Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Μοναχός Θεόκτιστος Εσφιγμενίτης (1822 – 29 Μαρτίου 1917)


Monahos Theoktistos Esfigmenitis
Γέροντας Θεόκτιστος Εσφιγμενίτης, ο περιβόητος ασκητής της Πάτμου.
Ο Μικρασιάτης αναχωρητής Θεόκτιστος νέος έρχεται στον Άγιον Όρος. Η μονή Εσφιγμένου του δίνει ένα κελλί της για τις πρώτες ουράνιες αναβάσεις του. Ύστερα από μία πορεία μέσω Ιεροσολύμων και Σάμου προς ανεύρεση της ιερής ησυχίας καταλήγει στο ιερό νησί της Αποκαλύψεως. Οι πιο απαραμύθητοι τόποι της Πάτμου τον φιλοξενούν επί μισό περίπου αιώνα.
Ο Θεός ήταν παντοτεινή συντροφιά του. Δεν έπασχε ποτέ από μοναξιά και ας ήταν πάντα μόνος. Όταν του τέλειωσε κάποτε το νερό, η προσευχή του έφερε ένα σύννεφο να τον ξεδιψάσει και να γεμίσει τη στέρνα του. Τα φίδια ήταν φίλοι του, δεν τα φοβόταν, όπως ο Αδάμ πριν την πτώση. Τον έβλεπαν να μην πατά στη γη. Η προσευχή του θαυματουργούσε. Ο δαίμονας παρότι τον μετακινούσε από τόπο σε τόπο, δεν μπορούσε να τον νικήσει.
Ιερά Μονή Εσφιγμένου (φωτ. 1913)
Ιερά Μονή Εσφιγμένου (φωτ. 1913)
Απλός, λιτός, καταδεκτικός, μεγάλος νηστευτής, εργατικός σε όλη του τη ζωή. Περιστατικά και γεγονότα τον φανερώνουν διορατικό, προορατικό και αδιάλειπτα προσευχόμενο. «Αισθάνομαι τόση γλυκύτητα, έλεγε, ώστε δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Όταν λέω την εύχή είναι σαν να ακούω χιλιάδες αγγέλους να ψάλλουν». Η μελέτη της Αγίας Γραφής και η συχνή θεία Μετάληψη τον αναπτέρωναν. Γνήσιος απόγονος των ιεροπρεπών Κολλυβάδων.
Στα τέλη του σχεδόν τυφλώθηκε και κουφάθηκε. Δεν εμποδιζόταν όμως να έχει στραμμένα τα μάτια του μόνιμα στον ουρανό και ν’ ακούει αγγελικούς ύμνους. Ο παλαιός Εσφιγμενίτης την αυστηρότητά του όλη τη φύλαγε για τον εαυτό του. Είχε γίνει ο παρήγορος αδελφός όλων των πονεμένων της Πάτμου. Στη δύση του βίου του τον επισκέφθηκε ένας ξένος περιηγητής. Να πως τον περιγράφει: «Περικυκλωμένος από μουχλιασμένους τοίχους, κατοικώντας εδώ που δεν μπορεί να βλέπη τις καλλονές του νησιού ούτε να ατενίζη τα μεγαλεία της θαλάσσης, εδώ που ούτε δύσις μπορεί να τον φωτίση, υπομένοντας την μοναξιά και σπανίως δεχόμενος κανένα επισκέπτη: Ιδού ο ερημίτης της Πάτμου. Λίγη κίνηση και δραστηριότητα έχει το νησί, μα αυτός εδιάλεξε αυτή την εγκλείστρα για να αποφύγη κι αυτήν την ολίγη. Το βλέμμα του πάντα κυττάζει ψηλά. Μήπως έτσι στρέφει τις σκέψεις του μακρυά από την γη υψώνοντας μάτια και καρδιά προς τον ουρανό; Τα μαλλιά του και τα μουστάκια του ήταν μακρυά. Η όψις του έδειχνε καλωσύνη και εξυπνάδα. Πότε-πότε εφαίνετο μια λάμψις στα μάτια του που έδειχνε την παληά του ζωτικότητα. Μας προσκάλεσε να μπούμε στο σπίτι του, ένα δωμάτιο χτισμένο στην άκρη των ερειπίων, τρία μέτρα μάκρος και δυόμισυ πλάτος… Στρέφοντας γύρω μου είδα από το ανοικτό παράθυρο ένα πολύ μικρό δωματιάκι που του χρησίμευε ως προσευχητάριο. Τα μικρά του παράθυρα ήταν κλεισμένα και τα μόνα αντικείμενα μέσα σ αυτό ήταν μερικά κεριά, ένα μικρό αναλόγιο με μία μικρή ανοικτή βίβλο και ένα ανθρώπινο κρανίο με ένα μαύρο σταυρό ζωγραφισμένο στο μέτωπο. Ήταν κάτι που προξενούσε εντύπωσι και επεζήτησα να μάθω την σημασία του. Ιδού τα ίδια του τα λόγια: “Το έχω για να το κυττάζω. Μου λέγει πως θα είμαι μετ’ ολίγον. Με κάνει ταπεινόν και με ετοιμάζει διά τον θάνατον και διά τα μετά θάνατον… Παρακαλώ τον Θεόν να συγχωρήση όλες τις αμαρτίες μου και τέλος να με πάρη στον ουρανό. Βαδίζω προς τον θάνατο και θα εμφανισθώ ενώπιον του Θεού. Διά τούτο σκέπτομαι ποιαν απάντησιν θα του δώσω…”».
Ιερά Μονή Εσφιγμένου, διά χειρός Ράλλη Κοψίδη
Ιερά Μονή Εσφιγμένου, διά χειρός Ράλλη Κοψίδη
Ετοίμασε το μνήμα του πλησίον του Σπηλαίου της Αποκαλύψεως του Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Στις 29.3.1917, Μεγάλη Τετάρτη, δύοντος του ηλίου, έδυσε ο ενενηνταπεντάχρονος αναχωρητής, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του για να εορτάσει, ο έτοιμος από καιρό, το αιώνιο Πάσχα της ατέρμονης και ανεκλάλητης ευφροσύνης.
Το Βραβείον της μονής του καταλήγει: «Διέτριψε δ’ εν Πάτμω επί 45 έτη εις διάφορα ερημητήρια και άβατα μέρη, σεβόμενος παρά πάντων ένεκα του εναρέτου βίου αυτού. Κατατάξαι δ’ αυτού το πνεύμα μετά των δικαίων ο Κύριος».
Πηγές – Βιβλιογραφία:
Ηλία Μαστρογιαννόπουλου αρχιμ., Άγιες μορφές στην Πάτμο, Αθήναι 1966, σσ. 58-66. Του αυτού, Άγιες Μορφές της Νεωτέρας Ελλάδος, Αθήναι δ.χ. σσ. 62-71. Χρυσοστόμου Γ., Φλωρεντή διακόνου, Βραβείον της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Αθήναι 1980, σ. 128.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό, ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, Τόμος Α΄ 1901-1955, σελ.140-142.

Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης και η ευχή του


ger.efraim-katoyn3
Εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας» ο ψηφιακός δίσκος με τίτλο: «Ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και η ευχή του». Πρόκειται για μια έκδοση πέρα από τα συνηθισμένα, που σκοπό έχει να προθυμοποιήσει να λέμε την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» αδιαλείπτως. Μπορούμε με τον συνεχή αγώνα και την φιλότιμη προσπάθειά μας να λέμε την ευχή και όταν κοιμόμαστε. Ο μακάριος Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε: «Περισσότερο προσεύχομαι όταν κοιμάμαι παρά όταν είμαι ξύπνιος». Εφαρμόζεται δηλαδή το αγιογραφικόν: «Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυπνεί» (Άσμα Ασμάτων 5,2.
Πληροφορίες: Βιβλιοπωλείο «Το Περιβόλι της Παναγίας»

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μοναχός Ιλαρίων Διονυσιάτης (1860 – 31 Μαρτίου 1933)

ΜονήΔιονυσίου
Ο κατά κόσμον Ιωάννης Παναγιώτου Μπατλής ήταν από τη νήσο Σκιάθο των Σποράδων, όπου γεννήθηκε το 1860. Κοσμικός είχε καράβι ιστιοφόρο και ήταν καπετάνιος αναγνωρισμένος. Το 1916 κοινοβίασε στην αυστηρή μονή Διονυσίου και παρέδωσε όλη του την περιουσία, που ήταν 120 λίρες. Του δόθηκε το διακόνημα του βαρκάρη και του αρσανάρη. Ποτέ του δεν θέλησε να γευθεί κάτι εκτός του φαγητού της τραπέζης. Τα ψάρια τα είχε για τους άλλους και όχι για τον εαυτό του. Την κατά τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, αχόρταγη δέσποινα γαστέρα την είχε υποτάξει πλήρως. Εκάρη μοναχός το 1918.
Γράφει περί αυτού ο ευλαβής παραδελφός του Λάζαρος: «Διεκρίνετο επί αυστηρότητι ηθών και ακρίβεια του μοναχικού κανόνος… Δεν τον είδε τις ποτέ να θυμώση, ούτε να χασκογελά, αλλ’ ήτο πάντοτε σύννους, προσεκτικός, νηφάλιος, αληθής και πιστός. Εφύλαξεν υπακοήν άνευ αντιλογίας μέχρι θανάτου. Διό και παρ’ όλων των αδελφών ανεγνωρίζετο ως ενάρετος και δικαίως έχαιρεν αγαθής φήμης και υπολήψεως».
Το τέλος του ήταν μακάριο. Τη Μ. Πέμπτη το πρωί εν κλίνη ανεκομίσθη από τον αρσανά στη μονή, χρίσθηκε δι’ ελαίου του ιερού Ευχελαίου, μετάλαβε των αχράντων Μυστηρίων, πλάγιασε στην κλίνη του «και χωρίς να τον αντιληφθή κανείς, διότι ήτο και άλλος αδελφός εντός του δωματίου του νοσοκομείου, επλήρωσε το κοινόφλητον χρέος και εκοιμήθη εν ειρήνη και γαλήνη ψυχής και σώματος. Η κηδεία του εγένετο την επομένην ημέραν, την Μεγάλην Παρασκευήν». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 31.3.1933, ώρα 12η βυζαντινή.
Πηγές – Βιβλιογραφία:
Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου. Λαζάρου Διονυσιάτου μονάχου, Διονυσιάτικαι Διηγήσεις, Άγιον Όρος 1988, σσ. 112-113.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Α΄ 1901-1955, σελ.263.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ἅγιοι Κολλυβάδες




«Εἴ τις μὴ ἀναθεματίζει Ἄρειον, Εὐνόμιον, Μακεδόνιον, Ἀπολινάριον, Νεστόριον, Εὐτυχέα, καὶ Ὠριγένην, μετὰ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν συγγραμμάτων, καὶ τοὺς ἄλλους πάντας αἱρετικούς, τοὺς κατακριθέντας καὶ ἀναθεματισθέντας ὑπὸ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν προειρημένων ἁγίων τεσσάρων συνόδων, καὶ τοὺς τὰ ὅμοια τῶν προειρημένων αἱρετικῶν φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας καὶ μέχρι τέλους τῇ οἰκείᾳ ἀσεβείᾳ ἐμμείναντας,

ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω…»1

"In the history of mankind there are 3 falls : The fall of Adam, of Judas the Iscariot and that of the Pope. The essence of falling into sin is always the same: the desire to become God by oneself. In this manner, a man insensibly equates himself with the devil, because he also wants to become God by himself to replace God with himself...The fall of the Pope lies exactly in this very thing: to want to replace the Godman with the man..."

Father Justin Popovich



«Στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς πτώσεις: Ἡ πτώση τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καί ἐκείνη τοῦ Πάπα. Ἡ οὐσία τῆς πτώσεως στήν ἁμαρτία εἶναι πάντοτε ἡ ἴδια: ἡ ἐπιθυμία νά γίνει κανείς μόνος του Θεός. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ὁ ἄνθρωπος ἀνεπαίσθητα ἐξισώνει τόν ἑαυτό του μέ τόν διάβολο, γιατί θέλει νά γίνει Θεός ὁ ἴδιος καί νά ἀντικαταστήσει τόν Θεό ... Ἡ πτώση τοῦ Πάπα βρίσκεται ἀκριβῶς σ’ αὐτήν τήν αἰτία: θέλει νά ἀντικαταστήσει τόν Θεάνθρωπο μέ τόν ἄνθρωπο ...»

π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς



«Ὁ Ἕλλην εἶναι πλασμένος φιλόσοφος, εἶναι καί πλασμένος Χριστιανός, εἶναι πλασμένος νά γνωρίζει τήν ἀλήθεια καί νά τήν διαδίδει εἰς τά ἄλλα ἔθνη (…) Ναί, ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά τήν Θείαν Πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητας (…) Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή του, αὐτό εἶναι τό ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ τῶν ἐθνῶν (…) Ἀπό καταβολῆς κόσμου, τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ἦταν πλασμένο διά τόν σκοπόν αὐτόν. Ὁ Θεός (…) διέπλασε τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ὡς ὀφθαλμόν εἰς τό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας».

Ἅγιος Νεκτάριος: «Περί τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας

ὡς προπαιδείας εἰς τόν Χριστιανισμόν»
Περιεχόμενα:

    Χριστός


ἡ ἐλπίδα τοῦ σύγχρονου κουρασμένου κι ἀπελπισμένου ἀνθρώπου. Προσευχή! Ἡ εἴσοδος τοῦ ἀνθρώπου στό ἀενάως γίγνεσθαι τοῦ Οὐρανοῦ!

    Ἁγιοπατερικές διηγήσεις καί ἱστορίες.
    Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καί τό Νέο Ἡμερολόγιο.
    Ὁ παπα-Μόδεστος στήν Κερασιά τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἡ ἀληθινή προσευχή.
    Ἐμπειρίες καί γεγονότα ἀπό τήν καθημερινή μας ζωή ἐν Χριστῷ.
    Ὁ παπα-Ἀδριανός.
    Ἐπιστολές καί ἀλληλογραφία.
    Ἀντιοικουμενιστικά.
    Δέν ἔγινε «ἄρση τοῦ σχίσματος» τό 1965, ἀλλά ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας. Καί ἔκτοτε γίνονται συμπροσευχές, κοινά «μυστήρια» καί οὐνιτικά συλλείτουργα τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν - Νεοημερολογιτῶν μέ τούς Κατολύκους Λατίνους.
    Ὁ ἐκ τῆς κοινωνίας μέ τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές θανάσιμος μολυσμός ὅλων, τῶν ἱερέων, τῶν διακόνων, τῶν μοναχῶν καί τῶν λαϊκῶν.
    Παλαιότερα τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδων», μή διατιθέμενα σέ ἔντυπη μορφή, πού ἀνακτήθηκαν μέ κόπο καί δημοσιεύονται ἠλεκτρονικά καί στό ἱστολόγιο:
    http//stomen.blogspot.gr/



Γνώριζαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες γιά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ μας;

Τά ἐξουσιαστικά ἱερατεῖα, πού ὑπογείως κινοῦν τά νήματα τοῦ κόσμου καί ... κατευθύνουν σέ πολύ μεγάλο βαθμό τήν γνώση, προσπαθοῦν ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες -πλαστογραφῶντας τίς πηγές ἤ ἀποκρύπτοντάς τες- νά φέρουν σέ σύγκρουση τόν Ἑλληνισμό μέ τόν Χριστιανισμό. Ξέρουν, ὅτι ἡ σύνδεση αὐτῶν τῶν δύο δυνάμεων εἶναι τό ἰσχυρότερο ἐμπόδιο γιά τήν ὑλοποίηση τῶν ὑποχθόνιων σχεδίων τους, ξέρουν, ὅτι ἄν οἱ λαοί γαντζωθοῦν πάνω σ’ αὐτά, θά εἶναι ἀδύνατο νά ἐφαρμόσουν τήν Νέα Τάξη πραγμάτων. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἀποκρύπτονται οἱ προφητεῖες τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖες μιλοῦν ξεκάθαρα γιά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ… Προσπαθοῦν νά παρουσιάσουν τόν Χριστιανισμό ὡς ἑβραιογενῆ θρησκεία καί ὅλους τούς ἀρχαίους Ἕλληνες ὡς εἰδωλολάτρες. Ὡστόσο ἔχουν διασωθεῖ ἀρχαῖα κείμενα, πού ἀποδεικνύουν τό ἀκριβῶς ἀντίθετο.

Στήν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο πού τό σύστημα ἀποδέχεται – περιέχεται μία προφητεία ἰσάξια μ’ αὐτές τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης:

«Θά ἀπογυμνωθεῖ ἀπ’ ὅλα ἐκτός τῆς δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε ἀντίθετος στήν ὡς τότε συμπεριφορά. Χωρίς νά ἀδικήσει κανέναν θά δυσφημησθεῖ πολύ ὡς ἄδικος, ὥστε νά βασανισθεῖ γιά τήν δικαιοσύνη καί θά γεμίσει μέ δάκρυα ἐξαιτίας τῆς κακοδοξίας, ἀλλά θά μείνει ἀμετακίνητος μέχρι θανάτου, καί ἐνῶ θά εἶναι δίκαιος, θά θεωρεῖται ἄδικος γιά ὅλη του τή ζωή. Ἔχοντας τέτοιες διαθέσεις ὁ δίκαιος θά μαστιγωθεῖ, θά στρεβλωθεῖ, θά δεθεῖ, θά ἀνάψουν τά μάτια του καί στά τελευταῖα του, ἀφοῦ πάθει κάθε κακό θά καρφωθεῖ πάνω σέ πάσσαλο, καί νά ξέρεις, ὅτι δέν εἶναι δίκαιο, ἀλλά ἀφοῦ ἔτσι τό θέλει ἄς γίνει».

Στό ἔργο Προμηθεύς Δεσμώτης τοῦ Αἰσχύλου, ὁ Προμηθέας, ὄντας φυλακισμένος στόν Καύκασο, προλέγει, ὅτι ὁ λυτρωτής του θά γεννηθεῖ ἀπό τήν παρθένο Ἰῶ καί τόν Θεό (στ. 772, 834, 848), θά εἶναι δηλαδή υἱός Θεοῦ καί υἱός Παρθένου. Αὐτός ὁ Θεάνθρωπος θά καταλύσει τήν ἐξουσία τῶν παλαιῶν θεῶν καί θά ἀφανίσει αὐτούς καί τήν δύναμή τους (908,920). Ὁ Ἑρμῆς τότε σταλμένος ἀπό τόν Δία προαναγγέλλει στόν Προμηθέα τά ἑξῆς: «Τοιοῦδαι μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα, πρίν ἄν θεός τις διάδοχος τῶν σῶν πόνων φανῆ, θελήσῃ τ’ εἷς ἀναύγητον μολεῖν Ἅιδην, κνέφαια τ’ ἀμφί Ταρτάρου βάθη». Μετάφραση: «μήν περιμένεις νά λυτρωθεῖς ἀπό τούς πόνους προτοῦ θεός πάρει τά πάθια τά δικά σου πάνω του καί μέ τή θέλησή του κατέβει στόν «Ἅδη τόν ἀνήλιαγο, στούς ἄφεγγους τοῦ Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043). Ὁ Σωκράτης στήν ἀπολογία του ἀναφέρει τά ἀκόλουθα:

«Θά μένατε κοιμισμένοι σέ ὅλη σας τήν ζωή, ἐάν δέν θά σᾶς ἔστελνε ὁ Θεός κάποιον ἄλλον, ἐπειδή ἐνδιαφέρεται γιά σᾶς»!

«…τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινά ἄλλον ὁ θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειε κηδόμενος

ὑμῶν»!..

(Πλάτωνος, Ἀπολογία Σωκράτους, 18 {31α}).



Κι αὐτός ὁ Θεός δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν Ἰησοῦν Χριστόν, γιά τόν ὁποῖον ὁ Πλάτων προφήτεψε:

«γυμνωτέος δή πάντων πλήν δικαιοσύνης… μηδέ γάρ ἀδικῶν, δόξαν ἐχέτω τήν μεγίστην ἀδικίας, ἵνα ᾖ βεβασανισμένος εἰς δικαιοσύνην… ἀλλ’ ἴτω ἀμετάστατος μέχρι θανάτου, δοκῶν μέν εἶναι ἄδικος διά βίου, ὧν δέ δίκαιος… Οὕτω διακείμενος ὁ δίκαιος μαστιγώσεται, στρεβλώσεται, δεδήσεται, ἐκκαυθήσεται τωφθαλμῷ,, τελευτῶν πάντα κακά παθῶν ἀνασχινδυλευθήσεται».


Πλάτωνος, Πολιτεία Β΄, IV-V (361 C-361 D)]..


Στό Ἅγιον Ὅρος ὑπάρχουν χειρόγραφα πού διασώζουν προφητεῖες τῆς Σίβυλλας – τῆς ἱέρειας τοῦ Ἀπόλλωνα – γιά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ π.χ σέ χειρόγραφο μέ τήν ὀνομασία «Ὑπόμνημα εἰς τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Φίλιππον», πού φυλάσσεται στήν Ἱερά Μονή Δοχειαρείου καί ὅπου ἀναφέρονται τά ἑξῆς:

«Ὕστερα ἀπό πολύν καιρό θά φθάσει κάποιος εἰς αὐτήν τήν πολυδιηρημένην γῆν, καί θά γεννηθεῖ μέ σάρκαν ἀμόλυντον. Μέ ἀνεξάντλητα ὅρια ὡς Θεότητα θά λυτρώσει τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν φθοράν τῶν ἀνίατων παθῶν. Καί θά τόν φθονήσει ἄπιστος λαός καί θά κρεμασθεῖ ψηλά ὡς κατάδικος εἰς θάνατον. Ὅλα αὐτά θά τά ὑποφέρει μέ πραότητα».

Στό ἴδιο χειρόγραφο ἀναφέρεται μία ἀνατριχιαστική προφητεία γιά τήν θεανθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, γιά τό ἑκούσιον πάθος Του, ἀλλά καί γιά τήν Ἀνάστασή Του:

«Ἕνας οὐράνιος μέ πιέζει ἰσχυρά, ὁ ὁποῖος εἶναι φῶς τριλαμπές. Αὐτός εἶναι ὁ παθῶν Θεός, χωρίς νά πάθει τίποτε ἡ Θεότης Του, διότι εἶναι συγχρόνως θνητός καί ἀθάνατος. Αὐτός εἶναι συγχρόνως Θεός καί ἄνθρωπος, πού ὑποφέρει ἀπό τούς θνητούς τά πάντα, δηλαδή τόν σταυρό, τήν ὕβριν, τήν ταφή. Αὐτός κάποτε ἀπό τά μάτια του ἔχυσε δάκρυα θερμά. Αὐτός πέντε χιλιάδες χόρτασε μέ πέντε ἄρτους, κάτι πού ἤθελε δύναμη θεϊκή. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ δικός μου Θεός, ὁ ὁποῖος ἐσταυρώθη εἰς τό ξύλον, ὁ ὁποῖος ἐξέπνευσεν, ὁ ὁποῖος ἐκ τοῦ τάφου ἀνῆλθεν εἰς τόν οὐρανόν».

Οἱ παραπάνω προφητεῖες ἀνα-φέρονται καί σέ ἄλλα χειρόγραφα, πού βρίσκονται σέ ἄλλες Μονές τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἡ ἀλλοῦ (π.χ στή Μονή Σινᾶ). Παρατίθενται ἀκόμη σέ σύγχρονο βιβλίο, στόν Μέγα Συναξαριστή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Βίκτωρος Ματθαίου.

Καί γι’ αὐτούς, πού ἴσως ἀμφισβητήσουν, ὅτι τά παραπάνω εἰπώθηκαν πράγματι ἀπό τήν Σίβυλλα καί ἰσχυριστοῦν, ὅτι εἶναι ἐπινοήσεις κάποιων Χριστιανῶν Μοναχῶν, ἀρκεῖ τό ἑξῆς ἀδιαμφισβήτητο γεγονός: Ἀπό διάφορες πηγές ἔχει διασταυρωθεῖ, πώς τίς προφητεῖες αὐτές ἀλλά καί ἄλλες –εἴτε τῆς Σίβυλλας εἴτε ἄλλων σοφῶν Ἑλλήνων- χρησιμοποίησε ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη.

Συγκεκριμένα, τό 305 ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Ἀλεξανδρινή ἔλεγχε τόν αὐτοκράτορα Μαξιμίνο γιά τήν εἰδωλολατρική του πολιτική. Ὁ τελευταῖος συγκέντρωσε τότε τούς σοφότερους εἰδωλολάτρες τῆς αὐτοκρατορίας γιά νά τήν μεταπείσουν καί νά τήν κάνουν παγανίστρια. Στόν διάλογο πού ἀκολούθησε, αὐτή ἡ πάνσοφη καί σπουδαγμένη στήν Ἑλληνική παιδεία γυναῖκα, στήν προσπάθειά της νά ἀποδείξει, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μοναδικός Θεός ἀνέφερε – μεταξύ ἄλλων - καί τίς προφητεῖες τῆς Σίβυλλας.

Καί γιά νά προληφθεῖ ἡ κάθε ἀπερίσκεπτη “σκέψη”, δέν ὑπάρχει καμία περίπτωση νά ἔπλασε αὐτές τίς προφητεῖες ἡ ἴδια ἡ Ἁγία γιά τούς ἑξῆς βασικότατους λόγους: Δέν θά μποροῦσε νά πεῖ ἕνα τόσο μεγάλο ψέμα, σχετικά μέ τήν ἱέρεια τοῦ Ἀπόλλωνα μπροστά στούς σοφότερους ἐκπροσώπους τῆς ἀρχαίας θρησκείας, διότι ἀμέσως ὅλοι θά διαπίστωναν τό ψέμα της. Ὅμως, ὄχι μόνο δέν τήν κατηγόρησε κανείς γιά ἀναλήθειες, ἀλλά ἀντιθέτως οἱ σοφοί εἰδωλολάτρες παραδέχτηκαν τήν λεκτική τους ἧττα καί ὅλοι ἀμέσως ἀσπάστηκαν μέ τή θέληση τους τόν Χριστιανισμό, μέ ἀποτέλεσμα ὁ αὐτοκράτορας νά τούς θανατώσει. Κανείς δέν μπορεῖ, λοιπόν, νά ἀμφισβητήσει τήν ἀδιάσειστη ἀλήθεια, ὅτι τά προφητικά αὐτά λόγια βγῆκαν ἀπό τό στόμα τῆς Σίβυλλας.

Σέ ἄλλο χειρόγραφο πού βρίσκεται στήν Ἁγιορείτικη Μονή Διονυσίου, ἀναφέρεται μία ἄλλη προφητεία τῆς Σίβυλλας:

«Σᾶς προφητεύω ἕναν τρισυπόστατο Θεό στά ὕψη ἐκτεινόμενο, τοῦ ὁποίου ὁ αἰώνιος Λόγος σέ ἀνυποψίαστο κόρη θά κυοφορηθεῖ, ὅπως ἀκριβῶς τό φέρον φωτιά τόξο, τό μέσον τοῦ κόσμου διαπερνῶντας. Ὅλο τόν κόσμο, ἀφοῦ ἐπαναφέρει στήν ζωή, καί στόν Πατέρα θά τόν προσφέρει σάν δῶρο. Μαρία θά εἶναι τό ὄνομα αὐτῆς».

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ Θεία Πρόνοια, μέσῳ τοῦ “σπερματικοῦ λόγου”, (ὅπως τόν ὀνόμασαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας), φώτισε κάποιους Ἕλληνες τῆς Ἀρχαιότητας καί ἔτσι ἄφησαν ἑκατοντάδες χρόνια πρίν τόν Χριστό προφητεῖες γιά τήν ἔλευσή Του.

Καί ἄλλοι ἀρχαῖοι λαοί ἔδωσαν τέτοιες προφητεῖες, χωρίς νά πλησιάζουν σέ καμμία περίπτωση τήν ἀκριβολογία τῶν προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, περιοριζόμενες ἀποκλειστικά καί μόνο στήν ἀναφορά γιά τόν ἐρχομό κάποιου Σωτήρα, πού θά λυτρώσει τόν κόσμο. Οἱ προφητεῖες, ὅμως, τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεῖα γιά τόν Χριστό, (γέννησή Του ἀπό τήν Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματά Του, Σταύρωση, Κάθοδος στόν Ἅδη καί Ἀνάστασή Του, τρεῖς ὑποστάσεις τοῦ Θεοῦ).

Ἔτσι, πολλές ἀπ’ αὐτές καθίστανται ἰσάξιες μέ τίς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐνῶ κάποιες ἄλλες τίς ξεπερνοῦν κιόλας. Αὐτό ἀκριβῶς ἀναγνωρίζει καί ὁ μεγάλος μας ἐκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς (2ος αἰώνας μ.Χ), ὁ ὁποῖος στό ἔργο του Στρωματεῖς (5,13) δηλώνει ἀπερίφραστα:

«Οὐκ οἶμαι ὑπό Ἑλλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτῆρα ἡμῶν», δηλαδή «δέν εἶναι δυνατόν, νομίζω, νά προαναγγελθεῖ σαφέστερα ἀπό τούς Ἕλληνες ὁ Σωτήρας μας».

Καί μόνον αὐτές οἱ λίγες προφητεῖες πού ἀναφέρθηκαν, (σέ σχέση μέ τό πλῆθος πού ὑπάρχει ἀλλά βρίσκονται κρυμμένες ἐδῶ καί αἰῶνες), ἀρκοῦν νά καταρρίψουν τήν γελοιότητα ἐκείνη, πού δυστυχῶς παρασέρνει πολλούς καί πού ψευδῶς κηρύττει, ὅτι τάχα ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἕνα ἑβραϊκό κατασκεύασμα, ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἰδωλολάτρες καί ὁ Ἑλληνισμός καί ὁ Χριστιανισμός, δύο ἐντελῶς ἀντικρουόμενοι κόσμοι.

Γιά νά τελειώνουν τά ψέματα, ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ἑβραιογενής θρησκεία. Δέν εἶναι κατασκεύασμα τῶν Ἑβραίων οὔτε κανενός ἄλλου λαοῦ… Εἶναι ἡ ἀληθινή πίστις πού ἀποκαλύπτεται ἀνεξαιρέτως σέ ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς. Τό ὅτι ἀποκαλύφθηκε πρῶτα στούς Ἑβραίους δέν σημαίνει σέ καμία περίπτωση, ὅτι εἶναι ἐβραιογενής θρησκεία.

Ἄλλωστε, λίγες δεκαετίες μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ Χριστιανισμός πέρασε στά χέρια τῶν Ἑλλήνων, (αὐτό δηλαδή σημαίνει, πώς ἔγινε θρησκεία Ἑλληνογενής; Ἐννοεῖται πώς ὄχι!) καί ἄρχισε νά ἀπομακρύνεται ἀπό τά Ἑβραϊκά στεγανά, γιά νά ἁπλωθεῖ σέ ὅλη τή γῆ.

Ἀπό τήν ἄλλη βλέπουμε, ὅτι οἱ σοφοί Ἕλληνες τῆς ἀρχαιότητας ὄχι μόνο πίστευαν σέ ἕνα Θεό, ἀλλά μίλησαν κιόλας γιά τήν τριαδικότητά Του, γιά τήν διττή φύση τοῦ Χριστοῦ μας, γιά τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάστασή Του. Προσπαθοῦσαν νά ἀποδεσμευτοῦν ἀπό τήν δυναστεία τῶν θεῶν καί νά πλησιάσουν τόν ἕνα καί ἀληθινό Θεό. Ἀποδεικνύεται, πώς περίμεναν καρτερικά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ γιά αἰῶνες. Γι’ αὐτό καί ὅταν ἔγινε ἡ συνάντηση Χριστοῦ καί Ἑλλήνων, ὁ Χριστός εἶπε: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῆ ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου» (Κατά Ἰωάννην, 12, 23), δηλαδή «ἔφτασε ἡ ὥρα νά δοξαστεῖ ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου (= ὁ Χριστός)» Καί ἔτσι ἔγινε… Ὅλα τά Εὐαγγέλια γράφτηκαν στά ἑλληνικά, σέ χέρια Ἑλλήνων πέρασε ἀπ’ τήν πρώτη στιγμή ἡ Ἐκκλησία, Ἕλληνες Πατέρες διατύπωσαν τίς αἰώνιες ἀλήθειες, στό αἷμα χιλιάδων Ἑλλήνων μαρτύρων στερεώθηκε τούς πρώτους αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία, Ἕλληνες αὐτοκράτορες καί κληρικοί ἀνέλαβαν ἐπί Βυζαντίου τήν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου καί τόν ἐκχριστιανισμό τῶν ὡς τότε βάρβαρων λαῶν. Ἑπομένως, ὄχι μόνο δέν συγκρούονται ὁ Χριστιανισμός καί ὁ Ἑλληνισμός, ἀλλά ἀντιθέτως συνδέονται τόσο στενά, σέ σημεῖο πού ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως νά γράψει στό ἔργο τοῦ «Περί τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ὡς προπαιδείας εἰς τόν Χριστιανισμόν» τά ἑξῆς:

«Ὁ Ἕλλην εἶναι πλασμένος φιλόσοφος, εἶναι καί πλασμένος Χριστιανός, εἶναι πλασμένος νά γνωρίζει τήν ἀλήθεια καί νά τήν διαδίδει εἰς τά ἄλλα ἔθνη (…) Ναί, ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά τήν Θείαν Πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητας (…) Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή του, αὐτό εἶναι τό ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ τῶν ἐθνῶν (…) Ἀπό καταβολῆς κόσμου, τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἦταν πλασμένο διά τόν σκοπόν αὐτόν. Ὁ Θεός (…) διέπλασε τό Ἑλληνικό Ἔθνος ὡς ὀφθαλμόν εἰς τό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας».

Ἀκόμη, οἱ ἀρχαιοελληνικές προ-φητεῖες ἀποδεικνύουν περίτρανα, ὅτι ὁ Χριστός μας εἶναι ὁ μόνος Θεός… Πολλοί ἀνόητοι κατά καιρούς λένε, πώς οἱ Ἑβραϊκές προφητεῖες γράφτηκαν ἀπό Χριστιανούς μετά Χριστόν, γιά νά ἰσχυροποιήσουν τήν πίστη τους. Ψέμα μεγάλο, μιᾶς καί ἔχουν βρεθεῖ χειρόγραφά της Παλαιᾶς Διαθήκης γραμμένα στά Ἑλληνικά -(ἀπό τήν μετάφραση τῶν ἑβδομήκοντα)-, πού χρονολογοῦνται τόν 2ο μέ 1ον αἰῶνα πρίν τόν Χριστό μας.

Τί μπορεῖ, ὅμως, νά πεῖ κανείς γιά τίς προφητεῖες τοῦ Πλάτωνα καί τοῦ Αἰσχύλου (4ος καί 3ος αἰώνας π.Χ), πού εἶναι καταγεγραμμένες σέ ἐπίσημα βιβλία («Πολιτεία» καί «Προμηθεύς Δεσμώτης») - ἄσχετα ἀπό τό ἄν κανείς δέν τούς δίνει σημασία;

Χωρίς ἀμφιβολία, ὁ Χριστός μας εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ κιβωτός τῆς Ἀλήθειας, καί τό Γένος τῶν Ἑλλήνων ἐπιφορτισμένο μέ τό ἱερό χρέος νά κρατᾶ τήν δάδα τῆς ἀληθινῆς Πίστης ἄσβεστη μέχρι τά ἔσχατα. 2

Ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄Ἱεροῦ Κανονος τῆς ΑΒ΄Συνόδου
Ἑρμηνεύοντας τὸν ΙΕ΄ Ἱερὸν Κανόνα τῆς ΑΒ' Συνόδου ὁ Ζωναρᾶς γράφει:

" Ἐὰν τυχὸν ὁ πατριάρχης, ἢ ὁ μητροπλίτης, ἢ ὁ ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός, καὶ ὄντας αἱρετικὸς κηρύσση τὴν αἵρεσιν δημοσίᾳ, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἀντὶ νὰ διδάσκῃ τὴν ἀλήθεια, συνεχῶς καὶ ἀδιάντροπα, μὲ θρασύτητα διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα, αὐτοὶ ποὺ ἀποσχίζονται ἀπ’ αὐτόν, ὅποιοι καὶ ἂν εἶναι, ὄχι μόνον δὲν τιμωροῦνται γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ ἀξιωθοῦν κάθε τιμῆς, ἐπειδὴ χωρίζουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν αἰρετικῶν· αὐτὸ δηλώνει τὸ ἀποτειχίζοντες (τοῦ κανόνος)· (τὸ γὰρ τεῖχος, τῶν ἐντὸς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐκτός, χωρισμὸς ἐστιν)· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ Ἐπίσκοπον ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον· οὔτε σχίσμα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔκαναν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ σχίσματα, ὅσον ἦταν δυνατὸν ἀπὸ τὴν πλευρά τους".

Τὰ ἴδια γράφει καὶ ὁ Βαλσαμών:

"Ἐάν κάποιος χωρισθῆ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπόν του, τὸν μητροπολίτην του ἢ τὸν πατριάρχην του, ὄχι λόγῳ κάποιου προσωπικοῦ ἁμαρτήματός του, ἀλλὰ λόγῳ αἱρέσεως, ἐπειδὴ ἐκεῖνος διδάσκει ἐπ᾿ ἐκκλησίας ἀνερυθριάστως κάποια διδάγματα ξένα τοῦ ὀρθοῦ δόγματος, καὶ πρὶν ἀκόμη ὑπάρξει τελεσίδικη καταδικαστικὴ ἀπόφασις γιὰ τὸν αἱρετικόν, καὶ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν διάγνωσιν, ἔαν ἀποτειχισθῆ, δηλαδὴ χωρίση ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ ἐπισκόπου του, ὄχι μόνον δὲν θὰ τιμωρηθῆ, ἀλλὰ καὶ θὰ τιμηθῆ ὡς ὀρθόδοξος· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀποσχίσθηκε ἀπὸ Ἐπίσκοπον, ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάνει εἶναι ἄξιο ἐπαίνου, διότι δὲν τέμνει τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ μᾶλλον τὴν ἑνώνει καὶ τὴν ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ σχίσμα".

Ὁ δὲ Ἀριστηνὸς τονίζει ἐπίσης:

"Ἐὰν μερικοὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν κηρύσσοντα αἵρεσιν, (ἐπίσκοπον κλπ.), πού ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ σύνοδον ἢ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ ὄχι γιὰ κάποιο προσωπικὸ ἔγκλημα, εἶναι ἄξιοι κάθε τιμῆς καὶ ἀποδοχῆς ὡς ὀρθόδοξοι".1



Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἑρμηνεύει, ἐπίσης, τὸ σχετικὸν χωρίον στὸ Πηδάλιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον:

"Ἐὰν οἱ ρηθέντες πρόεδροι, (ἐπίσκοποι), εἶναι αἱρετικοί, καὶ κηρύσσουν τὴν αἵρεσίν τους δημόσια, καὶ γι’ αὐτὸ χωρίζονται οἱ ὑποκείμενοι σ’ αὐτούς, καὶ πρὶν νὰ γίνη ἀκόμα συνοδικὴ κρίσις γι’ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν, οἱ χωριζόμενοι αὐτοί, ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς Ὀρθόδοξοι εἶναι ἄξιοι, ἐπειδὴ δὲν προξένησαν στὴν Ἐκκλησίαν σχίσμα μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν."2

Τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ Διδασκάλους μιμήθηκαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες, ποὺ μαρτύρησαν ἐπὶ Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος, καὶ ἔγραψαν τὴν περίφημη ἐκείνη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, ἡ ὁποία εἶναι θεολογικώτατη καὶ πλήρης Θείων ἀληθειῶν.

Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ μεταξὺ ἄλλων περιλαμβάνονταν καὶ τὰ ἑξῆς: " ’Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α΄ καὶ Β΄ ἐπονομασθείσης Συνόδου, ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι, ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια, αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους, ἀκριβῶς, ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας, τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του. Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως ... καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων μυστηρίων ... (καί) ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων". 3

Ἀγαπητέ μοι πάτερ Θεόφραστε!

Εὐχαριστῶ γιά τήν συμπλήρωση.

Τώρα, ὅμως, ποιός νά συγκαλέσει τέτοια Σύνοδο, ὅπως συνεκαλεῖτο ἀπό τούς μακαρίους Ὀρθοδόξους Αὐτοκράτορες, καί πολύ περισσότερο, ποιός νά ἐπιβάλλει-ἐφαρμόσει τίς ἀντίστοιχες ὀρθόδοξες ἀποφάσεις...

Αὐτό πού πρέπει νά γίνει πάντως ὅπωσδήποτε, εἶναι τό νά κατονομαστοῦν οἱ προϊστάμενοι τῆς ἀσεβείας αἱρετικοί ἕνας πρός ἕναν καί νά ἀναθεματισθοῦν ὀνομαστικῶς!

Ὁπότε συγκαταδικάζονται ἀναμφιβόλως καί ὅσοι τούς ἀκολουθοῦν ἀπό ἐκεῖ καί πέρα!

Τό θέμα, λοιπόν, δέν εἶναι, κατά τήν γνώμη μας, καί σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη,

δικανικό

ἀλλά

ἐκφαντορικό.

Ἡ συνοδική δηλ. ἀπόφανση ἐξαγγέλλει τό ἤδη ὑφιστάμενο καί δέν διαπλάθει, (δημιουργεῖ) νέα κάτασταση ex nunc!

Εἶναι μέγα τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καθότι μπορῶ νά διαβεβαιώσω ἐν ἀληθεία, ὅτι δέκα χρόνια στό Νέο τελοῦνταν μυστήρια καί ἀπό τήν ἀναξιότητά μου.

Ἄν, ὅμως, ἡ ἐνέργεια τῆς χάριτος τελικά θά ὁδηγοῦσε σέ σωτηρία τούς πιστούς καί πολύ περισσότερο τήν ἀναξιότητά μου, ἐπίτρεψέ μου νά ἀμφιβάλλω σφόδρα...



Λαμβανομένου, ἐπίσης, ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἔκτοτε παρῆλθε μία εἰκοσαετία καί τά ἐκκλησιαστικά πράγματα στή Νέα ἐκκλησία τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπιδεινώθηκαν σέ ἀπερίγραπτο βαθμό, μέχρι πού νά ἑτοιμάζουν καί τήν τελική, φανερή πλέον- (καί ὑπογεγραμμένη ἀπό τό 1965)- ἕνωσή τους μέ τόν ἀντίχριστο Πάπα στά ἀμέσως ἑπόμενα χρόνια... ὅπως γράφεται ἀπό τούς δικούς τους θεολόγους καί τά λεγόμενα «συντηρητικά» περιοδικά τους!


Παρασημοφόρηση τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανοῦ ψευδεπισκόπου ἀπό τόν πατριάρχη Θεόφιλο

στά Ἱεροσόλυμα!...



Βέβαια, ἀκόμη καί γιά τούς Παπικούς, ποιός μπορεῖ νά ἀποφανθεῖ μέ ἀκρίβεια, πότε ἀκριβῶς χάθηκε ἡ χάρη ... τό 867, τό 1009, 1054 ἤ καί ἀργότερα, ἀφοῦ ὑπῆρξαν δεκαεπτά (17) Ὀρθόδοξοι σύνοδοι, πού τούς καταδίκασαν ἀλληλλοδιαδόχως;

Καί τυχόν μεγαλύτερη σύνοδος, ὅμως, ἄν συγκληθεῖ, κατά τό μνημειῶδες κοινό κείμενο, πού ὑπέγραψαν ὅλοι, Ρουμάνοι, Ρῶσσοι καί οἱ ἀδελφοί μας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κυπριανοῦ, εἶναι "δέσμια" τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ 1983 καί τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπό τόν μακαριστό Ἀρχιεπίκοπό μας κυρό Χρυσόστομο τό 1998.

  Βέβαια, ὑπάρχουν καί σημαντικές ἐνστάσεις γιά τήν διαδοχή τῶν σημερινῶν Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν!

Τά ἔγγραφα, πού ἔχεις, πιστεύω, ὅτι ἀναφέρονται σέ ἑνώσεις μέν, ἀλλά μεμονωμένων ἐπισκόπων καί ὄχι συνοδικά καί θεσμικά ἐκπεφρασμένων αἱρέσεων ἤ ἑνώσεων.

Γιά τό ἀντίθετό μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός μέ τά κείμενά του καί οἱ ἐπί Βέκκου μαρτυρήσαντες Ὁσιομάρτυρες Ἁγιορεῖτες.

Οἱ πρῶτοι δηλ. αἱρετικοί ἔσχον τήν χειροτονίαν ὑπό τῶν Πατέρων!

Οἱ ἄλλοι, τί πῆραν, ποιά διαδοχή καί ἀπό ποιούς; Ἀπό τούς λαϊκούς κατασταθέντας (κατά τόν 1ον Ἱερόν Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου);

Μέ εὐχές,

π. Νικόλαος.


Σωστά τά γραφόμενά Σου!

Λίαν ἀγαπητέ μοι ἀδελφέ!

Δέν πρέπει ὅμως καί σέ καμμία περίπτωση νά ἀποφαινόμαστε καί γιά τό ἀντίθετο, δηλ. στό νά ἀποδίδουμε χάρη στούς καταγγελλομένους ὡς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές -Νεοημερολογίτες, πού συνοδικά πλέον, θεσμικά, ἀμετανοήτως καί παγιωμένα ἐπί δεκαετίες ἔχουν ἀλλοιώσει ἀμετάκλητα τήν ἑνιαία παράδοση καί πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας!
Αναρτήθηκε από Dikaio στις 6:18 π.μ.

Ἀπάντηση στόν ἀρχ. Νικόδημον Ἀεράκην


Τήν κατωτέρω ἐπιστολήν πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην ὑπεβάλομεν πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα "Ὀρθόδοξος Τύπος" τήν 20-11-2014 καί πάλιν τήν 13-1-2015 (διά τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου ἀμφοτέρας τάς φοράς), ἀλλά δυστυχῶς δέν τήν ἐδημοσίευσεν, ὡς ὤφειλε, συμφώνως πρός τόν νόμον περί δυσφημήσεως διά τοῦ τύπου, καθότι ἡ ἐπιστολή μας ἀπαντᾶ εἰς συκοφαντικόν κατά τῶν Γ.Ο.Χ. ἄρθρον τοῦ ὡς ἄνω Ἀρχιμανδρίτου. Ἡ ἐν λόγῳ ἐφημερίς καί ἄλλοτε ἠρνήθη νά δημοσιεύσῃ κείμενά μας. Δέν θά ἔλεγε τήν ἀλήθειαν ἄν ἰσχυρίζετο ὅτι εἶχεν ἄλλα, περισσότερον ἐπείγοντα, ἄρθρα καί ἐπιστολάς πρός δημοσίευσιν κατά τό χρονικόν διάστημα ἀπό τήν 20-11-2014 μέχρι σήμερον, διότι παρηκολουθήσαμεν τό περιεχόμενον τῶν φύλλων τοῦ "Ὀ.Τ." κατά τό ἐν λόγῳ χρονικόν διάστημα καί διεπιστώσαμεν ὅτι, ἀντί τῆς ἐπιστολῆς μας, ἐπροτίμησε νά δημοσιεύσῃ ἄρθρα διά τήν 40ετῆ ἀρχιερωσύνην τοῦ τάδε μητροπολίτου, τετριμμένα ἄρθρα κατά τοῦ Παπισμοῦ κ.λπ.


Ἐρωτήματα πρός τόν π. Νικόδημον Ἀεράκην
Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,


Σᾶς παρακαλοῦμεν νά δημοσιεύσητε τήν κατωτέρω ἐπιστολήν μας πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην, μέ ἀφορμήν τήν ὁμιλίαν του ἐν τῷ Ἱ. Ν. τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Μενάνδρου 4, Ἀθῆναι, εἰς τάς 9 Νοεμβρίου 2014, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τό φύλλον ἀρ. 2045 τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος «Ὀρθόδοξος Τύπος».



Πανοσιολογιώτατε π. Νικόδημε, Σᾶς παρακαλοῦμεν ν’ ἀπαντήσητε εἰς τάς κάτωθι ἀπορίας καί ἐνστάσεις μας:

1. Ἐάν σύγχρονός τις ἐπιστήμων ὑποστηρίξῃ τό γεωκεντρικόν σύστημα, ἀγνοῶν τόν Ἀρίσταρχον τόν Σάμιον καί τόν Γαλιλαῖον, οἱ ὁποῖοι τό κατέρριψαν, πῶς θά τόν ἐχαρακτηρίζατε; Διατί, λοιπόν, παραβλέπετε τό γεγονός, ὅτι ἡ καινοφανής θεωρία τῶν «Δύο Ἄκρων» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου ἔχει ἀνασκευασθῆ ὑπό ὀρθοδόξων συγγραφέων, μέ προεξάρχοντα τόν μακαριστόν Ἱερομόναχον Θεοδώρητον Μαῦρον, διά τῶν γνωστῶν βιβλίων του «Διάλογοι τῆς Ἐρήμου περί Οἰκουμενισμοῦ» καί «Τό Ἀντίδοτον», τά ὁποῖα εἶναι Ἁγιογραφικῶς καί Ἁγιοπατερικῶς τεκμηριωμένα καί, ὡς ἐκ τούτου, οὐδέποτε καί ὑπό οὐδενός ἀνῃρέθησαν;

2. Διατί ἐπιμένετε εἰς τό δευτερεῦον θέμα τοῦ ἡμερολογίου καί παραθεωρεῖτε τό πρωτεῦον, πού εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀποκρύπτων μάλιστα ἀπό τούς ἀναγνώστας σας τό ἀναμφισβήτητον γεγονός, ὅτι ἡ αὐθαίρετος καί ἀντικανονική ἐπιβολή τοῦ νέου ἡμερολογίου (ν.ἡ.) ἐγένετο ὑπό τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1924 χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (βλ. Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου τοῦ 1920), καί μάλιστα παρά τό γεγονός, ὅτι ἦτο βέβαιον, ὅτι θά προκαλέσῃ σχίσμα εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, καθότι τό ν.ἡ. εἶχεν ἀναθεματισθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος; Τοὐτέστιν, ἡ ἐπιβολή τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἀθέτησις τῶν ἐν λόγῳ Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, καί πάντα ταῦτα ἐγένοντο μέ σκοπόν τήν κατάργησιν καί τῶν ὑπολοίπων Ὀρθοδόξων δογμάτων, ἐφόσον ὁ σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἡ ἕνωσις μέ ἁπάσας τάς αἱρέσεις, ὅπως λέγουν καί πράττουν εὐθαρσῶς οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί. Ἑπομένως, πόθεν προκύπτει ὁ συκοφαντικός χαρακτηρισμός «ἡμερολάτραι», τόν ὁποῖον μᾶς προσάπτετε, δεδομένου μάλιστα ὅτι αὐτοί πού ἐπεκαλέσθησαν ἡμερολογιακήν ἀκρίβειαν καί τήν ἰσημερίαν τῆς 21ης Μαρτίου πού ὑπῆρχε κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ἑορτολογίου ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἦσαν οἱ πρωτεργάται τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ., ἐνῶ οἱ ἐμμένοντες εἰς τό παλαιόν ἡμερολόγιον ἁπλῶς διεχώρισαν τάς εὐθύνας των, ἀρνούμενοι νά συναινέσουν εἰς τήν ἀθέτησιν τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί νά «φραγκέψουν» διά τῆς νοθεύσεως τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων;

3. Τά προαναφερθέντα βιβλία τοῦ π. Θεοδωρήτου παρουσιάζουν τήν ὁμόφωνον Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν εἰς τό θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ αἱρετικούς ἐπισκόπους. Ἐφόσον αὐτοί πού τήν ὑλοποιοῦν ἐπαινοῦνται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας (βλ. τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου), διατί ὑμεῖς τούς χλευάζετε ὡς δῆθεν «Ὑπερεκκλησίαν»; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει: «Τῆς γάρ αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διαπαντός ἐνραπτόμεθα· τότε ἄρρηκτον βλέποντες τόν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρός τήν αἵρεσιν κοινωνίας» (P.G. 44, σελ. 725). Ὁ Ἅγιος διδάσκει, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσεται μόνον ὅταν διακόπτηται ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν, διδασκαλία τήν ὁποίαν συναντῶμεν καί εἰς τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου. Ὑμεῖς, ποῦ στηρίζετε τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετον διδασκαλίαν σας, ὅτι δῆθεν ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς δημιουργοῦν σχίσμα; Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι κατηγορεῖτε ἐμμέσως τούς Ἁγίους Πατέρας, πού ὑλοποίησαν τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν ὡς σχισματικούς; Δέν νομίζετε, ὅτι μέ αὐτήν τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν σας συμπορεύεσθε μέ τήν αἵρεσιν τοῦ «νεοπατερισμοῦ» καί βεβαίως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως ἡ ἀνυπαρξία ἁγιοπατερικῆς θεμελιώσεως τῆς θεωρίας τῶν «Δύο Ἄκρων» ἐξηγεῖ καί τήν ἔλλειψιν πατερικῶν παραπομπῶν εἰς τήν ὁμιλίαν σας, ἀλλά καί ἐν γένει εἰς τά κείμενα τῶν θιασωτῶν τῆς ἐν λόγῳ καινοφανοῦς θεωρίας;


4. Πέραν τῆς ἀθετήσεως τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων διά τῆς υἱοθετήσεως τοῦ ν.ἡ., συμμετέχετε εἰς τό «ΠΣΕ», κοινωνεῖτε μέ τούς δεχομένους τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων» κατά τοῦ Παπισμοῦ (καί πιθανόν τήν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας κατά τάς προσφάτους καταγγελίας τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου), καθώς καί τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1990) καί Παπικούς (Μπάλαμαντ, 1993), τάς συμπροσευχάς, τά συλλείτουργα, τήν μνημόνευσιν τοῦ «πάπα» εἰς τά δίπτυχα, τήν ἀναγνώρισιν τῶν «μυστηρίων» τῶν Παπικῶν (Περιοδικόν Ἐπίσκεψις, ἀρ. 464, 1-7-1991), τάς αἱρετικάς δηλώσεις πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων κ.ἄ., τήν ἀλλοίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ κ.λπ. Κατά τήν Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν, δέν θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν εὐθαρσῶς εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας ἐφημερίδα New York Times τῆς 25-11-1940 τά ἑξῆς: «Στήν Κέρκυρα, ὅπου ἔζησα κάποτε, λειτούργησα πολλές φορές ὡς ραββῖνος γιά τούς Ἑβραίους φίλους μου»! Οὔτε θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς Ἰάκωβον, ὁ ὁποῖος, εἰς συνέντευξίν του εἰς τήν ἰδίαν ἐφημερίδα τῆς 25-9-1967 (σ. 40), ἐδήλωσεν ὅτι θά πρέπῃ νά καταργήσωμεν τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οὕτως ὥστε αὐτά νά εἶναι ἀποδεκτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! Οὔτε πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Αὐστραλίας Στυλιανόν, ὁ ὁποῖος τόν Δεκέμβριον τοῦ 1988 ἔγραψε τά ἑξῆς: «Ὅποιος νομίζει, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό τέλεια καί ἀναμάρτητη ... αὐτός δέν θά καταλάβει ποτέ τό βαθμό τῆς κενώσεως πού καταδέχτηκε ὁ Θεός Λόγος ... Γιατί ἡ ἀναντίρρητη άναμαρτησία τοῦ Κυρίου ... ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ βῆμα πρός βῆμα ...» (ἰδική μας ἡ ἔμφασις, Περιοδικόν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, Τόμος 9, Ἀρ. 12). Οὔτε, βεβαίως, πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος: (1) θεωρεῖ τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχαικάκου ὄφεως» (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 23-7-1999)· (2) διανέμει «τό ἅγιον Κοράνιον», διά τό ὁποῖον μάλιστα λέγει, ὅτι εἶναι ἰσότιμον μέ τήν Ἁγίαν Γραφήν («Ὀρθόδοξος Τύπος», 15-3-2002, σ. 5)· (3) ἀναιρεῖ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἐφόσον, παρά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες ... διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. 28:19-20), ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατακρίνει τήν ἱεραποστολήν εἰς μή Ὀρθοδόξους λαούς, ὡς δῆθεν προσβλητικήν διά τήν πίστιν των (Παγκόσμιον Συνέδριον κατά τοῦ ρατσισμοῦ, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τῆς ξενοφοβίας, Durban Ν. Ἀφρικῆς, 17-3-2001), καί ἐπισκέπτεται Ἑβραϊκάς Συναγωγάς καί λέγει εἰς τούς Ραββίνους, ὅτι εἶναι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, δηλαδή τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού τούς εἶπεν ὁ Χριστός (βλ. Ἰω. 8:42-44)· (4) εἰς τήν διδακτορικήν του διατριβήν (σελ. 73) ἔγραψεν, ὅτι πρέπει νά τροποποιηθοῦν οἱ ἱεροί Κανόνες πού αὐτός ποδοπατεῖ ἔργῳ καί λόγῳ· (5) διδάσκει τό μέγα ψεῦδος, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν δῆθεν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (βλ. «Ὀρθ. Τύπος», 8-1-1999, σ. 5)· κ.λπ. κ.λπ. Ἑπομένως, ποῦ εἶναι ἡ «ἀκρότης» τῶν ἀποτειχισθέντων;

5. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, πῶς ἐξηγεῖτε τό γεγονός, ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἄν καί κατέκρινε τά «δύο ἄκρα», ἐν τούτοις ἐκοινώνει ἕως τό τέλος τῆς ζωῆς του μετά τοῦ ἑνός, ἤτοι τόν Οἰκουμενισμόν;

6. Πῶς σχολιάζετε τό γεγονός, ὅτι οἱ μέν ἐκφρασταί τοῦ ἑνός ἄκρου, τοῦ δαιμονικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀναγνωρίζονται καί χρηματοδοτοῦνται (!) ἀπό τήν πολιτικήν ἐξουσίαν, ἐνῷ οἱ ἐκφρασταί τοῦ ἄλλου «ἄκρου» διώκονται καί λοιδοροῦνται;

7. Πῶς δικαιολογεῖτε τήν κατανομήν τῆς ἀγάπης σας πρός τούς ὀπαδούς τῶν «δύο ἄκρων», ὅταν τούς μέν Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἑτοιμάζονται νά ὑποδεχθοῦν καί πάλιν τόν «πάπαν Ρώμης» εἰς τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον, μνημονεύετε εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν ὡς «ὀρθοδόξους», τούς δέ «ζηλωτάς» πολεμεῖτε, διώκετε, συκοφαντεῖτε καί γενικῶς ἀδικεῖτε, ὅπως, παραδείγματος χάριν, πράττετε ἐπί πολλά ἔτη ἐναντίον τῆς Γνησίας Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί ὅπως ἐπράξατε εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου τῶν Σπετσῶν, τοῦ ὁποίου ἀκόμη καί ἡ προσωπική περιουσία ἐδημεύθη;

Ἕπονται ὑπογραφαί (κατ’ ἀλφαβητικήν σειράν):


Δημακόπουλος Γεώργιος, Δημοσιογράφος

Κοτσίρης Παναγιώτης, Συνταξιοῦχος Ταχυδρομικός

Κουτσοῦκος Πέτρος, Καθηγητής Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Πατρῶν

Μακρῆς Παναγιώτης, Φοιτητής

Μάννης Νικόλαος, Διδάσκαλος

Νάσσος Ἠλίας, Ἠλεκτρονικός Μηχανικός Βιοϊατρικῆς

N. Ἰωάννης, Διαχειριστής τοῦ ἱστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

Παναγοπούλου – Κουτσούκου Εὐανθία, Ἐκπαιδευτικός

Παπαγεωργίου Ἀθανάσιος, Ἰατρός Χειρουργός

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, Ἐκπαιδευτικός

Τσιότρας Ζήσης, Θεολόγος

Χατζηνικολάου Δημήτριος, Ἀναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Χριστοδουλίδης Κυπριανός, Ἰατρός Παθολόγος

Συνυπογράφων: π. Νικόλαος Δημαρᾶς Δρ.Ν.


Αναρτήθηκε από Dikaio στις 8:05 π.μ.

...ΚΑΙ ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ(τα οστά του ευωδιάζουν!!!)


AΓΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ...

"ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;'' απαντούσε ο όσιος, όσον αφορά το 

ΝΕΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (γερόντισα Ευπραξία)

 

 

 ΓΕΡΩΝ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ +1930 (οσιακή μορφή )

ΞΑΚΟΥΣΤΟΣ ΖΗΛΩΤΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΟΣ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

ΗΔΗ  ΑΠ΄ΤΟ 1920 ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΡΑΤΟΥ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟ 1924...

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΠΙΡΟΗΣ ΠΟΥ ΑΣΚΟΥΣΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΜΕ ΕΞΟΡΙΑ...

Ο ΔΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ ΕΡΩΤΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΠΟΥ ΕΒΡΙΣΚΕΤΟ ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ...

ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΔΕΙΞΑΝ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΔΥΣΒΑΤΟΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟΥ ΕΙΠΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΕΣ

-ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΩΜΕΝ,ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΑ!!! ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ...

ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΗΓΗΘΗΚΑΝ ΠΑΛΑΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ...

 Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΜΕ ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΟ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ

ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΕΙ ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ (ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣ/ΠΟΛΗΣ) ΛΕΓΕΙ...

"ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ ΘΑ ΕΛΘΕΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΟΥΝ ΔΥΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ ΜΑΖΙ"

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΝ (ΟΡΘΟΔΟΞΟ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΔΥΟ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ ΜΑΖΙ (ΠΑΣΧΑ & ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ)

ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΑΓΙΟΣ, Η ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΓΝΟΕΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΤΟ ΝΕΟ (ΠΑΠΙΚΟΝ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ!!!

ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ (ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ) ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟ ΠΑΤΡΙΟ (ΠΑΛΑΙΟΝ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.

 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

  ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟ ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ) ΠΑΡΑΘΕΤΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ, ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ  "ΙΕΡΟΝ ΠΗΔΑΛΙΟΝ"

Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 23η Φεβρουαρίου 2017
     Η αντιχριστιανική γραμματεία δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας, αλλά έχει προϊστορία είκοσι αιώνων και φθάνει μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ., που έζησε επί γης ο Κύριος και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός. Στόχος της η σπίλωση του θεανδρικού προσώπου Του, η απογύμνωσή Του από την θεϊκή Του υπόσταση και ο υποβιβασμός Του σε έναν κοινό θνητό, του οποίου το έργο τελείωσε επάνω στο Γολγοθά. Περαιτέρω στόχος η κατασυκοφάντησή του σε έναν εμπαθή και προβληματικό άνθρωπο. Σ’ έναν λαϊκό επαναστάτη, ο οποίος ήθελε να σφετερισθεί την πίστη των Ιουδαίων στον αναμενόμενο Μεσσία. Τέτοιες απόψεις συναντάμε στην πρώιμη αντιχριστιανική γραμματεία και κυρίως στο ιουδαϊκό βιβλίο «Ταλμούδ». Με βάση αυτό, ανέλαβαν κατόπιν πολλοί ειδωλολάτρες συγγραφείς, να αποδομήσουν το πρόσωπο του Χριστού και να «γκρεμίσουν» τη χριστιανική πίστη, όπως ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο παγανιστής αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης (361-363), κ.α.
    Στην εποχή του άθεου «Διαφωτισμού» η πολεμική εναντίον του κορυφώθηκε. Οι οπαδοί του ανέσυραν όλη την αρχαία αντιχριστιανική γραμματεία και την έντυσαν με «λογικοφανή» επιχειρήματα, ώστε να φαίνεται στους αδαείς η άρνηση του Χριστού ως μοντέρνο «προοδευτικό κίνημα». Ήταν δε τέτοια η μανία τους, ώστε συναγωνίζονταν, ποιος θα «αποκαλύψει» τα συγκλονιστικότερα στοιχεία, που θα «γκρέμιζαν» το «σαθρό», κατά την άποψή τους, χριστιανικό οικοδόμημα!
   Σφοδροί αρνητές του Χριστού και αντιχριστιανοί συγγραφείς υπήρξαν και πολλοί «θεολόγοι» από το χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού, οι οποίοι προσπάθησαν να Τον απογυμνώσουν από τη θεότητά Του. Τον παρουσίασαν στα συγγράμματά τους ως έναν σημαντικό άνθρωπο, έναν σοφό δάσκαλο, έναν ρομαντικό κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν λαϊκό επαναστάτη, τον Οποίο πολύ αργότερα οι οπαδοί του τον «έντυσαν» με θεϊκές ιδιότητες. Τέτοιοι υπήρξαν ο Reimarus, o Baur, o Renan, o Harnak, o Paulus, o Bultman, κ.α. Τα φθηνά και ανιστόρητα επιχειρήματά τους, προϊόντα κακόβουλων υποκειμενικών αντιλήψεων και ιδεοληψιών, «αναμασούν» πολλοί σύγχρονοι άθεοι συγγραφείς και συνεχίζουν να τα προβάλλουν ως «συνταρακτικά στοιχεία» για την δήθεν «απάτη του Χριστιανισμού»!
Στην κατηγορία αυτού του είδους των συγγραμμάτων ανήκουν και τα έργα του γνωστού Γάλλου συγγραφέα Robert Ampelain (Ρόμπερτ Αμπελαίν)Σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, ήταν τέκτονας, (μαρτινιστής) και αποκρυφιστής, ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας. Μεταφραστής των έργων του στην Ελλάδα, ο Μάριος Βερέττας, και αυτός ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας, εντεταγμένος στο χώρο της «αρχαιολατρίας», της νέας μορφής αντιχριστιανισμού.
   Περιήλθε στα χέρια μας ένα από τα συγγράμματα του παρά πάνω συγγραφέως με τίτλο: «Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς, ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών», (εκδόσεις Σμυρνιώτη). Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κυριολεκτικά παραληρεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσπαθεί να αποδείξει ότι η εικόνα που μας δίδουν τα ευαγγελικά κείμενα για  το πρόσωπο του Ιησού δεν είναι αληθινή, αλλά παραπλανητική. Ότι είναι μια απάτη. Και με αληθοφανή επιχειρήματα προσπαθεί να ξεσκεπάσει, όπως νομίζει, αυτή την «χριστιανική απάτη»! Κατ’ ουσίαν αναμασάει, μια παλιά θεωρία, την λεγόμενη «θεωρία του δόλου», την οποία είχαν επινοήσει πολλοί αρχαίοι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς, και στη συνέχεια επανέφεραν οι Άγγλοι θεϊστές του 17ου αιώνα με πρωταγωνιστή τον Herman – Samuel Reimarus. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή όλο το χριστιανικό οικοδόμημα στηρίχτηκε σε μια απάτη. Ότι «ιδιαιτέρως ο σκοπός του Ιησού Χριστού, καθώς και των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης υπήρξε να υπηρετήσωσι τα ίδια αυτών συμφέροντα» (Π. Τρεμπέλα, Απολογητικαί Μελέται, τομ.5,σελ.118, Αθήναι, 1982).
    Πιο συγκεκριμένα πασχίζει με πάθος να αποδείξει ότι οι Ναΐτες ιππότες, (Τεμπλιέροι), τον 14ο αιώνα, ανακάλυψαν δήθεν την πραγματική αλήθεια για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και την πραγματική καταγωγή του Χριστιανισμού και γι’ αυτό καταδικάστηκαν και καταδιώχτηκαν από τους παπικούς. Ισχυρίζεται ότι «οι απόκρυφοι Μάγιστροι του Τάγματος παρουσίασαν το αληθινό πρόσωπο του ιστορικού Ιησού πολύ διαφορετικότερο από τη φήμη του. Αναμφίβολα στηρίχτηκαν είτε σε χειρόγραφα, που ανακάλυψαν οι ίδιοι μέσα στις διάφορες πόλεις των Αγίων τόπων, είτε σε μυστικές συναντήσεις που είχαν με τους σοφούς Άραβες, ή τους Εβραίους Καβαλιστές, είτε τέλος σε επαφές που είχαν με τους ‘Τελείους’ Καθαρούς» (σελ. 26)! Χωρίς να θέλουμε να στηρίξουμε τους δολοφόνους των Ναϊτών  παπικούς, ρωτάμε: Υπάρχουν αποδείξεις για όλα αυτά που ισχυρίζεται ο συγγραφέας; Βρέθηκαν τα χειρόγραφα, που αναφέρει; Όχι βέβαια! Τότε γιατί θα πρέπει να εκλάβουμε τους ισχυρισμούς των Ναϊτών ως αξιόπιστους και όχι την πίστη στα ευαγγελικά κείμενα και την χριστιανική παράδοση; Δεν μας λέει τίποτε περί αυτού ο συγγραφέας!
   Ισχυρίζεται επίσης ότι τα Ευαγγέλια, γράφτηκαν τον 4ο και 5ο μ. Χ. αιώνα. Για την ακρίβεια ξαναγράφτηκαν, αφού πλαστογραφήθηκαν ενώ καταστράφηκαν τα «αυθεντικά»! Κάνει λόγο για «ανώνυμους συντάκτες των Ευαγγελίων του 4ου και 5ου αιώνα» (σελ. 288).  «Στην πραγματικότητα»γράφει, «τα πρωτότυπα Ευαγγέλια χάθηκαν, και ο Ωριγένης,  (που έζησε ανάμεσα στον 3ο και 4ο αιώνα) μας λέει ήδη στην εποχή του αγνοούσαν την ύπαρξη του Ευαγγελίου του Ματθαίου. Αν μπορούσαμε να ξαναβρούμε τα χαμένα αυτά κείμενα, είναι πιθανό πως θα παρατηρούσαμε μεγάλες διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά και στα διορθωμένα κείμενα του 4ου αιώνα που χρησιμοποιούμε σήμερα» (σελ. 250)! Ωστόσο αγνοεί φαίνεται ότι σώζονται μέχρι σήμερα πολλά σπαράγματα χειρογράφων των Ευαγγελίων, τα οποία ανάγουν την προέλευσή τους ακόμα και μέχρι τα τέλη του 1ου μ. Χ. αιώνος! Πέραν τούτου, πως είναι δυνατόν τα καινοδιαθηκικά κείμενα να γράφτηκαν τον 4ο και 5ο αιώνα, καθ’ όν χρόνον στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων που έζησαν νωρίτερα, τους τρεις πρώτους αιώνες, βρίσκουμε πλείστα όσα χωρία της Καινής Διαθήκης, διάσπαρτα μέσα σ’ αυτά;
     Σε αντίθεση με τα κανονικά κείμενα της  Καινής Διαθήκης, θεωρεί ως αξιόπιστα τα απόκρυφανόθα και ψευδεπίγραφα συγγράμματα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Τις αφελείς, ανιστόρητες εμπαθείς και βέβαια αιρετικές αναφορές τους στο Χριστό και στην Εκκλησία τις θεωρεί a priori αξιόπιστες και τις προβάλλει για να θίξει το πρόσωπο του Χριστού και την χριστιανική πίστη. Επίσης αξιόπιστη θεωρεί την αντιχριστιανική ιουδαϊκή γραμματεία και ιδιαίτερα την ταλμουδική, την οποία χρησιμοποιεί κατά κόρον στο σύγγραμμά του, επειδή προφανώς περιέχει εχθρικό και συκοφαντικό περιεχόμενο. Αξιόπιστη θεωρεί και την αντιχριστιανική γραμματεία των πολεμίων του Χριστιανισμού εθνικών συγγραφέων! Αδυνατεί όμως να διακρίνει μέσα στο παραλήρημά του, το βασικό αξίωμα της ιστορίας, ότι η απάτη και το ψέμα, έχουν ημερομηνία λήξεως. Αυτό σημαίνει ότι η δήθεν «χριστιανική απάτη» θα είχε «ξεφουσκώσει» πολύ σύντομα και δεν θα είχε μια ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων.
 Φρίκη προκαλεί στον αναγνώστη η εικόνα που μας δίδει για το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τον παρουσιάζει ως απατεώνα και λαοπλάνο. Ως έναν τιποτένιο τυχοδιώκτη, ο οποίος, μέσα στην ψυχοπαθολογική του σκοτοδίνη και τη μωροφιλοδοξία του, συνέλαβε την ιδέα να γίνει βασιλιάς του Ισραήλ. Γράφει: «Πρώτα απ’ όλα είναι τα επεισόδια εκείνα που τα προκαλεί προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν τον αναμενόμενο Μεσσία, σκηνοθετώντας τις προφητείες. Άλλες απ’ αυτές τις πραγματοποιεί κι άλλες τις παραλείπει επειδή είναι δύσκολες στην πραγματοποίησή τους» (σελ. 221)! Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας με τη «συμμορία» του, δηλαδή τους μαθητές του, αποφάσισε να προσεταιρισθεί το πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία! Και όταν απέτυχε σ’ αυτή του την επιδίωξη, «ονειρεύτηκε να γίνει θεός μετά το θάνατό του. Η ιδέα αυτή, που είναι και δική μας υπόθεση, του ήρθε μετά τη γνωριμία του στη Φοινίκη με τις τελετουργίες της Ανάστασης του Άδωνι» (σελ.221)! Από πού αντλεί τις πηγές του; Ασφαλώς από την εμπαθή διάνοιά του, ή αντιγράφοντας τους αντιχριστιανούς συγγραφείς του παρελθόντος!
   Στη συνέχεια προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, κάνοντας απίστευτες υποθέσεις, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο ψυχοπαθής αυτοκράτορας Ιουλιανός (361-363), έδωσε εντολή να καούν τα οστά ενός σκελετού, ο οποίος υποθέτει ότι ανήκε στον Ιησού και εν τέλει συμπεραίνει: «Φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ποτέ δεν συνέβη μια σαρκική ανάσταση. Η πράξη του Ιουλιανού προκάλεσε την οργή των χριστιανών και σήμανε το τέλος του, που δεν άργησε να έρθει ύπουλα» (σελ. 294). Ωστόσο ο αυτοκράτορας είχε δώσει διαταγή να καούν όλα τα Ιερά Λείψανα, που υπήρχαν σ’ όλη την αυτοκρατορία. Κάηκαν χιλιάδες. Πως είναι σίγουρος ότι κάποιος από αυτούς τους σκελετούς που κάηκαν ανήκε στον Ιησού; Ούτε και ο ίδιος είναι σίγουρος, αλλά το γράφει για τους ανίδεους αναγνώστες του! Σε άλλο σημείο γράφει ότι κάποια οστά που «ανακαλύφτηκαν το 1952 στο Όρος των Ελαιών» είναι του Ιησού, (σελ. 306). Ίσως «ξέχασε» το προηγούμενο βέβαιο συμπέρασμά του, ότι αυτά τα έκαψε ο Ιουλιανός πριν από 17 αιώνες! Αν οι χριστιανοί είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Χριστός όντως αναστήθηκε, δεν θα πίστευαν σ’ αυτόν, ούτε φυσικά θα τιμούσαν τα λείψανα ενός κοινού ανθρώπου που νικήθηκε από τον θάνατο. Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών» (Α΄Κορ.15,17). Kαι εδώ εγείρεται το καταλυτικό ερώτημα: Γιατί οι απόστολοι έχασαν τη ζωή τους και μαρτύρησαν φρικτά υπερασπιζόμενοι ένα ψεύδος; Εάν δεν είχαν ζήσει την ανάσταση, με ποια δύναμη ψυχής θα πέθαιναν κηρύσσοντάς την; Το ακλόνητο θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το χριστιανικό οικοδόμημα είναι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για κείνον!
Σε άλλο σημείο ισχυρίζεται ότι ο Χριστός, δεν αναστήθηκε αλλά αυτός που παρουσιαζόταν ως ο αναστάς Χριστός ήταν «ο δίδυμος μυστηριώδης ΤΑΟΜΑ (σ.σ. Θωμάς), (ο οποίος) μοιάζει με τον Ιησού, σαν δίδυμος αδελφός» (σελ. 314)! Και συνεχίζει: «Αλλά, για το Δίδυμο, ο ρόλος του είναι επικίνδυνος. Δεν μπορεί παρά να παριστάνει συνεχώς τον ‘ψευδοαναστημένο’ Ιησού» (σελ. 314)!  Όλα αυτά όμως είναι ανόητες και παιδαριώδεις υποθέσεις, με τις οποίες δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί.
    Από όσα παραθέσαμε παρά πάνω εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, την σαθρότητα των επιχειρημάτων, την προχειρότητα και την έλλειψη κάθε επιστημονικής βάσεως στο αντιχριστιανικό αυτό βιβλίο. Η αναφορά μας σ’ αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να επιστήσουμε την προσοχή σε  κάποιους πιστούς μας, οι οποίοι ως μη έχοντες τον ανάλογο πνευματικό και επιστημονικό εξοπλισμό, δεν είναι ικανοί να διακρίνουν τις πλάνες του. Και επομένως, αν το διαβάσουν, μπορεί να κλονιστεί η πίστη τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος του βιβλίου. Ζούμε σε καιρούς αποκαλυπτικούς, όπου η πλάνη έχει υπερπερισσεύσει και ο αντίδικος διάβολος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίει» (Α΄ Πέτρ.5,8), με συμμάχους του τα επί γης δύστυχα όργανά του, ένας από τους οποίους είναι και ο R. Ampelain, μαζί με τους διακινητές των σαθρών του συγγραμμάτων!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Θεολογική της Χάλκης και βακούφια θυσιάζονται στο βωμό των τεταμένων ελληνοτουρκικών σχέσεων


Αυτό, όμως, που ανησυχεί έντονα την ομογένεια της Πόλης είναι τυχόν προβοκάτσιες…
Του Μανώλη Κείου
Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκονται οι σχέσεις μας με την γείτονα τις τελευταίες ημέρες μετά τις επαναλαμβανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο…
Έμπειροι αναλυτές της γείτονος εκτιμούν πως η τεταμένη αυτή κατάσταση δεν μπορεί να μην επηρεάσει και τα ανοιχτά μέτωπα τουρκικής κυβέρνησης-Πατριαρχείου σχετικά με τα βακούφια και βέβαια σχετικά και με την Θεολογική Σχολή της Χάλκης η οποία παραμένει κλειστή από το 1971.
Υπενθυμίζεται πως μετά την διοργάνωση της Συνόδου στην Κρήτη είχε διαρρεύσει από πηγές του Φαναρίου πως το επόμενο στοίχημα για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο θα ήταν η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Αναμενόταν μάλιστα να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε συνεργασία σύμφωνα με πληροφορίες με κύκλους από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, οι οποίοι κύκλοι μετά τη διοργάνωση και τη χρηματοδότηση της Συνόδου της Κρήτης θέλησαν να μπουν δυναμικά και στο μέτωπο του ανοίγματος της ιστορικής Σχολής. Όμως όσα διαδραματίστηκαν τους τελευταίους μήνες και συνεχίζουν να διαδραματίζονται στην Τουρκία ανέτρεψαν την κατάσταση.
Αυτό που προκαλεί έκδηλη ανησυχία είναι η προσπάθεια του Ερντογάν να εγκαταστήσει ολοένα και πιο έντονα μια «ασφαλή» ισλαμική εκπαίδευση.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως η τουρκική πλευρά δεν ήταν διατεθειμένη ούτως ή άλλως να προχωρήσει σε λύση για τη Θεολογική Σχολή, μιας και πολλάκις ο ίδιος ο Ερντογάν είχε συνδέσει το θέμα με το τζαμί στην Αθήνα ή με την κατάσταση στη Θράκη.
Πολλώ δε μάλλον τώρα που έχει μετατραπεί και επισήμως σε σουλτάνο!
Οι ίδιοι αναλυτές υπενθυμίζουν μάλιστα και ένα περιστατικό που συνέβη πριν από περίπου ένα χρόνο και αφορούσε εδαφικές διεκδικήσεις των τουρκικών αρχών.
Τότε έντονη ήταν η προσπάθεια των τουρκικών αρχών να επανακτήσουν ακίνητο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Συγκεκριμένα οι τουρκικές αρχές προσέφυγαν στο δικαστήριο για να επιστρέψει τη γη, η οποία πριν από λίγο καιρό είχε μεταφερθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Με την προσφυγή αυτή οι τουρκικές αρχές επιχειρούσαν να στερήσουν από το Φανάρι έκταση 40 στρεμμάτων γης στην Goksu και Umit Τεπέ, δίπλα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Με τα σημερινά δεδομένα οι σχέσεις μεταξύ των τουρκικών αρχών και των θρησκευτικών μειονοτήτων βρίσκονται πάλι σε «κρίσιμη στιγμή» και ελπίζουμε μην δούμε τα χειρότερα…

Η ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ


02-2.jpg
Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Το ανακοινωθέν που ακολουθεί, εκδόθηκε επίσημα από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Η χρήση του όρου Εκκλησία για τους αιρετικούς Αγγλικανούς, μάλλον η κατάχρηση, είναι εντυπωσιακή. Καταδεικνύεται έτσι, η εφαρμογή στην πράξη των αποφάσεων της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης. Αυτή η εκτροπή δεν θα περάσει. Πρέπει να καταδικαστούν συνοδικώς, όσοι Πατριάρχες, Αρχιερείς, Ιερείς και Μοναχοί, με τις πράξεις τους, ευαγγελίζονται, προωθούν και υπερασπίζονται τέτοιες πρακτικές. Διαβάστε το ανακοινωθέν (οι επισημάνσεις δικές μας).
   
Τό ἑσπέρας τῆς Τρίτης, 8ης /21ης Φεβρουαρίου 2017, ἔλαβε χώραν ἑορταστική ἐκδήλωσις ἐπί τῇ ἀνακαινίσει τοῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἀγγλικανῶν εἰς Ἄκκρην.
Ἡ Ἐκκλησία αὕτη ἔχει τήν ἀρχήν της εἰς τόν 19ον αἰῶνα, τῆς ἐγκαταστάσεως τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν , καί ἐξυπηρετεῖ τάς ἀνάγκας τῆς Ἀγγλικῆς Κοινότητος εἰς Ἄκκρην καί τά περίχωρα. 
Εἰς τήν ἐκδήλωσιν ταύτην ἦτο προσκεκλημένος ὑπό τοῦ Ἀγγλικανοῦ Ἐπισκόπου εἰς Ἱεροσόλυμα Σεβασμιωτάτου Σουχέιλ Νταουάνη ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά  τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ ἐν Ἄκκρη Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου, Ὀρθοδόξων  καί Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων τῆς περιοχῆς τῆς Ἄκκρης καί προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἀγγλιστί, ἴδε ἠλεκτρονικόν σύνδεσμον: http://www.jp-newsgate.net/en/2017/02/21/30260
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η απαντητική επιστολή στον Μητροπολ. Θεσσαλονίκ...


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η απαντητική επιστολή στον Μητροπολ. Θεσσαλονίκης Άνθιμο [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η απαντητική επιστολή στον Μητροπολ. Θεσσαλονίκης Άνθιμο [ΒΙΝΤΕΟ 2017] 

Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή 5-02-2017, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης.


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή του Ασώτου [mp3 - 2017]


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή του Ασώτου [mp3 - 2017]

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ο άγιος Αντώνιος ο μέγας [mp3 - 2017]
12-2-2017 - Τριώδιον, Κυριακή του Ασώτου - Κήρυγμα του πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση κατά την Κυριακή του Ασώτου, στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης.  

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Θεοδρομία, ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ-ΟΥΤΕ ΜΕΓΑΛΗ-ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΔΟΣ ...


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Θεοδρομία: ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ-ΟΥΤΕ ΜΕΓΑΛΗ-ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΔΟΣ [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Θεοδρομία: ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ-ΟΥΤΕ ΜΕΓΑΛΗ-ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΔΟΣ [ΒΙΝΤΕΟ 2017] 


Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή 19-02-2017, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης διακόπτει την μνημόνευση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου. Χιονοστιβάδα οι διακοπές!


201611061545349763.jpg

Είναι επιβεβλημένο να πάρει θέση η διοικούσα Εκκλησία
Του Άγγελου Ρούσσου
Τα λόγια τελείωσαν… Πλέον μιλούν οι πράξεις και καθείς καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην Ορθοδοξία μας. Την Ορθοδοξία για την οποία εκατομμύρια Χριστιανών έχουν θυσιάσει τη ζωή τους. Την Ορθοδοξία που σήμερα όσο ποτέ έχει ανάγκη την έμπρακτη στήριξη μας κόντρα στην λαίλαπα του μισητού οικουμενισμού. Αυτής της παγίδας που η Νέα Τάξη Πραγμάτων χρησιμοποιεί για να οδηγήσει στις εποχές της πανθρησκείας.
Τα λόγια λοιπόν τελείωσαν…
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας επέλεξε ο εκ των μπροστάρηδων της ομάδας των αντιδρώντων για την Σύνοδο του Κολυμπαρίου και για τα οικουμενιστικά ανοίγματα, π.Θεόδωρος Ζήσης να ανακοινώσει την διακοπή της μνημόνευσης του ονόματος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου.
Πρόκειται για την δεύτερη μέσα σε λίγες μέρες διακοπή μνημοσύνου του Μητροπολίτη μετά από αυτήν του πρωτοπρεσβύτερου Νικόλαου Μανώλη.
Οι δύο αυτές πρωτοβουλίες μεγαλώνουν την λίστα των διακοπών μνημόνευσης που ξεκίνησε από το καλοκαίρι…
Στα μέσα του περασμένου καλοκαιριού ο Αγιορείτης γέρων Σάββας Λαυριώτης διακόπτει το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Το περασμένο καλοκαίρι επίσης κυκλοφόρησε κείμενο Αγιορειτών πατέρων που δηλώνουν πως διακόπτουν την μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχου σημειώνοντας:
“Ὁ οὐσιαστικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ὀφείλουμε νὰ κάνουμε τὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου ἑνὸς αἱρετικοῦ πατριάρχου καὶ ἐπισκόπου εἶναι, ὃτι διὰ τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματὸς του γινόμεθα καὶ ἐμεῖς συγκοινωνοὶ τῆς αἱρέσεώς του, καίτοι δηλώνουμε ὅτι ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε” ανέφεραν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, πριν το τέλος του προηγούμενου έτους ο Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος διακόπτει την μνημόνευση του Μητροπολίτου Φλωρίνης. Και μάλιστα σε σχετική επιστολή του ανέφερε:
“Η διακοπή της μνημονεύσεώς σας κατά τις ακολουθίες και κατ’ εξοχήν στην αγία Αναφορά δεν έχει χαρακτήρα προσωπικής αντιπαραθέσεως. Υπάρχει σοβαρό θέμα παρέκκλισης από την ορθόδοξο πίστη με όλα αυτά που κάνει και λέει ο οικουμενικός πατριάρχης και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατό να έχουμε μαζί του εκκλησιαστική κοινωνία”
Και τον καλούσε στην ίδια επιστολή να ακολουθήσει τον Γέροντα προκάτοχό του αείμνηστο π. Αυγουστίνο (Καντιώτη).
Τα διάφορα εξαπτέρυγα του οικουμενισμού ξεσάλωσαν τις τελευταίες εβδομάδες και μίλησαν με απαράδεκτες εκφράσεις εναντίον όσων αντέδρασαν.
Μοναδική απάντηση σε αυτούς η διακοπή της μνημόνευσης. Οι “καβγάδες” σε επίπεδο επιστολών έλαβαν τέλος. Καθείς πλέον θα κριθεί για τις πράξεις του.
Και περιμένουμε τις θέσεις της διοικούσας Εκκλησίας της οποίας τα επίσημα όργανα από σήμερα συνεδριάζουν.
Ειδικά στην Ιεραρχία που θα πραγματοποιηθεί και συζήτηση για το διάλογο με τους παπικούς δεν έχουν το δικαίωμα να προσπεράσουν με μια μεσοβέζικη ανακοίνωση και μια χλιαρή αντίδραση όπως συνηθίζουν τα όσα συμβαίνουν εντός της Εκκλησίας.
Γιατί στις ενορίες το καζάνι βράζει, αλλά οι περισσότεροι Ιεράρχες τελούν σιγήν ιχθύος…
Χθες γιορτάσαμε τη νίκη επί των εικονομάχων… Η σημερινή μάχη είναι ξεκάθαρο πως είναι κατά των οικουμενιστών!
Δείτε από το ιστολόγιο katihisis.blogspot.gr το βίντεο της διακοπής του μνημοσύνου από τον π. Θεόδωρου Ζήση.