και επιμελώς επί τα πονηρά αποβλέπουν. Δηλαδή, η στάση απέναντι στο τάγμα των μοναχών είναι πολύ μπερδεμένη. δ. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, είχαμε καλέσει σε πανήγυρη της μονής, νησιώτη αρχιερέα, ο οποίος και προέστη. Και μετά την δεκάωρη αγρυπνία, και μετά από την πανηγυρική αγιορείτικη τράπεζα, μας έκανε ένα εξαιρετικό κήρυγμα περί μοναχισμού. Δεν μας λυπήθηκε, που οι περισσότεροι κουτουλούσαμε, από την κούραση;! Αργότερα, ο ίδιος πήγε σε άλλο αγιορείτικο καθίδρυμα και μας «έθαψε» καταλλήλως. Τελικά δεν μάθαμε αν στην μητρόπολη εκείνη υπάρχει κανένας καλογεράκος ή καμία καλογρίτσα, γιά να κάνει την απόλυτη υπακοή σε εκείνον τον σοφό και άγιο αρχιερέα του Θεού του Υψίστου, όπως μας τα είπε ο ίδιος. ε. Πήγαμε κάποτε σε μοναστήρι και η προεστώσα μας είπε ότι εφαρμόζει επακριβώς ό,τι γράφουν τα βιβλία. Την συνεχάρημεν, και μέσα μας φρίξαμε. Η Εκκλησία, ως φορέας της αληθείας, προβάλλει το απόλυτο και την αλήθεια, όμως στην πράξη είναι πέλαγος ευσπλαγχνίας, οικονομίας και παρακλήσεως της πεπτωκυΐας φύσεώς μας. Αλλοίμονο, αν εφαρμοζόταν η ακρίβεια. Δεν θα ήταν μάννα αλλά η πιο κακιά μητρυιά. Θα είχε ένα μεγάλο μαχαίρι και θα έπαιρνε κεφάλια. Αλλά βέβαια, επαινετοί και μακάριοι όσοι αγωνίζονται να εφαρμόζουν στον εαυτό τους την ακρίβεια. Μακάρι να βρίσκονται τέτοιοι αγωνιστές. Και, σίγουρα θα υπάρχουν, γιά να ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας.

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Σαν σήμερα 100 κελλιώτες μοναχοί αιχμαλώτισαν απόσπασμα βουλγαρικού στρατού που είχε εγκατασταθεί στην Ιερά Μονή Ζωγράφου




21 Ιουνίου/4 Ιουλίου 1913
 

Ιερολοχίτες μοναχοί του Αγίου Όρους με χωροφύλακες.
Αναμνηστική φωτογραφία μετά την απώθηση των Βούλγαρων στρατιωτών
από τη μονή Ζωγράφου (Καρυές, 21 Ιουνίου 1913)
(Φωτογράφος: Στέφανος ιερομόναχος)
Μετά την απελευθέρωση του Αγίου Όρους, στις 2 Νοεμβρίου 1912, η πλειοψηφία των μοναχών, πλην των Ρώσων, πανηγυρίζει το τέλος της αλλόθρησκης οθωμανικής κατοχής και κυρίως για την αυτονόητη προοπτική ενσωμάτωσης του Αγίου Όρους στον Εθνικό Κορμό. Ωστόσο η de jure αναγνώριση της Ελληνικής κυριαρχίας στον Άθω, που αρχικά επιχειρήθηκε να αποτραπεί από άλλα ορθόδοξα κράτη, έγινε το 1919 με τη Συνθήκη του Νεϊγύ και οριστικά το 1920 με τη Συνθήκη των Σερβών.

Βούλγαροι στρατιώτες, με αξιωματικό τον Γεώργιο Tsvetinov, στη μονή Ζωγράφου (άνοιξη του 1913) 
(Φωτογραφικό εργαστήριο μονής Ζωγράφου)
Και ενώ όλη η Ελλάδα πανηγύριζε την απελευθέρωση της Μακεδονίας και το Άγιον Όρος τη δική του, φανερά πλέον και απροσχημάτιστα στην Ιερά Μονή Ζωγράφου «βρέθηκε» εγκατεστημένος όχι ευκαταφρόνητος σε αριθμό και οπλισμό επίλεκτος για την αποστολή, βουλγαρικός στρατός και η Μονή υπό βουλγαρική κυριαρχία και κατοχή.
Το πίσω μέρος της φωτογραφίας (πάνω) φέρει στα βουλγαρικά την υπογραφή του αρχηγού του αποσπάσματος «Αξιωματικός Γεώργιος Δημητρίεβιτς(;)» και τη σημείωση: «Στρατιώται από την Βουλγαρίαν εις το Άγιον Όρος εις την Μονήν Ζωγράφου, 23 Μαρτίου 1913».
Βούλγαροι στρατιώτες, με αξιωματικό τον Γεώργιο Tsvetinov, στη μονή Ζωγράφου (άνοιξη του 1913)
(Φωτογραφικό εργαστήριο μονής Ζωγράφου)
Οι βούλγαροι επιδίωξαν μόνιμη εγκατάσταση στη Μονή Ζωγράφου και στο επίνειο αυτής. Παράλληλα άρχισαν να διεκδικούν μέρος της Αγιορείτικης γης για το βουλγαρικό κράτος. Ύψωσαν τη βουλγαρική σημαία στη μονή και παρέμειναν και όλο το χειμώνα και την άνοιξη του 1913. 
Βούλγαροι στρατιώτες, με αξιωματικό τον Γεώργιο Tsvetinov, στις Καρυές (Νοέμβριος/Δεκέμβριος 1912)
Εν τω μεταξύ το απόσπασμα προχώρησε μέχρι τις Καρυές, πρωτεύουσα του Όρους, αλλά εκεί η παρουσία Ελληνικών δυνάμεων συνετέλεσε στην επιστροφή των Βουλγάρων στη μονή Ζωγράφου χωρίς να δημιουργηθούν επεισόδια.
Βούλγαροι στρατιώτες, με αξιωματικό τον Γεώργιο Tsvetinov, στις Καρυές (Νοέμβριος/Δεκέμβριος 1912)
Το ελληνικό κράτος όμως άρχισε να ανησυχεί και να λαμβάνει μέτρα προληπτικώς καθώς οι σχέσεις Ελλήνων και Βουλγάρων οξύνθηκαν τόσο ώστε να επίκειται η κήρυξη πολέμου μεταξύ τους, που άλλωστε συνέβη. Η δύναμη του Ελληνικού στρατού και της Χωροφυλακής, που είχε εγκατασταθεί στο Άγιον Όρος ήταν μικρή. 

Ο ανθυπομοίραρχος Κωνσταντίνος Βεργογιαννόπουλος.

Φωτογραφία μετά την απώθηση των Βούλγαρων στρατιωτών από τη μονή Ζωγράφου (Καρυές, 21 Ιουνίου 1913)
(Φωτογράφος: Στέφανος ιερομόναχος)
Έτσι ύστερα από συνεννόηση του Έλληνα αστυνόμου ανθυπομοίραρχου Κωνσταντίνου Βεργογιαννόπουλου με δύο κελλιώτες μοναχούς, τους Γέρομτα Αβέρκιο και Ιωάννη Κομβολογά δημιουργήθηκε εθελοντικό σώμα στις Καρυές από 100 περίπου Έλληνες κελλιώτες και άλλους εργαζόμενους σε διάφορες μονές.
Ιερολοχίτες μοναχοί και χωροφύλακας του Αγίου Όρους (Καρυές, 21 Ιουνίου 1913)
(Φωτογράφος: Στέφανος ιερομόναχος)
Μετά την έναρξη του Β' Βαλκανικού πολέμου και την άρνηση του βουλγαρικού στρατού να παραδοθεί σε μονάδα του Ελληνικού στόλου, ομάδα κελλιωτών και λαϊκών με επί κεφαλής τον αστυνόμο, πολιόρκησε την οχυρωμένη μονή Ζωγράφου και έριξε μερικές εκφοβιστικές βολές. Η στενή πολιορκία και η πάροδος του χρόνου ανάγκασαν το βουλγαρικό τμήμα να παραδοθεί στις 21 Ιουνίου/4 Ιουλίου και να μεταφερθεί αιχμάλωτο στον Πειραιά. Εν τω μεταξύ είχε αναγγελθεί η νικηφόρος προέλαση και καταδίωξη του βουλγαρικού στρατού από τον Ελληνικό στις μάχες Κιλκίς- Λαχανά. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον Ελληνικό στρατό όπου οι Βούλγαροι εξεδιώχθησαν με μάχη.
Ιερολοχίτες μοναχοί του Αγίου Όρους (Καρυές, 21 Ιουνίου 1913)
(Φωτογράφος: Στέφανος ιερομόναχος)
Οι Έλληνες δεν προέβησαν σε καμιά ενέργεια κατά των Ζωγραφιτών μοναχών εφόσον είχαν αποχωρήσει και τα στρατεύματα από εκεί.

Περισσότερες φωτογραφίες των Ιερολοχιτών Μοναχών στην Αγιορειτική Φωτοθήκη

Δείτε και: 162 - Γέρων Αβέρκιος Καρεώτης (1872-1943)

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Έργα Νεοελληνικής Τέχνης (Modern Greek Art Projects)

Γέροντες Αγίου Όρους εν ζωή






Στο Αγιο Ορος ο προσκυνητής έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με γέροντες που μέσα από τα λόγια και τα βιώματά τους μπορούν να τους δείξουν την αλήθεια του Κυρίου μας.


Σήμερα, στον Αθωνα βρίσκονται τέτοιοι γέροντες που αποτελούν παράδειγμα και πυξίδα για όλους μας.
Γέροντας Ευθύμιος

Mια μορφή της Ορθοδοξίας που εκπέμπει αγιότητα. Ένας σύγχρονος ασκητής, που ζει ταπεινά και λιτά μέσα στο δάσος της Καψάλας στο Άγιον Όρος. Εκεί όπου βλέπει μόνο ο Θεός! Συναντάμε τον θεόπνευστο γέροντα Ευθύμιο, τον διάδοχο του πατέρα Παϊσίου, όπως συνηθίζεται να τον αποκαλούν εκατοντάδες προσκυνητές που τον επισκέπτονται καθημερινά. Βεβαίως, εκείνος σε καμία περίπτωση δεν δέχεται αυτόν τον ρόλο. «Είμαι αμαρτωλός και ανάξιος», λέει συνεχώς στον κόσμο που καταφθάνει μέσα από ένα αυτοσχέδιο μονοπάτι στο απόκρημνο κελί του. Εκεί όπου ζει με τρεις ακόμα νεότερους μοναχούς που τον διακονούν.
Γαλήνια μορφή, πράος και χαρισματoύχος. Η απόλυτη ηρεμία των κινήσεων και της φωνής του με άφησε συγκλονισμένο. Αυτός είναι ο γέροντας Ευθύμιος ο Αγιορείτης. Ζει σε ένα λιτό κελί κάτω από τις Καρυές, την Καψάλα, με πέντε ακόμα μοναχούς. Η φήμη του, αν και μόλις πενήντα χρόνων, έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Καθημερινά, δέχεται δεκάδες προσκυνητές από κάθε γωνιά του πλανήτη, για να πάρουν την ευχή του και να βρουν λύση στα προβλήματά τους. Να ακούσουν τον λόγο του, να ξαποστάσουν από το λιοπύρι της ζωής και τις τόσες τρικυμίες της. Αναζητώντας ένα ήσυχο λιμάνι…
Γέροντας Γαβριήλ

Μια φωτισμένη μορφή, ο οποίος ασκητεύει στο Άγιο Όρος, σε κελί της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, πλησίον του κελίου του Γέροντος Παϊσίου, και τα λόγια ξεπηδούν τόσο γρήγορα και αποτυπώνονται στο μυαλό. Διαβάστε κάποια από αυτά…
Ό Θεός θέλει να στηριζόμαστε σ’ Αυτόν, και όχι σέ ανθρώπινες δυνάμεις.
* Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας• Ή αυτοπεποίθηση είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στον Θεό, Αυτός υποχρεώνεται να μας βοηθήσει.
* Ή απαισιοδοξία υπερνικάτε διά της πίστεως στον Θεό Προνοητή, Κυβερνήτη και Ρυθμιστή των πάντων, και διά της υπακοής στο θέλημα του Θεού.
* Γνωρίζει ό πονηρός ότι ή πίστη είναι ή μεγαλύτερη παρηγοριά για τη στενοχωρημένη και άρρωστη ψυχή μας, πού έχει πληγωθεί από την αμαρτία. Γι’ αυτό προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαβάλει την Αλήθεια, σπέρνοντας μέσα μας αμφιβολίες, διαστρεβλώνοντας την πίστη, σκοτίζοντας το νου και ψυχραίνοντας την καρδιά όταν διαβάζουμε ή ακούμε τούς θείους λόγους.
* Φαίνεται πώς μόνο ή ζωντανή πίστη και ή ελπίδα στο Θεό μας κάνουν να είμαστε σταθεροί και γενναίοι, όπως το βλέπουμε στους αγίους Ιεράρχες, τούς Μάρτυρες, τούς Όσιους και τούς Δικαίους του Θεού.
Για την αγάπη την Χριστιανική
* Οι πρώτες και κύριες και μεγάλες εντολές είναι: η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον.
* Ή αγάπη προς τον πλησίον είναι επαινετή, αν η μέριμνα της όμως δεν μας αποσπά καί από την αγάπη του Θεού…
* Ή αγάπη προς τον Θεό είναι ή κορωνίδα των αρετών. Μαζί με την αγάπη προς τον Θεό έρχεται και ή αγάπη προς τον πλησίον.
* Τίποτε δεν μπορεί να εξισωθεί με την αγάπη προς τους εχθρούς μας, και όταν πονούμε γι’ αυτούς πού υποφέρουν.
α) ή προσευχή. Να ζητάς από το Θεό να σού δώσει τη χάρη Του να Τον αγαπήσεις.
β) Φρόντιζε να θυμάσαι συχνά τις αμέτρητες τελειότητες του Θεού, και τα αμέτρητα αγαθά πού σου χάρισε.
Γέροντας Φιλόθεος, Ηγούμενος Μονής Καρακάλλου
Ενας ξεχωριστός γέροντας που ο κόσμος που επισκέπτεται τη Μονή επιθυμεί διακαώς να έρθει σε επαφή μαζί του και να τον ακούσει.
Είχε εντυπωσιάσει και τον Αλέξη Τσίπρα, κατά την επίσκεψή του στο Αγιον Ορος το 2014, όταν ταξίδεψε βράδυ από την Κρήτη όπου βρισκόταν για να συναντήσει τον τότε πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Άγιος Πορφύριος : «Εγώ δεν είμαι μάγος, δεν είμαι προφήτης ... Εγώ είμαι ένας μεγάλος αμαρτωλός»


Μοῦ ἔλεγε, μιὰ μέρα: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι μάγος, δὲν εἶμαι προφήτης. Δὲν λέω ὅτι εἶδα τὴν Παναγία, ὅτι θὰ γίνει πόλεμος. Ἐγὼ εἶμαι ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλὸς καὶ προσεύχομαι ταπεινὰ στὸν Χριστό, νὰ μὲ ἐλεήσει». 
Ἡ τελευταία φράση του ἀποτελοῦσε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς ζωῆς του, ἐμεῖς ὅμως δὲν τὸ βλέπαμε. Μ᾿ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἀνέβηκε ἀθόρυβα καὶ μυστικά, ἕνα ἕνα τα σκαλοπάτια τῆς ἁγιότητος.
Ἀξιώθηκε ν᾿ ἀκούσει τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ: «ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. Οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν». 
Τὰ ἀποτελέσματα τῆς τελειώσεως τῆς ἀγάπης του, γίνονταν γνωστά, ὅλο καὶ σὲ περισσότερους, ποὺ συνέρρεαν στὸ Μοναστήρι του. 
 Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο”.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

στην καλύβα του Παϊσίου του Μεγάλου



…στην καλύβα του Παϊσίου του Μεγάλου

Παϊσίου Οσίου (19 Ιουνίου)
Μια μέρα πέρασαν από την καλύβα του Οσίου και Μεγάλου Παϊσίου, τρεις άνδρες κουρέληδες. Φαινόταν αξιοθρήνητοι και καταφρονεμένοι. Περάστε τους είπε. Ελάτε να μοιραστούμε τα λίγα παξιμάδια και βρεγμένα κουκιά που έχω. Ελάτε να πλύνω τα πόδια σας με δροσερό νερό, για να ξεκουραστούν λίγο. Ο Όσιος και μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας έφερε αμέσως νερό και άρχισε να πλένει τα πόδια των επισκεπτών του, λέγοντας συγχρόνως λόγια πνευματικής οικοδομής προς αυτούς. Ξαφνικά όμως τά’χασε. Ο τρίτος άνθρωπος του οποίου εκείνη την στιγμή έπλενε τα πόδια, έσκυψε τον αγκάλιασε στοργικά και τον φίλησε! Με φανερή την απορία, σήκωσε το κεφάλι του ο όσιος και είδε! Τί είδε; Είδε τον Σωτήρα, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό σ’΄ολη Του τη Δόξα, σ’όλη Του τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια. Τά’χασε ο άγιος. Παρέμεινε εκστατικός, άφωνος… Και ο Κύριος του είπε:
-Ειρήνη σοι, εκλεκτέ μου δούλε Παΐσιε. Κι έγινε άφαντος!
Τα πάντα πλημμύρισαν από φως, από ειρήνη και από θεία ευωδία. Μόλις ο άγιος κατάλαβε τι είχε γίνει, η καρδιά του «άρπαξε» φωτιά. Και ξέροντας πλέον, Τίνος είχε πλύνει τα πόδια, επήρε την πήλινη λεκάνη και ήπιε το νερό, για να λάβη Χάρι και αγιασμό. Και αυτό το νερό του αφαίρεσε τη δίψα μια για πάντα και, όπως μας διασώζει ο βιογράφος του, από τότε και για πολλά χρόνια, «ετρέφετο» ο όσιος μονο με τη Θεία Κοινωνία.

Όταν κηρύττει η ταπεινή καρδιά


Επιστρέφω στο θέμα των κηρυγμάτων του Γέροντα. Ήταν πράγματι μεγάλη πνευματική απόλαυση να τον βλέπει κανείς να κηρύττει στον ναό. Το πρόσωπό του αλλοιωνόταν θαυμαστά, καθώς μετείχε όλη του η ψυχή στο  κήρυγμα. Συχνά μάλιστα έκανε και κάτι σαν αστεϊσμούς ή ανέφερε μερικά πολύ απλά, καθημερινά παραδείγματα, με τα οποία οι άνθρωποι γελούσαν. Απώτερος στόχος ήταν, πέρα από την ψυχική ωφέλεια, να μην τον θαυμάζουν οι άνθρωποι καθόλου. Τόση ήταν η ταπείνωσή του.
Θυμάμαι ότι ανέφερε συχνά το εξής απλό παράδειγμα, για να καταλάβουν οι αμόρφωτοι χωρικοί για ποιο λόγο ο Χριστός ενανθρώπησε: έλεγε ότι κάποιος διέκρινε μυρμήγκια να κινδυνεύουν μέσα σε μια ρεματιά, τα οποία σε λίγο θα πνίγονταν, γιατί δεν καταλάβαιναν ότι έπρεπε να ανεβούν σε ένα ξυλαράκι. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τα σώσει, παρά μόνο να γίνει και ο ίδιος μυρμήγκι, και να τους μιλήσει στη γλώσσα τους. Επίσης, στα αντιαιρετικά του κηρύγματα, ανέφερε ένα αστείο παράδειγμα, ότι έξω από το χωριό είδε μια κότα, η οποία περπατούσε αφύσικα. Έκανε μάλιστα  και ο ίδιος με τα χέρια του κάποιες χαρακτηριστικές κινήσεις, προσπαθώντας χαριτωμένα και παραστατικά να την «μιμηθεί» – τόσο συγκατέβαινε. Πρόσεξε όμως καλύτερα και είδε ότι η κότα είχε μόνο ένα πόδι. Έλεγε λοιπόν, ότι έτσι και εμείς, αν έχουμε μόνο το «πόδι» της Βίβλου, χωρίς την ιερά Παράδοση της Εκκλησίας, θα χωλαίνουμε θεολογικά.
Άλλες φόρες όμως το κήρυγμά του ήταν τόσο πνευματικά υψηλό, ώστε οι άνθρωποι έφταναν να θεωρήσουν τον βαθύτερο εαυτό τους, και εκδηλώνονταν ανάλογα: άλλοι με βαθιά ευλάβεια, άλλοι με περισυλλογή, άλλοι με σπασμωδικό γέλωτα, ενώ μερικοί χρειάστηκαν χρόνο για να διορθωθούν. Θυμάμαι μια φορά κήρυττε ο Πατήρ και έλεγε ότι μια μέρα ο Χριστός θα μαζέψει όλον τον κόσμο, τους ανθρώπους κάθε εποχής, όπως λέγει το Ευαγγέλιο, για να μας κρίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία. Κάτι γεροντάκια, που δεν έλειπαν ποτέ από την Εκκλησία, άρχισαν να ψιθυρίζουν και να λένε ότι αυτά δεν μπορούν να συμβούν, ότι ο Θεός δεν μπορεί να κάνει τέτοιο θαύμα κλπ. Ο Γέροντας έκανε ότι δεν άκουγε, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, ο κόσμος έμαθε ευτυχώς τα στοιχειώδη της χριστιανικής διδασκαλίας. Γενικώς, όμως, χωρίς να κατακρίνει κανέναν, παρά μόνο το κακό, ο φλογερός ιεροκήρυκας είχε την ικανότητα να στοχεύει κατευθείαν αυτό που υπήρχε στην καρδιά, εκεί που φώλιαζαν τα πάθη, και οι άνθρωποι έφθασαν τουλάχιστον σε κάποια συναίσθηση –και αυτό είναι μέγα κέρδος.
Μια φορά πάντως ρώτησα τον Γέροντα γιατί, αφού έχει τόσες πολλές γνώσεις, κηρύττει πολύ απλά. Μου είπε: «σκέψου, παιδί μου, ότι στο προσκύνημα που ήμουν, περνά πάρα πολύς κόσμος, οι πιο πολλοί δεν εκκλησιάζονται καν, και πρέπει ο ιεροκήρυκας να τους ‘‘περάσει’’ όλο τον χριστιανισμό μέσα σε 15 λεπτά». Και σκέφτηκα ότι, όντως, ο Γέροντας συμπυκνώνει τόσο πολύ το κήρυγμά του, εμμένοντας στα βασικά, ώστε ο λόγος του πράγματι «διατρέχει» μέσα σε λίγα λεπτά όλο τον χριστιανισμό. Άλλη φορά μου είπε ότι γνωρίζει πως ό,τι είναι παρά πολύ απλό, αυτό προπαντός εντυπώνεται στην ψυχή. Ας μην ξεχνάμε, πρόσθεσε, πόσο απλά κήρυττε και ο ίδιος ο Κύριός μας.
Εν τω μεταξύ στις ομιλίες του αναφέρει πάντα διδαχές και γνώμες άλλων, είτε αγίων Πατέρων είτε μεγάλων εκκλησιαστικών ανδρών, και ποτέ δεν λέγει τίποτε δικό του. Αυτό συμβαίνει γιατί έχει λάβει, θεωρώ, από τον Θεό ένα ιδιαίτερο χάρισμα, αυτό της «απόκρυψης» του δικού του λόγου, πράγμα που είναι πολύ μεγάλη άσκηση. Έθαψε κυριολεκτικά την δική του γνώμη λόγω ταπείνωσης – το πόσο δύσκολο είναι αυτό, μπορούμε να το καταλάβουμε αν προσπαθήσουμε για λίγο να μην πούμε τίποτε από το νου μας και να «θάψουμε» τα προϊόντα της διανοίας μας. Και όμως ο Πατήρ δεκαετίες ολόκληρες δεν τολμά να εκφράσει δική του προσωπική άποψη, στηριζόμενος στα ιερά λόγια άλλων (γράφω ξανά όμως ότι πρόκειται για χάρισμα, που δεν πρέπει άκριτα να το μιμηθούμε.)
Πρέπει να αναφέρω επίσης σε αυτό το σημείο ότι, μολονότι ο Γέροντας θεωρούνταν αυστηρός στα κηρύγματά του (ενίοτε όσον αφορά τα της άλλης ζωής, μολονότι υπάρχει λόγος και γι’ αυτό), είναι άκρως επιεικής και συγκαταβατικός στην εξομολόγηση, πάντα όμως με διάκριση. Ποτέ δεν κατακεραυνώνει, αλλά ρίχνει βάλσαμο στην πληγή και συμμετέχει στο δράμα του αμαρτωλού. Σε ένα μόνο επιμένει: από τη στιγμή που ο πιστός μετανοεί και εξομολογείται, ο Γέροντας του ζητά να  πιστέψει βαθιά ότι ο Θεός τον συγχώρεσε. Θέλει να εμπιστεύεται ο άνθρωπος το έλεος του Θεού, να τον νιώθει ως πατέρα του, όχι ως αυστηρό Κριτή (χωρίς βέβαια να υποτιμά ο πατήρ την αμαρτία). Επί πολλή ώρα νουθετεί και διαφωτίζει, χωρίς να βαριέται ποτέ, τον εξομολογούμενο. Έχει αναλωθεί κυριολεκτικά και στο ιερό αυτό έργο.
Ο Γέροντας δεν αρνούνταν ποτέ την εξομολόγηση, οποιαδήποτε ώρα και αν προσερχόταν ο πιστός στο ίδρυμα να πει τις αμαρτίες του. Και μάλιστα, συνέβαινε το εξής: αν τελείωνε το μυστήριο, και παρουσιαζόταν ξαφνικά και άλλος πιστός, καθόταν και διάβαζε όλη την ιερολογία της Εξομολόγησης, γιατί, όπως μου έλεγε, «αφού είπα ‘δι’ ευχών’, τώρα πρέπει να αρχίσω ξανά από την αρχή». Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κάνει ό,τι και οι  άλλοι ιερείς, που διαβάζουν απλώς την συγχωρητική ευχή σε ανάλογες περιπτώσεις, μου είπε ότι «τα μυστήρια τα επιτελεί στην πραγματικότητα το Άγιο Πνεύμα, και αν δεν το επικαλεστούμε με τις ειδικές ευχές, είναι λάθος. Οι ιερείς βοηθάμε στην τέλεση του Μυστηρίου, δεν τα τελούμε εμείς. Ένεκεν φιλανθρωπίας βέβαια ο Θεός δέχεται και την εξομολόγηση των πιστών με τον τρόπο που συνηθίζουν σήμερα πολλοί ιερείς, αλλά το ορθότερο είναι να διαβάζεται όλη η ακολουθία.»
Ο συντάκτης του κειμένου μας παρεκάλεσε ευγενώς να μην δημοσιευθούν τα στοιχεία ούτε τα προσωπικά ούτε του Γέροντος στον οποίον αναφέρεται. Ωστόσο τα στοιχεία και των δύο είναι γνωστά στην διεύθυνση σύνταξης της Πεμπτουσίας.

(Συνεχίζεται)

«Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, την ψυχή σου!» Γέροντα π. Αμφιλόχιο Μακρή,


Γεώργιος Παπαζάχος (1935-2001)
Για τον γνωστό και αγαπητό σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, Γέροντα π. Αμφιλόχιο Μακρή, τον Γέροντα της Πάτμου (1888–1970), έχω να πω ότι επρόκειτο για έναν άγιο Γέροντα. 
Τον συναντούσα στην Πάτμο, όπου αυτός μόναζε, αλλά και στην Αθήνα, –μάλιστα, μια φορά που είχε έρθει στην Πρωτεύουσα, είχα και την ιδιαίτερη «ευλογία» να τον φιλοξενήσω σπίτι μου. Ήταν γαλήνιος, ήπιος· χαιρόσουν και μόνο να τον βλέπεις!...
Την πρώτη φορά που τον συνάντησα, μόλις με είδε από μακριά, χωρίς καν να με γνωρίζει, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και φώναξε εγκάρδια: «Ευλογημένος, ο ερχόμενος!». Μ’ αγκάλιασε κι’ ύστερα με φίλησε. Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, πραγματικά, την ψυχή σου!...
Μετά, γύρισε και μού ’πε:
–Έλα να καθίσουμε έξω στον «πρωτογιό» μου!...
–Ποιόν, «πρωτογιό» σας, Γέροντα;!...
–Αυτό, που βλέπεις εδώ πέρα, είναι ο «πρωτογιός» μου!...
–Ποιό, παππούλη;!...
–Να, αυτό το πεύκο!...
Ήταν ένα πεύκο, κάτω από το οποίο είχε βάλει ένα μακρόστενο τραπέζι, όπου έτρωγε με διάφορους ανθρώπους, που πήγαιναν να τον επισκεφθούν.
Και, συνέχισε:
–Βλέπεις;!... Πάνω στον κορμό του έχω καρφώσει αυτόν τον σιδερένιο σταυρό. Το πεύκο, λοιπόν, είναι ο «πρωτογιός» μου· και τον έχω κάνει και ...«μεγαλόσχημο»!!
Έλα να κάνουμε το εξής: Να μην μιλήσεις καθόλου και ν’ ακούσεις «πώς» ο «πρωτογιός» μου κάθεται και «μιλά» με την θάλασσα!!...
Πραγματικά!... Ο αγέρας φυσούσε μέσ’ από τα κλαδιά του πεύκου· παντού, γύρω, ακουγόταν το θρόϊσμα των πευκοβελόνων· κι’ από κάτω πέρα, ακουγόταν το κύμα της θάλασσας. Ήταν μια σκηνή απερίγραπτης ευδαιμονίας! Να κάθομαι κοντά σ’ έναν τέτοιον άγιο άνθρωπο, ο οποίος, δεν μιλούσε αλλά προσευχόταν κι’ επικοινωνούσε με τον Θεό!...
Κάποια στιγμή, γύρισε και μού ’πε:
–Αυτή η πλαγιά που βλέπεις νά ’ναι τώρα γεμάτη πεύκα, κάποτε, ήταν εντελώς ξερή. Όποιος, λοιπόν, ερχόταν κοντά μου για εξομολόγηση, τού ’βαζα μετά «κανόνα» να φυτέψει δέντρα!…
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος, υπέφερε από σάκχαρο· ήταν διαβητικός. Εκείνη την φορά που ήρθε στην Αθήνα κι’ έμεινε στο σπίτι μας, η γυναίκα μου αντιμετώπισε κάποια δυσκολία, όσον αφορά το διαιτολόγιό του. Κι’ εκείνος της είπε: «Κόρη μου, καμμιά στεναχώρια! Ὀ,τι έχεις ετοιμάσει! Ο Αμφιλόχιος, είναι απλός!».
Και, πράγματι!...
Ήταν τόσο απλός, «ο (Γέροντας) Αμφιλόχιος», που σ’ έβγαζε αμέσως από την δύσκολη θέση· κι’ έμπαινε –από την πρώτη κιόλας στιγμή– μέσα στην καρδιά σου!... 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ (1935–2001)
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μετάνοια, η ανανέωση της σχέσεώς μας με τον Προσωπικό Θεό Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας


Η αρχή των πάντων είναι ο Θεός, ο Άναρχος, ο Αόρατος, ο Παντοδύναμος, ο Αυτάρκης. Έχει Βασιλεία αιώνια αγάπης, την οποία φύτεψε στην καρδιά του ανθρώπου[1]. Πρώτα δημιούργησε τον Ουρανό και τους Αγγέλους και έπειτα τη γη και τον άνθρωπο. Έπλασε τον Ουρανό πνευματικό, αγγελικό, αιώνιο, «τους αιώνας εποίησεν»[2]. Οποίος ο Θεός, όμοια και τα κτίσματά Του και δεκτικά των ενεργειών Του. Σε όλα αντικατοπτρίζεται η δόξα και η δύναμή Του, αλλά και η ελευθερία Του, διότι χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει αγάπη και ο Θεός είναι αγάπη[3]. Τα κτίσματά Του ήλθαν στο είναι από την αγάπη Του και μέσω της αγάπης είναι εγνωσμένα από Αυτόν[4] και το μνημόσυνό τους[5] είναι ενώπιον Του δια παντός.
Αυτή η αγάπη και η ελευθερία των κτισμάτων επαναστάτησε πρώτα στο πρόσωπο μερικών Αγγέλων και έγινε η αιώνια πτώση του τάγματος του Εωσφόρου. Η δημιουργία ήταν πνευματική και έτσι πνευματική ήταν και η πτώση. Αιώνια όντα οι Άγγελοι και ως αποτέλεσμα αιώνια και η δέσμευσή τους στον άδη. Σε αυτούς ήταν πλήρης η όραση του Θεού δια παντός και με τη δεινή ανταρσία εναντίον του Πλαστουργού τους και την εωσφορική υπερηφάνεια έγινε αιώνια και η σκότωσή τους. Τέλειος ήταν ο φωτισμός και η θεωρία του Προσώπου του Θεού και με τη δαιμονική ασθένεια πλήρης ο σκοτισμός και ανεπανόρθωτη η πτώση τους μέσα στην αιωνιότητα. Υπήρξαν, βέβαια, και οι Άγγελοι του Φωτός, που έμειναν αποφασισμένοι αιώνια να αγαπούν ανεπίστρεπτα και με τέλειο τρόπο τον Θεό, και μόνο Αυτόν.
Τότε ο Θεός, ο Πάνσοφος Κτίστης, «εποίησε την γην»[6] και από αγάπη διανοήθηκε άλλη μορφή υπάρξεως. Η ουσιοποιός ενέργειά Του έπλασε όλα τα ορατά κτίσματα «καλώς λίαν»[7] και ως βασιλιά αυτής της υπέροχης κτίσεως δημιούργησε τον άνθρωπο. Ο Αδάμ και η Εύα μέσα στο Παράδεισο τέρπονταν από την προσωπική τους σχέση με τον Δημιουργό, την όραση και τη γνώση Του. Ο Πλαστουργός έδωσε στους Πρωτόπλαστους την εντολή «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε…», για να τους βάλει στην προοπτική και στη φορά της δυναμικής αυξήσεως και πορείας εν Θεώ από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν». Τους προίκισε με απίστευτο νου για τη θεωρία του Θεού και για την προκοπή στην ανάπτυξή τους αυτή, ώστε να φθάσουν στην τελείωση της γνώσεώς Του.
Τους έδωσε επιπλέον και μια κατευθυντήρια εντολή: «Από παντός ξύλου… βρώσει φαγή, από δε του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ’ αυτού…»[8]. Η εντολή αυτή, να μη φάγουν από τον καρπό του δένδρου της γνώσεως του καλού και του κακού, ήταν αναγκαία για αυτούς που βρισκόταν ανάμεσα στην κτιστή ορατή δημιουργία και τον άκτιστο Παράδεισο του Θεού. Υπογράμμιζε την κτιστότητά τους, και επομένως κρατούσε ταπεινό το πνεύμα τους στη σωστή θεωρία μέσα στα όρια των δυνατοτήτων της φύσεώς τους. Σκοπό είχε να τους δώσει το μέσο να θεωρούν την ορατή φύση, ώστε να μυούνται στο νοερό κόσμο[9], και με αυξανόμενη ευγνωμοσύνη και ευχαριστία να φθάσουν «εις παν το πλήρωμα (της αγάπης) του Θεού»[10].
Ο άνθρωπος όμως υπερηφανεύθηκε για τη βασιλική εξουσία του πάνω στον κτιστό κόσμο και υπέπεσε στον πειρασμό που του εισηγήθηκε ο εχθρός: να γίνει θεός, χωρίς να υποταγεί στην εντολή του Θεού. Χωρίς, δηλαδή, να εξαρτάται από κανένα, τελικά χωρίς Θεό. Τότε συνέβει η κοσμική συμφορά και τραγωδία. Ο άνθρωπος τυφλώθηκε πνευματικά, αμαυρώθηκε το κατ’ εικόνα του, κατάντησε ξένος του Πλαστουργού του και βρέθηκε εξόριστος της τρυφής του Παραδείσου. Με την παράβαση της εντολής έχασε την κατά φύση επιθυμία και τη ζωοποιό θεωρία του Θεού που είχε, και με τις αισθήσεις του προσκολλήθηκε στον αισθητό κόσμο. Άρχισε τότε να εισχωρεί στη ζωή του η παρά φύση ηδονή. Ο άνθρωπος βυθίστηκε εκούσια σε ζοφώδη άβυσσο και έγινε πλέον ανίκανος να διακρίνει την παρουσία της υπερηφάνειας στις κινήσεις του νου και της καρδιάς.
[Συνεχίζεται]
  1. Βλ. Λουκ. 17,21.
  2. Βλ. Εβρ. 1,2.
  3. Βλ. Α’ Ιωάν. 4,8.
  4. Βλ. Α’ Κορ. 8,3.
  5. Βλ. Ψαλμ. 111,6.
  6. Βλ. Γεν. 1,1.
  7. Βλ. Γεν. 1,31.
  8. Γεν. 2,16-17.
  9. Βλ. Συμεών Νέου Θεολόγου, Κεφάλαια 2,23, «Sources Chrétiennes», τομ. 51bis, σ. 116.
  10. Εφεσ. 3,19.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ιερομόναχος Ιωάσαφ Καυσοκαλυβίτης (1870 – 22 Μαΐου 1938)


Η αδελφότητα των Ιωασαφαίων, ο ιερομόναχος Ιωάσαφ είναι κάτω δεξιά
Η αδελφότητα των Ιωασαφαίων, ο ιερομόναχος Ιωάσαφ είναι κάτω δεξιά
Γεννήθηκε, ο κατά κόσμον Λάζαρος Παναρίνης του Σπυρίδωνος και της Αγγελίνας, το 1870 στην Κορυτσά της Β. Ηπείρου. Ήταν απόφοιτος του Σχολαρχείου. Μόλις το τελείωσε, ακολούθησε τον πατέρα του στο Άγιον Όρος, όπου εργαζόταν από ετών με άλλους συμπατριώτες του. Πήγανε στη μονή Γρηγορίου, όπου φόρεσε τα μοναχικά ενδύματα. Μουσικά έμαθε από ένα Γέροντα ιεροψάλτη της Νέας Σκήτης, τον Ιωάσαφ.
Το 1888 προσήλθε στην πολυμελή αγιογραφική αδελφότητα των Ιωσαφαίων, στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου της σκήτης των Καυσοκαλυβίων. Το 1889 εκάρη μοναχός κι έλαβε τ’ όνομα του ιδρυτού της συνοδείας εναρέτου Γέροντος Ιωάσαφ του Καππαδόκη († 1880), από τον Γέροντα ιεροδιάκονο Χρυσόστομο († 1897). Το 1891 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1893 πρεσβύτερος και κατεστάθη Πνευματικός από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ΄ († 1912). Το 1931 ανέλαβε καθήκοντα Γέροντος στην Καλύβη τους έως του θανάτου του.
Ο Γέροντας Ιωάσαφ κατά τον επίσκοπο Κορυτσάς Ευλόγιο Κουρίλα τον Λαυριώτη († 1961) υπήρξε φιλόκαλος, βιβλιόφιλος, ασυναγώνιστος, ακάματος, εξωραϊστής, «εύρημα διά το Καυσοκαλύβιον», ταξινομητής βιβλίων, καλλιτέχνης αγιογράφος αξιόλογος. Άφησε φήμη διακριτικού πνευματικού πατρός, εξαιρετικού και κατανυκτικού ιεροψάλτη, εναρέτου Γέροντος, με πραότητα, μειλιχιότητα, ταπεινότητα, φιλοτιμία και ελεημοσύνη. Ο φίλος του Γέροντας Ισίδωρος († 1968) τον χαρακτηρίζει ότι είναι «ως άλλη φιλόπονος μέλισσα όπου εργάζεται το μέλι της αρετής σεμνοπρεπέστατα». Ο ίδιος ο μακάριος Γέροντας έγραφε περί της συνοδείας τους ότι οι αδελφοί «λίαν προφρόνως και προθύμως ιχνηλατούσι τα ίχνη των Πατέρων αυτών, οίτινες όταν μετ’ αυταπαρνήσεως και της προσηκούσης ευπειθείας και υπακοής εξακολουθώσι την μοναχικήν αυτών αποστολήν, θα ευδοκιμήσωσι ηθικώς τε και πνευματικώς και θα σεμνύνεται η καθ’ ημάς επωνυμία διαιωνίζουσα, κατά το προηγούμενον θέλημα του Παναγάθου Θεού…».
Ιερομόναχος Ιωάσαφ Καυσοκαλυβίτης, ο πράος και καλοκάγαθος.
Ιερομόναχος Ιωάσαφ Καυσοκαλυβίτης, ο πράος και καλοκάγαθος.
Ανεπαύθη εν Κυρίω την 22.5.1938. Στη νεκρολογία του ο Παναγιώτης Βαγιακάκος, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ήσυχα ήσυχα με την μιλιά στο στόμα έκλινε την αγίαν του κεφαλήν ψιθυρίζων το “Κύριε, εις χείράς σου παραδίδω το πνεύμά μου”!… Ως μου εδιηγήθησαν διάφοροι Γέροντες σύγχρονοί του, μετέβαινε εις τα πλέον απομεμακρυσμένα και ερημικά μέρη και κατεσκεύαζε προχείρους καλύβας χρησιμοποιών αυτάς ως προσευχητάρια. Τούτο βεβαίως είναι αρκετόν να μας παρουσιάση την θείαν και ιεράν ψυχήν του παιδός αυτού και να μας καταδείξη πλέον ότι εκ κοιλίας μητρός προωρίζετο διά τον ασκητισμόν… Μανθάνει την θείαν και ιεράν τέχνην της αγιογραφίας… μετά τοσούτου ζήλου και έδειξε τοσαύτην ανάπτυξιν, ώστε δεν άργησε να γνωσθή όχι μόνον καθ’ άπαν το Άγιον ’Όρος αλλά και καθ’ άπασαν την Ελλάδα και Ευρώπην, βραβευθείς παρά πολλών καλλιτεχνών εις διαφόρους εκθέσεις διά διαφόρων μεταλλίων… Ο θάνατος αυτού θλίψιν και καίριον πλήγμα προξενήσας τη ιερά μετανοία του απεστέρησεν αυτήν ανδρός εύφρονος, πνευματικού αρίστου και διακεκριμένου, Γέροντος ευσεβούς και υπό πολλών χριστιανικών αρετών κοσμουμένου: πραότητος, μειλιχιότητος, υπομονής, καλοκαγαθίας, ταπεινότητος και φιλοτιμίας εις τα πνευματικά του καθήκοντα…».
Πηγές – Βιβλιογραφία
Παύλου Λαυριώτου μοναχού, Ιστορία της Αδελφότητος Ιωσαφαίων του Αγίου Όρους, Αθήνα 1996, σσ. 38-40. Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Ηπειρώτες Λαυριώτες, Ηπειρωτικό Ημερολόγιο, Ιωάννινα 1996-1997, σσ. 124-125. Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Ασκητικές μορφές και διηγήσεις από τον Άθω, Άγιον Όρος 2003, σσ. 146-161 (απ’ όπου οι φωτογραφίες).
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Α΄ 1901-1955, σελ. 319-321

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Το τρομακτικό όραμα του Αγίου Γαβριήλ του δια Χριστόν σαλού και Ομολογητού


Αγίου ΓαβριήλΟ π. Γαβριήλ ποτέ δεν σταμάτησε να εργάζεται. Δούλευε για κάποιο διάστημα ως αγρότης στα κολχόζ, όπου και διέμενε. Εκεί στερήθηκε για λίγο την ησυχία, καθώς δεν ήταν εύκολο να μένει μόνος του. Βρήκε όμως πολύ γρήγορα μια σπηλιά, την οποία είχαν εγκαταλείψει οι βοσκοί, την καθάρισε κι εγκαταστάθηκε εκεί. Πολύ πιθανό είναι την άγνωστη σε μας περίοδο της ζωής του να την πέρασε εκεί, στη σπηλιά. Ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε για τους ασκητές και τους σπηλαιώτες φανέρωνε μια εξοικείωση με τη ζωή αυτή, ενώ το πρόσωπο του φορτιζόταν και μια ανεπιτήδευτη τρυφερότητα διαγραφόταν στην έκφραση του.
Οι πιστοί συχνά του ζητούσαν να κάνουν παρακλήσεις για να πληθαίνει και να αναπτύσσεται η Γεωργία.

Κάποια φορά, κατά τη διάρκεια της παράκλησης στο ναό Σιόνι, ο άγιος είδε ένα τρομακτικό όραμα. Διηγείται ο ίδιος:
«Ήταν δυο στρατιωτικοί, με αρχαίες στρατιωτικές στολές, που έδειχναν εμένα: «Να! Αυτός είναι!». Ήρθαν πλάι μου και με πήραν μαζί τους. Με δυσκολία καταλάβαινα. Διέκρινα ένα άσπρο σπίτι χωρίς σταυρό. Με έβαλαν μέσα. Ήταν τελείως σκοτεινά.
Αγίου Γαβριήλ3
Έκλεισαν τις πόρτες και μ’ άφησαν εκεί. Όταν τα μάτια μου συνήθισαν στο σκοτάδι, είδα πεταμένα στο πέτρινο πάτωμα παιδάκια, που είχαν το μέγεθος ενός μικρού δαχτύλου και κείτονταν μέσα στα αίματα. Από μια τρύπα στο ταβάνι έπεφταν κι άλλα νεκρά παιδάκια, τόσα πολλά που δεν μπορούσα να σταθώ πουθενά. Όλα γύρω ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Στεκόμουν στις μύτες των ποδιών μου. Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα κι άκουσα μια φωνή: » Έρχεται! Έρχεται!» Παραξενεύτηκα. «Ποιος έρχεται; Φαίνεται θα ‘ναι εδώ το αφεντικό. Θα παρακαλέσω να με αφήσουν να φύγω από εδώ», σκέφτηκα. Πάλι ήρθαν εκείνοι οι δύο στρατιωτικοί. Στάθηκαν στην είσοδο και στην έξοδο και δεν μου επέτρεπαν να φύγω. Κόλλησα στον τοίχο. Τότε είδα την Παναγία να έρχεται με τη συνοδεία αγγέλων και αγίων. Ήταν ντυμένη στα λευκά. Την αναγνώρισα αμέσως. Με κοίταξε αυστηρά, μου έδειξε τα ματωμένα παιδιά και μου είπε: ‘Τι’ αυτό με παρακαλάς; Έτσι θα πληθαίνει η Γεωργία; Εγώ θα ευλογώ κι αυτοί θα σκοτώνουν;» Γύρισε κι έφυγε. Έπειτα με πήραν οι δυο στρατιωτικοί και με έφεραν στο κελί μου».
Monk-Gabriel-14
Την επομένη ο π. Γαβριήλ αποκάλυψε αυτό το όραμα σ’ όσους ήταν παρόντες στην ικεσία και παρακάλεσε όλες τις γυναίκες να προσεύχονται προειδοποιώντας τες: «Μητέρες, μην κάνετε εκτρώσεις! Βοηθήστε να σωθεί η Γεωργία! Φοβήθηκα τόσο πολύ όταν είδα οργισμένη την Παναγία, που δεν ήξερα πού να πάω. Δεν επιθυμώ κανείς να δει έτσι τη Βασίλισσα του Ουρανού και της Γης».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995)
Πηγή: apantaortodoxias.blogspot.gr 

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου




ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩΝΥΜΩ ΟΡΕΙ ΤΟΥ ΑΘΩ
ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΑΣ ΟΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΗΜΩΝ

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.
 Ως υποφήτας των ενθέων αναβάσεων
Και συστοιχίαν δωρεών των υπέρ έννοιαν
Τους εν Άθω μακαρίσωμεν θεοφόρους
Τους Οσίους Ιεράρχας τε και Μάρτυρας
Ως ημών καθηγεμόνας και εκφάντορας
Τούτοις λέγοντες, χαίροις δήμε θεόλεκτε. 




Άγγελοι εν τω Άθω, διαφόροις εν χρόνοις, ωράθητε Όσιοι Πατέρες (εκ γ’), και συν τη αγγελική ζωή, καταλλήλοις διαλάμπετε χάρισι, δι’ ών καταφαιδρύνετε, υμάς τους πίστει εκβοώντας.

Χαίρετε τύποι της εγκρατείας

Χαίρετε λύχνοι της αληθείας

Χαίρετε κανόνες λαμπρών αναβάσεων

Χαίρετε εικόνες αΰλων εμφάσεων

Χαίρετε όμιλε μακάριε των εν Άθω Ασκητών

Χαίρετε σύστημα ισάγγελον ανωνύμων και γνωστών

Χαίρετε ησυχίας ουρανόφωτοι στύλοι

Χαίρετε αληθείας ουρανόβροντα χείλη

Χαίρετε βότρυες της ασκήσεως

Χαίρετε σάλπιγγες της φρονήσεως

Χαίρετε μύσται Χριστού κοινωνίας

Χαίρετε στήλαι λαμπράς αριστείας

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι

Βίου του ισαγγέλου, ακριβείς χαρακτήρες, ωράθητε εν Άθω Πατέρες, τρόποις τε και θείαις αρεταίς, της μελλούσης λαμπρότητος την έλλαμψιν, εκφαίνοντες εκάστοτε, τοις τω Κυρίω εκβοώσιν.




Αλληλούϊα.

Γεηράς προσπαθείας, χωρισθέντες Πατέρες, προσήλθετε προθύμως εν Άθω, και βίω αμέμπτω εν αυτώ, προς υπερκόσμια όρη υψώθητε, παιδεύοντες τα κρείττονα, τους βοώντας υμίν τοιαύτα˙

Χαίρετε κρίνα της αφθαρσίας

Χαίρετε ρόδα της ευσεβείας

Χαίρε αρχηγέτα υμών Αθανάσιε

Χαίρε Εσφιγμένου βλαστέ Αγαθάγγελε

Χαίρε Πάτερ Αθανάσιε καλλονή Πατριαρχών

Χαίρε Όσιε Ακάκιε νέον άστρον Ασκητών

Χαίρε Βατοπαιδίου ώ Αγάπιε έρνος

Χαίρε Σκήτης Ιβήρων ώ Ακάκιε εύχος

Χαίρε σοφέ Παλαμά Γρηγόριε

Χαίρε λαμπτήρ Ιβήρων Γεώργιε

Χαίρετε ρήτορες δικαιοσύνης

Χαίρετε κήρυκες θεοφροσύνης

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Δύναμιν αληθείας, και πλούτον θεολογίας, δια πράξεως και θεωρίας, Ιεράρχαι οι θεοειδείς, οι εκ του Άθω ως αστέρες λάμψαντες, εν Χριστώ εθησαύρισαν, τη Εκκλησία εκβοώση˙

Αλληλούϊα.



Εκ χωρών διαφόρων, εν καιροίς τοις ιδίοις, δραμόντες εν τω Άθω Πατέρες, οία Χριστού άρνες λογικοί, της μυστικής νομής κατηξιώθητε, εκτρέφοντες ταις πράξεσι, τους ευλαβώς υμίν βοώντας˙

Χαίρε νοητόν Γερμανέ σέλας

Χαίρε Γεράσιμε θείον γέρας

Χαίρε της Μονής σου δομήτορ Γρηγόριε

Χαίρε Ιβηρίτα Γαβριήλ θεόληπτε

Χαίρε Όσιε Γρηγόριε νηπτικής μυσταγωγέ

Χαίρε Γεδεών αήττητε Καρακάλου αρωγέ

Χαίρε Βατοπαιδίου ο Γεννάδιος θρέμμα

Χαίρε Βουλευτηρίων ο Γερόντιος γέρας

Χαίρε Δομέστικε Γρηγόριε

Χαίρε Διονυσιάτα Γεννάδιε

Χαίρετε σκεύη λαμπρών χαρισμάτων

Χαίρετε βρύσεις ποικίλων θαυμάτων

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Ζήλω επτερωμένοι, ακροτάτης αγάπης, έθεσθε σ’ αυτούς υπέρ του πέλας, όσοι κτίτορες σεπτών Μονών, ατρύτοις καμάτοις αυτάς δειμάμενοι, ως ιατρεία κρείττονα, προς σωτηρίαν των βοώντων˙



Αλληλούϊα.

Ήρθη τη ση ελλάμψει, Υπερούσιε Λόγε, απάσης απανθούσης αξίας, η του Άθω Οσία πληθύς, και ταις αρεταίς καλύπτει τα πέρατα, δι’ ών αγιαζόμεθα, οι προς αυτούς βοώντες ταύτα˙

Χαίρετε κόσμου οι λαμπαδούχοι

Χαίρετε Άθω οι πολιούχοι

Χαίρε Κουτλουμουσίου Σκήτης Γεράσιμε

Χαίρε Φιλοθεΐτα θείε Δομέτιε

Χαίρε Πάτερ Διονύσιε κτίτωρ της λαμπράς Μονής

Χαίρε Όσιε Δομέτιε Διονυσίω προσφιλής

Χαίρε Μεγίστης Λαύρας Δαμασκηνέ φυτεία

Χαίρε της Φιλοθέου Δαμιανέ λυχνία

Χαίρε Ιβηρίτα Διονύσιε

Χαίρε Εσφιγμενίτα Δαμιανέ

Χαίρετε άμπελοι πράξεων θείων

Χαίρετε άροτρα πόνων αγίων

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Θαύμασι θεοσδότοις, κοσμηθέντες Πατέρες, ως βίου εναρέτου δοχεία, λαμπρύνετε τον Άθω αεί, τοις υπέρ φύσιν υμών κατορθώμασιν, και μοναστών συστήματα, παιδεύετε Κυρίω ψάλλειν˙



Αλληλούϊα.

Ιεράρχαι και θύται, Όσιοι και οπλίται, Ομολογηταί και Μυροβλύται, πόλιν τον Άθω περιφανή, περί ής δεδοξασμένα λελάληται, πνευματικώς ειργάσασθε, εκ βοώντα υμίν εκ πόθου˙

Χαίρετε πάροικοι των ενύλων

Χαίρετε μέτοχοι των αΰλων

Χαίρε Διονύσιε Ρήτορ μακάριε

Χαίρε Αγιαννανίτα Δαβίδ πανάριστε

Χαίρε Όσιε Ευδόκιμε Βατοπαιδινών χαρά

Χαίρε ένδοξε Ευθύμιε Δοχειαρίου ιδρυτά

Χαίρε Βατοπαιδίου Ευθύμιε ποιμενάρχα

Χαίρε Οσιομάρτυς Ευθύμιε Ιβηρίτα

Χαίρε πυρσέ Ιβήρων Ευθύμιε

Χαίρε κλεινέ Ιεράρχα Θεόληπτε

Χαίρετε όρπηκες αθανασίας

Χαίρετε γνώμονες ποιμαντορίας

Χαίρετε Πατέρες  Όσιοι.

Κλήματα ευσεβείας, νέκταρ της αφθαρσίας, αποστάζοντα τοις εν τω Άθω, ώφθηται Οσιοαθληταί, υπέρ Χριστού το αίμα εκχέαντες˙ ώ νυν συνδοξαζόμενοι, εκβοάτε συν τοις Αγγέλοις˙



Αλληλούϊα.

Λάμψαντες εν τω Άθω, πράξει και θεωρία, και πάσης αρετής φωταυγεία, οίαπερ λαμπάδες φαειναί, η των Οσίων χορεία υπέρτιμος, θείω φωτί λαμπρύνετε, τους εκβοώντας υμίν ούτω˙

Χαίρετε άστρα φωτός αδύτου

Χαίρετε πτώσις εχθρού δολίου

Χαίρε Μυροβλύτα Θεόφιλε Όσιε

Χαίρε Δοχειαρίου Θεόφανες πρόβολε

Χαίρε Θεωνά μακάριε Θεσσαλονίκης φωστήρ

Χαίρε Πάτερ Θεοδόσιε Τραπεζούντος ο αστήρ

Χαίρε Λαύρας η νάβλα ηδύφωνε Ιωάννη

Χαίρε κτίτωρ Ιβήρων ομώνυμε Ιωάννη

Χαίρε κλεινέ Ιβηρίτα Ιάκωβε

Χαίρε αυτού ιχνηλάτα Ιάκωβε

Χαίρετε κτίσεως φωταγωγία

Χαίρετε πίστεως λαμπαδουχία

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Μύρου του ουρανίου, δια βίου  αγίου, θησαυρίσαντες τας απορροίας, οι βλύζοντες μύρον θαυμαστώς, από του τάφου Μυροβλύται Όσιοι, πιστών αεί ευφραίνετε, την διάνοιαν των βοώντων˙



Αλληλούϊα.

Νόμοις της εγκρατείας, ως σοφοί νομοθέται, κοσμήσαντες υμών τα σεμνεία, γην επαγγελίας μυστικής, τον ουρανομήκη Άθω ειργάσασθε, εν ώ ζωήν αθάνατον, καρπούμεθα οι εκβοώντες˙

Χαίρετε Λόγου η ευωδία

Χαίρετε κόσμου η θυμηδία

Χαίρε των Ιβήρων λαμπάς Ιερόθεε

Χαίρε του Σωτήρος Λευΐτα Ιάκωβε

Χαίρε Ιωάσαφ ένδοξε Νήφωνος ο μαθητής

Χαίρε Σκήτης της Προμήτορος Ιλαρίων οικητής

Χαίρε Διονυσίου Ιωσήφ Μονής δόμα

Χαίρε των Αποστόλων Κοσμά ένθεον στόμα

Χαίρε ποιμήν ποιμένων ώ Κάλλιστε

Χαίρε τρυφή της Λαύρας Κωνστάντιε

Χαίρετε στάχυες θείων καμάτων

Χαίρετε σύσκηνοι των Ασωμάτων

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Ξενωθέντες τελείως, των του βίου φροντίδων, χορός Ησυχαστών μακαρίων, κατά μόνας μόνω τω Θεώ, ησύχω νω λατρεύειν ηρετίσασθε, θεοειδείς δε ώφθητε, τη θεία ενώσει βοώντες˙



Αλληλούϊα.

Όλη λελαμπρυσμένη, αρετών ταις ακτίσι, καθάπερ Εκκλησία εκ μέρους, η εξ Οσίων και Αθλητών, και Ιεραρχών του Άθω συνέλευσις, εκλάμπει εν τοις πέρασι, προς σωτηρίαν των βοώντων˙

Χαίρετε δόξης θείας επόπται

Χαίρετε Όσιοι οι θεόπται

Χαίρε της Ζωγράφου Κοσμά θείον κόσμημα

Χαίρε Κουτλουμουσίου Κυπριανέ ήδυσμα

Χαίρε Σκήτης της Προμήτορος Κοσμά κόσμος μυστικός

Χαίρε της αυτής αγλάϊσμα Λουκά Μάρτυς ο κλεινός

Χαίρε Μονής Προδρόμου ώ Λεόντιε άνθος

Χαίρε της αυτής αύθις ώ Μακάριε αύχος

Χαίρε Καυσοκαλυβίτα Μάξιμε

Χαίρε Αγιαννανίτα Μακάριε

Χαίρετε σύνδεσμοι της ομονοίας

Χαίρετε σύσκηνοι θείας ευκλείας

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Πόλεών τε και νήσων, αρωγοί και χωρίων, ώφθητε Μάρτυρες θεοφόροι, όσοι του Όρους προελθόντες, και τοις εν κόσμω Χριστόν εδοξάσατε, μαρτυρικοίς παλαίσμασι, βοώντες Χριστώ τω Κυρίω˙



Αλληλούϊα.

Ρώμη του Παρακλήτου, αριστεύσαντες  πάντες, οι εν τω Άθω θείοι Πατέρες, οδηγείτε ημάς ασφαλώς, προς εναρέτου ζωής κατορθώματα, ως ποδηγέται άριστοι, των εκβοώντων θεοφόροι˙

Χαίρετε Όσιοι θεηγόροι

Χαίρετε Μάρτυρες θεοφόροι

Χαίρε Αγιαννανίτα θείε Μητρόφανες

Χαίρε Βατοπαιδίου θρέμμα Νεόφυτε

Χαίρε Όσιε Νικόδημε νηπτικής υφηγητά

Χαίρε ένδοξε Νεόφυτε Δοχειαρίου ιδρυτά

Χαίρε Πατριαρχείας Πάτερ Νήφων η φαύσις

Χαίρε άστρον Νικήτα Σκήτης Αγίας Άννης

Χαίρε Μαξίμου Νήφων συνέκδημε

Χαίρε το νέκταρ Καρεών Νεκτάριε

Χαίρε σοφίας Νικόδημε πλήρης

Χαίρε σοφών διδαγμάτων ο μύστης

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Σκήτεων ποδηγέται, και Μονών κυβερνήται, και παντός του Όρους ευεργέται, πέλετε Πατέρες ευκλεείς, εν διαφόροις καιροίς διαλάμψαντες, πολυειδέσι πράξεσι˙ και νυν φρουρείτε τους βοώντας˙



Αλληλούϊα.

Τις αύτη η χορεία, η φαίνουσα εξ ερήμου, η συντεταγμένη ως θάμβος; Η εν τω Άθω παρεμβολή η συγκεκροτημένη θείω Πνεύματι˙ ώ αρμονίας κρείττονος! αλλ’ ούν βοήσωμεν εκ πόθου˙

Χαίρετε όρμοι χειμαζομένων

Χαίρετε βάσεις ριπιζομένων

Χαίρε Πάτερ Νείλε πηγή μύρων εύπνοε

Χαίρε Νικηφόρε τω βίω ισάγγελε

Χαίρε Σκήτης της Προμήτορος ώ Νικόδημε τρυφή

Χαίρε της αυτής ανάστημα ώ Νεκτάριε ηδύ

Χαίρε Οσιομάρτυς Ονούφριε Ιβηρίτα

Χαίρε Χριστού οπλίτα Παύλε Αγιαννανίτα

Χαίρε του Άθω Πέτρε ο πρώμαχος

Χαίρε Μονών σου Παύλε ο όρχαμος

Χαίρετε έφοροι των Μοναζόντων

Χαίρετε φύλακες των εκβοώντων

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Ύμνοις επινικίοις, των εν Άθω Οσίων, υμνήσωμεν τας ανδραγαθίας, των Οσίων και Ησυχαστών, των Ιεραρχών και Αθλοφόρων ομού, των γνωστών και ανωνύμων, βοώντες άπαντες Κυρίω˙

αλληλούια.



Φίλοι του Ζωοδότου, και μύσται της Θεοτόκου, ώφθητε θεοφόροι Πατέρες˙ και νυν συν Ασωμάτων χοροίς, της μεγαλοπρεπούς δόξης ετύχετε, υπέρ ημών πρεσβεύοντες, των εκβοώντων υμίν ταύτα˙

Χαίρε Προκόπιε Ιβηρίτα

Χαίρε Παχώμιε παθών λύτα

Χαίρε Ρωμανέ εν αθλήσει στερρόψυχε

Χαίρε Συμεών μονοχίτων θεόληπτε

Χαίρε Συμεών και Σάββα τε κλέος Χιλιανταρινών

Χαίρε Σάββα Οσιώτατε δόξα Βατοπαιδινών

Χαίρε Όσιε Σίμων Ασκητά Μυροφόρε

Χαίρε Αγίας Άννης Σάββα λύχνε φωσφόρε

Χαίρε Σάββα και Πάτερ Φιλόθεε

Χαίρε της Λαύρας θείε Φιλόθεε

Χαίρε Φιλόθεε Διονυσιάτα

Χαίρε Χριστοφόρε Μονής ταύτης χάρμα

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Χάριτος ουρανίου, και φωτός Τρισηλίου, τρυφώντες εν σκηναίς ουρανίοις, ο των γνωστών Οσίων χορός, και η των ανωνύμων θεία συνέλευσις, οι του Άθω πρόβολοι, φρουρείτε αεί τους εκβοώντας˙

Αλληλούϊα.



Ψάλλοντες αιωνίως, τον τρισύνθετον ύμνον, Θεώ τω Τρισηλίω Πατέρες, δέξασθε ημών τους ψελλισμούς, τη συνήθει κεχρημένοι χρηστότητι˙ ότι ου παύομεν πόθω του εκβοάν υμίν απαύστως˙

Χαίρετε Λόγου οι κληρονόμοι

Χαίρετε λύχνοι οι φωτοφόροι

Χαίρε των Οσίων χορεία θεόληπτε

Χαίρε των Μαρτύρων στρατεία θεόλεκτε

Χαίρε άθροισμα θεόσοφον ιερών Ιεραρχών

Χαίρε όμιλε πανεύφημε ευκλεών Ησυχαστών

Χαίρε Μυροχευμόνων μυροφόρε χορεία

Χαίρε ιερολόγων ιερά συνοδεία

Χαίρε πληθύς Πατέρων ανώνυμος

Χαίρε Χριστού εν πάσιν ακόλουθος

Χαίρετε πύργοι κυκλόθεν του Άθω

Χαίρετε σκέπη καμού, διο κράζω

Χαίρετε Πατέρες Όσιοι.

Ώ Πληθύς μακαρία, των εν Άθω Πατέρων, απάντων Μοναζόντων αλείπται (εκ γ’), μη παύσησθε εφοράν αεί, τόδε το Όρος όπερ ηρετίσασθε˙ ιδού γαρ μετά πίστεως, γεραίρει υμάς και κραυγάζει˙



Αλληλούϊα.

Και αύθις το Κοντάκιον.

Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.

Ως υποφήτας των ενθέων αναβάσεων

Και συστοιχίαν δωρεών των υπέρ έννοιαν

Τους εν Άθω μακαρίσωμεν θεοφόρους

Τους Οσίους, Ιεράρχας τε και Μάρτυρας

Ως ημών καθηγεμόνας και εκφάντορας

Τούτοις λέγοντες, χαίροις δήμε θεόλεκτε.




Δίστιχον.

Πληθύς πολυάριθμε Οσίων Άθω

Γεράσιμον ρύσασθε ροπής Χειρόνων.

About these ads