Μίσος προς την Ορθόδοξη Εκκλησία

Μίσος πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ μίλησε δημοσίως μὲ παρρησία γιὰ ὅσα τεκταίνονται εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Σὲ συνέντευξή του ποὺ παρεχώρησε στὴν ἐφημερίδα «Δημοκρατία» ἀναφέρθηκε στὶς δύο πρόσφατες ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, οἱ ὁποῖες ἀκύρωσαν τὶς ὑπουργικὲς ἀποφάσεις τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Φίλη γιὰ τὴ διδασκαλία τῶν Θρησκευτικῶν στὴ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση.

Ὁ Σεβασμιώτατος, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ὑπεράσπιση τῆς δημοκρατίας, ἰσονομίας καὶ συνταγματικῆς τάξεως, καταφέρθηκε ἐναντίον τῶν δύο τελευταίων ὑπουργῶν Παιδείας, οἱ ὁποῖοι «μὲ τὸν τρόπο ποὺ νομοθετοῦν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλληνοπαίδων» διαπράττουν ἀδικία εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀναγνωρίζουν δηλαδὴ «τὸ ἔννομο δικαίωμα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, τῶν Μουσουλμάνων καὶ τῶν Ἑβραίων Ἑλληνοπαίδων νὰ ἀ­πολαμβάνουν ἕνα ὁμολογιακὸ μάθημα, τὸ ὁποῖο συντάσσουν οἱ θρησκευτικὲς ἡγεσίες τους (…) μὲ καθοδηγητὲς καὶ διδασκάλους ποὺ ἐπιλέγουν προσεκτικά», τὴ στιγμὴ ποὺ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους δὲν ἀναγνωρίζουν τέτοιο δικαίωμα.

«Δὲν μπορεῖ ἡ ἴδια ἡ Πολιτεία νὰ μεταχειρίζεται διαφορετικὰ τοὺς πολίτες της ὅταν ἀνήκουν στὶς μειοψηφίες, καὶ μὲ διακρίσεις εἰς βάρος τους τοὺς πολίτες ὅταν ἀνήκουν στὴν πλειοψηφία», τόνισε ὁ Σεβασμιώτατος καὶ παράλληλα φανέρωσε τὸν ἀπώτατο σκοπὸ τῆς νέας μεθοδολογίας διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν στὸ σχολεῖο: «Ἐπέρχεται μοιραῖα καὶ ἀναπόδραστα μιὰ σύγχυση, τὴν ὁποία ἐπιδιώκουν ἀσφαλῶς ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συνέταξαν αὐτὰ τὰ ἄθλια προγράμματα, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ τὸ παιδὶ στὴν ἐκκοσμίκευση, στὸν συγκρητισμὸ καὶ στὴν ἀθεΐα». Καὶ κατέληξε: «Καταστρατηγοῦν τὰ δικαιώματα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καὶ φέρονται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἐμπάθεια, μίσος καὶ κακότητα».

Ἡ φωνὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφεὶμ διερμηνεύει καὶ ἀπηχεῖ ὅλων τῶν ὑγιῶς σκεπτομένων τὶς θέσεις. Ἀποροῦμε πῶς εἶναι δυνατὸν μιὰ λεγόμενη δημοκρατικὴ παράταξη, ἡ ὁποία τώρα κυβερνᾶ τὸν τόπο, νὰ ἀγνοεῖ βασικὰ δικαιώματα τῆς πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μὲ τὶς μεθοδεύσεις της αὐτὲς μᾶς ὁδηγεῖ νὰ σκεφθοῦμε: Μήπως μόνο ἐπίχρισμα δημοκρατίας φέρει, καὶ στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ αὐτὸ ποὺ ὁ Μίκης Θεοδωράκης στὸ γιγαν­τιαῖο συλλαλητήριο γιὰ τὴ Μακεδονία ὀνόμασε «ἀριστερόστροφο φασισμό»;

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”


Αναδημοσίευση από:
http://aktines.blogspot.gr/2018/05/blog-post_210.html

"Ἡ πόρνη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ" (Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου)

 [Οἱ σύγχρονοι Οἱκουμενιστές] Ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάσουν τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση ἀλλὰ μὲ εὐκολία καταπατοῦν τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς προβλέψεις τους γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἁγιοκατατάσσουν ἀντιοικουμενιστὲς πατέρες ὅπως τοὺς ἁγίους Ἰουστίνο Πόποβιτς καὶ Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη ἀλλὰ δὲν υἱοθετοῦν τὴ διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν ἁγίων αὐτῶν.

(Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὸ λόγο του «Εἰς τὴν ἑαυτοῦ χειροτονίαν πρὸς Εὐάγριον περὶ θεότητος» ἐπισημαίνει τὰ λανθασμένα στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῶν αἱρετικῶν Πνευματομάχων. Προχωρεῖ ὅμως καὶ σὲ μία περιγραφὴ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο πολιτεύονται οἱ αἱρετικοὶ αὐτοὶ περιγράφοντας τὴ στάση τους ἀπέναντι στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Παραλληλίζει τοὺς αἱρετικοὺς μὲ τὸν ἄσωτο υἱὸ τῆς παραβολῆς καὶ τοὺς ἐλέγχει γιατί καταβίβασαν τὸ ὑψηλὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὰ ταπεινὰ νοήματα τῶν χοίρων καὶ ξόδεψαν τὸν δογματικὸ πλοῦτο τῆς Ἐκκλησίας στὶς πόρνες τῆς αἵρεσης. Καὶ ὁλοκληρώνει τὸν παραλληλισμὸ λέγοντας ὅτι «πόρνη ἐστὶν ἡ αἵρεσις ταῖς ἠπατημέναις ἠδοναῖς γοητεύουσα».

Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ περιγραφὴ τοῦ ἁγίου γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πολιτεύονται οἱ αἱρετικοί, πολέμιοι τῆς θεότητος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τὰ χαρακτηριστικά τους προσιδιάζουν πλήρως σὲ ἐκεῖνα τῶν σύγχρονων ἐκπροσώπων τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Προβάλλουν τοὺς κοινοὺς Πατέρες, λέει γιὰ τοὺς Πνευματομάχους ὁ ἅγιος, ἀλλὰ δὲν δέχονται τὴν κληρονομιὰ ἀπὸ αὐτούς. Συμμαχοῦν μὲ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ φέρονται ἐχθρικὰ σέ μας, μπαίνοντας κατὰ κάποιο τρόπο ἀνάμεσα σέ μας καὶ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ εἶναι καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο καὶ μαζὶ κανένα, οὔτε τὴν ὀρθὴ πίστη ὁμολογοῦν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοὶ ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάζονται. Ἔχουν ἀναλάβει ἐξίσου πόλεμο κατὰ τῆς ἀληθείας καὶ κατὰ τοῦ ψεύδους, γέρνουν εὔκολα σὰν ἕνα δέντρο... χωρὶς ρίζες μία ἀπὸ δῶ καὶ μία ἀπὸ ἐκεῖ ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνεμο.

Πράγματι. Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς αὐτοπροβάλλονται ὡς συνεχιστὲς τῶν Πατέρων, δὲν ἐπιθυμοῦν ὅμως τὴν ἐφαρμογὴ στὴν πράξη τῶν πατερικῶν διδαχῶν ἀλλὰ σχεδιάζουν μεταπατερικὲς ἀναθεωρήσεις ζητημάτων τῆς πίστεως καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Συμμαχοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, συναντῶνται καὶ συμπροσεύχονται μαζί τους καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας τους ποὺ τολμοῦν νὰ ἐλέγξουν τὴν τακτική τους. Ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάσουν τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση ἀλλὰ μὲ εὐκολία καταπατοῦν τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς προβλέψεις τους γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἁγιοκατατάσσουν ἀντιοικουμενιστὲς πατέρες ὅπως τοὺς ἁγίους Ἰουστίνο Πόποβιτς καὶ Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη ἀλλὰ δὲν υἱοθετοῦν τὴ διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν ἁγίων αὐτῶν. Εἶναι πραγματικὰ ὡς δέντρα χωρὶς ρίζες, εὔκολα κλίνοντες πότε δεξιὰ καὶ πότε ἀριστερά, τὴ μία φορὰ διαβεβαιώνοντες ὅτι δὲν προδίδουν τίποτε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἄλλη συναγελαζόμενοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς «ἀδελφούς» τους.

Δυστυχῶς μικρὲς ἐλπίδες πνευματικῆς ἀνάνηψης ὑπάρχουν γιὰ τοὺς ὑπηρέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἰσχύει καὶ γιὰ ἐκείνους αὐτὸ ποὺ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρει ὡς γνώρισμα τῶν ἀμετανόητων Πνευματομάχων. Ἔχει σκληρύνει ἡ καρδιά τους καὶ ἀντιστέκεται. Γι’ αὐτὸ ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς πρὸς τὴν πατρικὴ ἑστία τῆς Ἐκκλησίας.

------------------------------------------------------

Ὀρθόδοξος Τύπος, 20/3/2015

πηγή ψηφιακού κειμένου: orthodoxia-ellhnismos.gr/

"H νεορθοδοξία ανατρέπει την Oρθοδοξία"

(Θεοκλήτου Διονυσιάτου μοναχού)

Τι είναι κατά βάθος η διδασκαλία των νεορθοδόξων; Είναι ένα θεωρητικό σύστημα, που συγκροτείται από στοιχεία παρέχοντα συνεχή και αδιάπτωτη ευδαιμονία, χαρά, ευφορία, αισιοδοξία, ερωτικές απολαύσεις, υποσχόμενες την τελείωση των βιούντων κατά τα πρότυπα των νεορθοδόξων, μέ κατάληξη τον θείον έρωτα και την θέωση. Δηλαδή πρόκειται για ένα τρόπο ζωής, μέσα στην Εκκλησία, που συνίσταται από, κατ' επιλογήν, δογματικές και πνευματικές θέσεις, υφιστάμενες απαραιτήτως προκρούστιες επεξεργασίες και υποτασσόμενες σε αναπλαστικές μεθοδεύσεις, για να υπηρετήσουν προεσχηματισμένα μοντέλα, στη θεωρία και την πράξη. Προσφέρουν έτσι μια dolce vita, αλλά, προπαντός, ορθόδοξη, αφού δεν στερείται ορθοδόξων στοιχείων! Και ακριβώς γι' αυτό και απατηλή.

Ποιος δεν θέλει την ευτυχία του, τη χαρά του και την αιώνια σωτηρία του; Έτσι λοιπόν η ανθολογημένη αυτή διδαχή από την Ορθοδοξία γίνεται αποδεκτή ευχαρίστως, σαν κάτι αντι-στατικό, αντι-παλαιολιθικό, αντι-συντηρητικό, σαν «μια άλλη γλώσσα, μια άλλη θεώρηση αυτού του χώρου». Ο Σταυρός του Χριστού δεν θα αίρεται πλέον, γιατί δεν χρειάζεται, η νέκρωση της σάρκας και των παθών είναι περιττή, αφού την ετοιμάζουμε για ερωτικές απολαύσεις, τηρουμένου, βέβαια, του όρου ότι «προσφέρεται για την ευτυχία του άλλου». 

Λόγος περί εντολών δεν γίνεται, για νηστείες και γενικώς άσκηση, για «στενή και τεθλιμμένη» και για πολέμους με τον σατανά και τα πάθη, τελεία σιωπή. Η Πατερική γραμματεία είναι καλή, αλλά ανθολογουμένη και καταλλήλως ερμηνευομένη, για να προβάλλει την χαρούμενη Ορθοδοξία. 

Τα αριστουργήματα της οσιακής εμπειρίας και των θεολογικών ελλάμψεων, που έχουν ενσωματωθεί στα λειτουργικά βιβλία της Παρακλητικής, του Τριωδίου, στα Μηναία, στο Θεοτοκάριον, στο Πεντηκοστάριον, είναι αποδεκτά, χωρίς όμως τους θρήνους της μετανοίας, χωρίς την αίσθηση της αμαρτωλότητος, της ενοχής, της ευθύνης, των χρεών από τις αμαρτίες, αφού ο Θεός είναι άπειρο πέλαγος αγαθότητος και βλέπει τις ανθρώπινες αθλιότητες με κατανόηση ως αστοχίες, ατευξίες. 

Λόγος περί θείας δικαιοσύνης και ανταποδόσεως, δεν έχει θέση στην νεορθοδοξία. Επίσης ο τόσον εύσπλαγχνος και φιλάνθρωπος Κύριος, αδύνατον να κολάσει, αφού κάτι σχετικό τάχα λέγει και ο Ισαάκ ο Σύρος. 

Ο φόβος έχει εκτοπισθεί από την αγάπη, το «τρέμω την φοβεράν ημέραν της κρίσεως», είναι άγνωστη γλώσσα, αφού θα μας δικαιώσει ο Κύριος, σαν τον Μαρμελάδωφ(1) μόνο και μόνο γιατί θεωρούσε τον εαυτό του ως χοίρο. Τον εκάλεσε ο Κύριος και χωρίς άλλη μετάνοια, χωρίς αποχή της μέθης και ας έστελνε τη Σόνια να πορνεύει για χάρη του πατρικού ποτού, όπως μας το εγγυάται ο κ. Γιανναράς.

1. Ήρωας του μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι, "Εγκλημα και τιμωρία

  

------------------------------------------------------------

πηγή: ΘΕΌΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, "Περί θείου και ανθρωπίνου έρωτος - Β. Ο Νικολαϊτικός ερωτισμός των νεορθοδόξων", εκδ. Σπηλιώτη, 

"Σύγχρονες εκδηλώσεις του Νικολαϊτισμού"

(Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Τὰ βδελυκτὰ ἁμαρτήματα τοῦ «Νικολαϊτισμοῦ - Νεονικολαϊτισμοῦ» εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς συνεργείας ἀφενὸς μὲν τοῦ διαβόλου, ποὺ θέλει τὴν ἀπώλεια τῶν ἀνθρώπων καὶ ἀφετέρου τοῦ «Κοσμικοῦ Φρονήματος» δηλαδὴ τοῦ ἐφάμαρτου βολέματος ποὺ ὁδηγεῖ αὐτοὺς ποὺ παρασύρονται, ἂν δὲν ὑπάρξῃ ἐκ βαθέων μετάνοια, στὴν καταστροφὴ καὶ τελικὰ στὸν αἰώνιο θάνατο.

Συμπερασματικὰ ἂς ἀναφέρουμε μερικὲς μόνο χαρακτηριστικὲς σύγχρονες ἐκδηλώσεις τοῦ ἐπανεμφανισθέντος πάλαι ποτὲ Νικολαϊτισμοῦ μὲ τὴ φοβερότερη ὄψη τοῦ συγχρόνου Νεονικολαϊτισμοῦ:

1. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ ἀντίχριστη ἄποψη στὶς μέρες μας ὅτι τάχα δὲν εἶναι θανάσιμο ἁμάρτημα οἱ προγαμιαῖες σχέσεις.

2. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ προσπάθεια ἀμνήστευσης στὴν ψυχὴ καὶ στὴν καρδιὰ τῶν πιστῶν τῶν φοβερῶν ἁμαρτημάτων τῆς πορνείας, μοιχείας, ὁμοφυλοφιλίας, καὶ πάσης φύσεως σαρκικῶν διαστροφῶν, μὲ στόχο νὰ ἀπαμβλύνεται, ἑως καὶ νὰ φονεύεται πάλαι ποτὲ ἀθώα συνείδηση τῶν διαπραττόντων τὰ τοιαύτα.

3. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ ἀντιευαγγελικὴ τακτική, ποὺ ἐπεκράτησε κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, νὰ συζοῦν οἱ ἀρραβωνιασμένοι κάτω ἀπὸ τὴν ἰδία στέγη καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς μὲ τὴ συγκατάθεση γονέων, φίλων καὶ συγγενῶν, καθιστώμενοι καὶ οἱ ἴδιοι συνένοχοι τοῦ ἁμαρτήματος, τὸ ὁποῖο ἀνέχονται.

4. Νεονικολαϊτισμὸ ἀποτελοῦν ὅλα τὰ ἐκκολαπτόμενα καὶ καθιερωμένα «σύμφωνα συμβιώσεως», τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα πρὸς τοὺς νόμους καὶ τὴν ὁμόφωνη διδασκαλία ὅλων τῶν ἁγίων. Ἂς μὴν ἀναζητοῦμε στὴ συνέχεια ἄλλες αἰτίες γιὰ τὰ ἐπερχόμενα ποικίλα δεινὰ τῶν τέτοιων παραβάσεων.

5. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι τάχα δὲν ἀποτελεῖ θανάσιμο ἁμάρτημα ἡ σύναψη πολλαπλῶν, ἐναλλασσόμενων, παράλληλων, καὶ ποικίλων ἄλλων «σχέσεων» καὶ «δεσμῶν», ὅταν ὅλα αυτὰ καλλιεργοῦνται σαφῶς ἔξω ἀπὸ τὰ θέσμια τῆς Ἐκκλησίας.

6. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι πάσης φύσεως ἢ καὶ παραφύσεως προγαμιαῖες ἢ καὶ ἐξωγαμιαῖες σχέσεις καὶ δεσμοί.

7. Νεονικολαϊτισμὸ ἀποτελοῦν τὰ πονηρὰ θεάματα, ποὺ ἔγιναν πλέον καθεστώς, ὑποβοηθούσης καὶ τῆς κακῆς χρήσης τῆς τεχνολογίας, ποὺ ἐξελίσσεται ραγδαία. Ὅλα αὐτὰ ἀπεργάζονται τὴν κατασκευὴ πνευματικῆς ὑδρογονοβόμβας, ἔτοιμης νὰ ἐκραγῇ στὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας.

8. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ὅλες οἱ αἱρετικὲς διδασκαλίες, ἄσχετα τὸ ποιὸς τὶς ἐκφράζει αὐτές, ποὺ ἀμφισβητοῦν βασικότατο δόγμα τῆς Ἐκκλησίας μα, ὅτι ἡ ἔναρξη τῆς ἀνθρώπινης Ὕπαρξης ἀρχίζει ἀμέσως ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς «σύλληψης», δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πρωταρχικὴ στιγμὴ τῆς ἑνώσεως ἀνδρικοῦ σπέρματος καὶ γυναικεία ὠαρίου. Αὐτοὶ ποὺ διακηρύσσουν μὲ ἑωσφορικὴ αὐτοπεποίθηση καὶ ἀμετανόητο ἦθος τέτοιες ἀντιεκκλησιαστικὲς θεωρίες καθίστανται βάναυσα συνένοχοι γιὰ τοὺς φόνους ἀνθρωπίνων Ὑπάρξεων. Ἐννοοῦμε τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ προχωροῦν σὲ τέτοια ἐγκλήματα, βασιζόμενοι στὶς θεωρίες θεωρουμένων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα ὅμως δυστυχῶς καὶ στὸ προκείμενο θέμα ἔχουν αἱτερικὲς ἀπόψεις.

Ὑπενθυμίζουμε τὸ φοβερὸ χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἐὰν κανεὶς κηρύττῃ σὲ σᾶς εὐαγγέλιο διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ σᾶς κηρύττω καὶ ἀποτελεῖ τὸ μόνιμο καὶ διαχρονικὸ θεόπνευστο φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, ἂς εἶναι ἀναθεματισμένος καὶ χωρισμένος ἀπὸ τὸ Χριστό» (Γαλ. α΄ 8-9).

9. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ σήμερα ἐπιδιωκόμενη διδασκαλία, ἀκόμα καὶ σὲ ἀθῶα παιδιά, λεπτομερειῶν τῆς γενετήσιας πράξης, παραβλεπομένης βάναυσα τῆς συνόλου θεώρησης τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου ὡς ἑνιαίας πνευματικοσωματικῆς ἀδιαχώριστης ἑνότητας.

10. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ πρόσδοση «συμμαρτυριῶν ἱερωσύνης» σὲ πρόσωπα ἀκατάλληλα καὶ μάλιστα ἔχοντα εἰς βάρος τους σοβαρὰ κωλύματα ἱεροσύνης, ἁπτόμενα καὶ σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ θεόπνευστοι Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι κάθετα ἀντίθετοι.

11. Νεονικολαϊτισμὸς εἶναι ἡ ἀπολυτοποίηση, μέχρι καὶ «θεοποίηση» τῆς γενετήσιας λειτουργίας καὶ ὅλων τῶν συναφῶν μὲ αυτὴ παραμέτρων, παραβλέποντας τὸ Ὅλο τῆς θεϊκῆς δημιουργίας.

Ἂς μὴ ξεχνοῦμε ὅμως ὅτι ὁ ἀδιάψευστος Λόγος τοῦ Εὐαγγελίου, ἀναφερόμενος στὴν ἐπανεμφάνηση στοὺς Ἔσχατους Χρόνους, τοῦ θηρίου τῆς Παναιρέσεως τοῦ Νικολαϊτισμοῦ εἶναι καὶ πάλιν σαφέστατος: «Αὐτὸ τὸ θηρίο (τοῦ Νικολαϊτισμοῦ), εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει» (Ἀποκ. ιζ΄ 8).

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ «οὐ δέδεται» καὶ ἂς τὸ ἀκούσουν αὐτοὶ ποὺ εἰσάγουν ἢ ὑποβοηθοῦν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο καὶ σὲ ὁποιονδήποτε βαθμὸ τὴν ἐπανεισβολὴ τῆς φοβερῆς αὐτῆς Παναίρεσης ἐντός τῶν τειχῶν τῆς Ἐκκλησίας!

«Τὸ τέλος αὐτῶν ἐστὶν ἡ ἀπώλεια» καὶ «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χείρας Θεοῦ Ζῶντος»!

Ὁ κάθε πιστὸς καὶ μάλιστα οἱ ἐντεταλμένοι ἐπὶ τούτου Ποιμένες, ἂς ἀναλάβουμε ὁ καθείς μας τὶς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εὐθύνες μας! 

------------------------------------------------------------

πηγή: panayiotistelevantos 

Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov Η προετοιμασία για την προσευχή

Ἡ προσευχὴ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει ἡ σωστὴ προετοιμασία πρὶν ἀπὸ αὐτὴν - ὅπως λέει καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: «Προετοιμάσου πρὶν προσευχηθεῖς καὶ μὴν γίνεσαι σὰν ἕνας ποὺ πειράζει τὸν Κύριο».

 

«Ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν βασιλέα καὶ Θεό μας γιὰ νὰ συζητήσουμε μαζί Του», λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς προετοιμασία μήπως καὶ μᾶς δεῖ ἀπὸ μακρυὰ νὰ μὴν ἔχουμε τὰ ὅπλα καὶ τὴν στολὴ ποὺ ἁρμόζουν γιὰ τὴν παρουσίαση ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως καὶ διατάξει τοὺς ὑπηρέτες καὶ δούλους Του νὰ μᾶς δέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐξορίσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του καὶ τὶς δεήσεις μας νὰ τὶς σχίσουν καὶ νὰ τὶς πετάξουν στὸ πρόσωπό μας».

 

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

 

Ἡ περαιτέρω προετοιμασία περιλαμβάνει τὴν ἐκδίωξη τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστης στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς παράδοσης στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς προσωπικῆς ἁμαρτωλότητος ποὺ ἔχει σὰν ἐπακόλουθο τὴν συντριβὴ καὶ ταπείνωση τοῦ πνεύματος. «Ἂν ἐπιθυμοῦσες θυσίες θὰ σοῦ τὶς πρόσφερα» λέει ὁ προφήτης Δαυὶδ στὸν Θεὸ ἐκ μέρους ὁποιουδήποτε ποὺ ἔπεσε καὶ παραμένει στὴν πτώση. Ὄχι μόνο μιὰ μερικὴ θυσία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ πλήρη «...ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

 

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπαναλαμβάνει τὸ ἀπόφθεγμα ἑνὸς ἄλλου ἁγίου: « Ἐὰν ἕνας δὲν ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἁμαρτωλὸ ἡ προσευχή του δὲν εἶναι δεκτὴ στὸν Θεό».

 

Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ σὰν νὰ Τὸν βλέπει καὶ μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι τὸν βλέπει καὶ τὸν ἀκούει προσεκτικά. Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεό, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ἔνοχος ἐγκληματίας ποὺ εἶναι καταδικασμένος γιὰ ἀναρίθμητα ἐγκλήματα σὲ θάνατο στέκεται μπροστὰ σ’ ἕνα αὐστηρὸ καὶ ἀμερόληπτο δικαστή. Ἀκριβῶς! Στέκεται μπροστὰ στὸν Κυρίαρχο Δεσπότη καὶ Κριτή του, μπροστὰ στὸν Δικαστὴ στὸ βλέμμα τοῦ Ὁποίου καμμιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ δὲν θὰ δικαιωθεῖ• ὁ Ὁποῖος πάντα δικαιώνεται στὶς κρίσεις Του• ὁ Ὁποῖος, δὲν καταδικάζει παρὰ μόνον ὅταν μέσα στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Του συγχωρεῖ κάποιου τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν εἰσέρχεται εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Του.

 

Νοιώθοντας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ αἰσθανόμενος ἀπ’ αὐτὸν τὸν φόβο τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἕνας προσεύχεται θὰ δεῖ -χωρὶς νὰ βλέπει - μὲ μιὰ πνευματικὴ αἴσθηση, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀόρατος, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ νὰ στέκεται μὲ συναίσθηση ὅτι βρίσκεται μπροστὰ στὴν φοβερὴ κρίση τοῦ Θεοῦ.

 

Στάσου στὴν προσευχὴ μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ τὰ πόδια ἀλύγιστα καὶ ἀκίνητα• βοήθησε τὴν προσευχή σου μὲ συντριβὴ τῆς καρδίας μὲ ἀναστεναγμοὺς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ ἄφθονα δάκρυα. Μία εὐλαβικὴ ἐξωτερικὴ στάση στὴν προσευχὴ εἶναι πολὺ βοηθητικὴ γιὰ ὅλους ποὺ παλεύουν στὴν κονίστρα τῆς προσευχῆς, ἰδίως στοὺς ἀρχαρίους στοὺς ὁποίους ἡ διάθεση τῆς ψυχῆς συμμορφώνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὴ στάση τοῦ σώματος.

 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει εὐχαριστίες ὅταν προσευχόμαστε: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ.» Ὁ Ἀπόστολος λέει ἀκόμη ὅτι τὴν εὐχαριστία τὴν προστάζει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε• ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς».

 

Ποιὰ εἶναι ἡ σημασία τῆς εὐχαριστίας; Εἶναι ὅτι δίνει εὐχαριστίες στὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἄπειρές Του εὐλογίες ποὺ ξεχύνονται σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὸν καθένα. Μὲ μία τέτοια εὐχαριστία ἡ ψυχὴ γεμίζει μὲ μιὰ θαυμάσια εἰρήνη• καὶ γεμίζει μὲ εἰρήνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι λύπες τὴν περιζώνουν ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές. Μὲ τὴν εὐχαριστία ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ μία ζωντανὴ πίστη ἔτσι ὥστε νὰ ἀπορρίπτει κάθε ἀνησυχία γιὰ τὸν ἑαυτό του, καταπατᾶ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν δαιμόνων καὶ παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

 

Μιὰ τέτοια διάθεση τῆς ψυχῆς εἶναι μιὰ θαυμάσια προδιάθεση καὶ προετοιμασία γιὰ προσευχή. Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὡς οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ» - δηλαδὴ μέσω τῆς εὐχαριστίας λαμβάνεται μία πληρότης πίστεως. «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε• πάλιν ἐρῶ, χαίρετε... ὁ Κύριος ἐγγύς• μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῆ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν».

 

Ἡ σημασία τῆς πνευματικῆς προσπάθειας τῆς εὐχαριστίας ἐξηγεῖται μὲ ἰδιαίτερη πληρότητα ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη στὸ ἔργο τους «Καθοδήγηση στὴν πνευματικὴ ζωή».

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΕΡΙΑ

Τα τέσσερα κεριά έλιωναν αργά-αργά… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτηση τους.

Το πρώτο έλεγε:

«Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!» Κι έτσι αφέθηκε σιγά-σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά…

Το δεύτερο είπε:

«Εγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ. Δυστυχώς δε χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δε θέλουν να ξέρουν για “μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμείνω αναμμένο». Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε…

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, είπε με τη σειρά του:

«Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δε μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμη και εκείνους που τους αγαπούν περισσότερο». Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει…

Ξαφνικά ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο είπε:

«Μα τι κάνετε! Πρέπει να μείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!» Και ξέσπασε σε δάκρυα.

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:

«Μη φοβάσαι καλό μου, μη κλαις. Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ»

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας και ξανάναψε όλα τα άλλα κεριά..

Αναρτήθηκε από ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ στις 10/09/2015 02:02:00 π.μ.

Ο ΞΕΡΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ (Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ)

Η ιστορία, που θα σας αφηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινή, όσα απίστευτα στοιχεία και αν έχει. Συνέβη στις αρχές Δεκέμβρη 2007.

Οι έννοιες και οι φροντίδες της καθημερινότητας με είχαν καταβάλει εκείνο τον καιρό και ιδιαίτερα κάποιες οικογενειακές υποθέσεις μου είχαν προκαλέσει μεγάλη στεναχώρια. Τέλος πάντων σκεφτόμουν, τα έχει αυτά η ζωή. Αυτό, όμως, που ένοιωσα εκείνο το πρωί ήταν για μένα -έτσι σκεφτόμουν τότε- τελειωτικό.

Από την προηγούμενη είχα κάποιες εκκρεμότητες να φέρω σε πέρας και μάλιστα οικονομικές, που με είχαν στενοχωρήσει και με είχαν αγχώσει πολύ. Είχα πάει στο ταμείο των υπαλλήλων της υπηρεσίας που εργάζομαι και είχα εισπράξει το ποσό ενός δανείου 20.000 ευρώ, προκειμένου να εξοφλήσω την τράπεζα η οποία μας έβγαλε το εξοχικό σπίτι σε πλειστηριασμό και προχώρησε σε κατάσχεση. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη, γιατί αυτό το σπίτι είχε φτιαχτεί με πολύ μόχθο και κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε με τα παιδιά εκεί για διακοπές.
Μόλις το εισέπραξα σε μετρητά πήγα στην τράπεζα και έστειλα 6.000 ευρώ σε έναν θείο, που είχε καταβάλει εγγύηση για να μη γίνει η κατάσχεση και τα υπόλοιπα 14.000 θα τα έβαζα σε λογαριασμό της τράπεζας, τον οποίο όμως δεν είχα και έπρεπε να τηλεφωνήσω να μου τον πουν. Και ώσπου να τελειώσω με όλα αυτά η τράπεζα έκλεισε.
Έτσι σκέφθηκα να αφήσω τα χρήματα, μαζί με όλα τα χαρτιά, όπως ήταν,μέσα στο αυτοκίνητό μου, στο τσεπάκι της πόρτας του οδηγού. Εκεί ποιός να τα πειράξει. Άλλωστε πρωί-πρωί θα πήγαινα να τα καταθέσω. Ποτέ δεν είχα χάσει κάτι από το αυτοκίνητο. Μάλιστα τα έβαλα σε ένα φάκελο από αυτούς των δημοσίων υπηρεσιών καθώς τους φύλαγα, όταν η ταμίας μας πλήρωνε και μας έβαζε τα χρήματα στο φάκελο.
Εγώ πάντα της γκρίνιαζα γι’ αυτό ότι ο τρόπος αυτός είναι απαρχαιωμένος, αλλά εκείνη εξακολουθούσε το σύστημά της. Έτσι κρατούσα τους φακέλους κι όλο και κάπου μου χρησίμευαν. Ίσως σας κουράζω με λεπτομέρειες αλλά θα δείτε παρακάτω γιατί σας τις αναφέρω.

Εκείνο το πρωί λοιπόν ξεκίνησα να πάω στη τράπεζα για την κατάθεση των χρημάτων. Το αυτοκίνητο, ενώ συνήθως το παρκάρω στην πυλωτή της πολυκατοικίας, εκείνο το βράδυ το είχα παρκάρει λίγο παραπέρα από το σπίτι, γιατί κάποιος μου είχε πιάσει το πάρκιν. Πηγαίνω εκεί που το είχα παρκάρει, πολύ κοντά στο σπίτι και σε σίγουρο μέρος, αλλά το αυτοκίνητο πουθενά. Κοπήκανε τα πόδια μου. Δεν ήταν δυνατόν. Στη γειτονιά. Λίγα μέτρα από το σπίτι.

Ποτέ κανείς δεν είχε παραπονεθεί για κλοπές. Είμαστε ήσυχη γειτονιά. Κόντεψα να τρελαθώ. Δεν ήταν μόνο το αυτοκίνητο που έχασα, κι αν το εύρισκα και πως θα το εύρισκα, και πως θα πηγαίνω στη δουλειά και πως θα πηγαίνει ο γιος μου στο σχολείο που τον πήγαινα εγώ κάθε πρωί, δεν ήταν που δεν είχα καθόλου χρήματα να αγοράσω άλλο, ήταν ότι είχα μέσα και τις 14.000 ευρώ. Πήγα να τρελαθώ πραγματικά.
Και εκτός αυτού και το σπίτι θα έχανα, αφού δεν πρόλαβα να στείλω τα χρήματα στην τράπεζα. Και το αυτοκίνητο και τα χρήματα, αλλά και θα μου κρατούσαν κι από τον μισθό μου 250 ευρώ το μήνα γι’ αυτό το δάνειο. Τρελάθηκα. Ένοιωσα δύσπνοια, κιτρίνισα. Γύρισα στο σπίτι και κάθισα μουδιασμένη. Τώρα τι να κάνω. Παίρνω αμέσως το 100 και καταγγέλλω τη κλοπή.  -Τι να σας πω κυρία μου, μου λέει στην άλλη άκρη της γραμμής ο αστυνομικός, στην Αθήνα κάθε μέρα κλέβονται 100 αυτοκίνητα.

- Θα δώσουμε τα στοιχεία στα περιπολικά κι αν τύχει και πέσουμε επάνω.. αν είστε τυχερή… πηγαίνετε και στο αστυνομικό τμήμα να κάνετε και μήνυση κατά αγνώστων. Όλα μαύρα…Πηγαίνω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου, κι εκεί τα ίδια. Εκεί ένα παιδί, νέος αστυνομικός, μου φέρνει ένα μπουκαλάκι νερό -πως θα με είδε το παιδί- και μου λέει. 

- Ηρεμήστε μπορεί και να το βρείτε…

Γυρίζω σπίτι και περιμένω…Στη στιγμή άρχισα να σκέφτομαι τα γεγονότα. Πως συνέβη αυτό, γιατί συνέβη αυτό, γιατί ο Θεός να μου δώσει αυτή τη δοκιμασία…Εκεί μου ήρθε τότε στο νου μια κουβέντα, που μου είχε πει ένα σεβάσμιος γέροντας κάποτε, που πήγα κοντά του να εξομολογηθώ. Ήμουν τότε πολύ στενοχωρημένη και ανήσυχη για τα παιδιά μου, για τη ζωή μου…έκλαιγα, μιλούσα κι έκλαιγα…τότε μου λέει.
- Μην κλαις. Ο Θεός μας δίνει τις δοκιμασίες για κάποιο λόγο. Είναι, όμως, πατέρας μας και αγαπάει τα παιδιά του. Το καλό μας θέλει. Πρέπει να του έχουμε εμπιστοσύνη. Για κάποιο λόγο μας τα στέλνει όλα τούτα. Μην κλαις. Είναι αμαρτία, γιατί δείχνεις ότι δεν τον εμπιστεύεσαι…Να κάνεις την προσευχή σου και να αφήνεσαι με εμπιστοσύνη στο θέλημά του.

Εγώ, όμως, είμαι ένας άνθρωπος κοσμικός. Ψάχνω βέβαια τα πνευματικά μονοπάτια, αλλά πολύ μικρή είναι η πίστη μου. Θυμήθηκα τα λόγια τούτα του γέροντα και σκέφτηκα ξανά τα γεγονότα κάτω από άλλη ματιά. Για ποιό λόγο γίνονται όλα, για κάποιο λόγο μας στέλνει ο Θεός τις δοκιμασίες. Για λίγο όμως, γιατί ξανά με κυρίευσε η απελπισία, αλλά πάλι ξανασκέφτηκα τα λόγια του γέροντα.. Και τότε ξαφνικά θυμήθηκα ότι μου είχε δώσει μια προσευχή να διαβάζω στα δύσκολα αλλά… και στα εύκολα μου είχε πει.

Έψαξα πού την είχα καταχωνιάσει εδώ και τόσα χρόνια -θα είχαν περάσει 8-9 χρόνια από τότε. Τη βρήκα όμως, δεν την είχα πετάξει. Την διάβασα πολλές φορές. Ήταν η προσευχή των πατέρων της Όπτινα. Σε λίγο ξαναπήρα τηλέφωνο το 100. Τίποτα. Το αστυνομικό τμήμα τίποτα. Ήρθε μεσημέρι. Γύρισαν τα παιδιά από τα σχολεία τους. Του είπα τα καθέκαστα. Στεναχωρέθηκαν πολύ. Εγώ μουδιασμένη, αλλά κάπου άρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει να αποδέχομαι αυτά που μου τυχαίνουν στην ζωή. Να έχω εμπιστοσύνη στο Θεό.

Μάλλον, όμως, το ’κανα και αναγκαστικά, αφού δεν μπορούσα να κάνω και τίποτε άλλο. Όμως αυτή η κουβέντα του γέροντα όλο και μεγάλωνε στο μυαλό μου…Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό… Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό. Άρα πρέπει να σκεφτώ ποιός είναι ο σκοπός, είπα εγώ στον εαυτό μου, αφού αυτή είναι η πάγια τακτική μου, όλα να τα εξηγώ. Έλα, όμως, που ορισμένα είναι πάνω από τη δύναμη του νου μου.

Έτσι πέρασε η μέρα. Κάνοντας τηλεφωνήματα, αγωνιώντας, ξανακάνοντας προσευχή.  Κατά τις 11:30 η ώρα το βράδυ ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο.

- Κυρία μου είμαστε από το αστυνομικό τμήμα Κάτω Πατησίων. Έχετε ένα αυτοκίνητο άσπρο, τάδε μάρκα με τάδε νούμερα. 

Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. - Ναι. Τι έγινε. 

- Έχουμε εδώ δυο άτομα που είχαν το αυτοκίνητό σας, τους σταματήσαμε για έλεγχο και βρήκαμε το δίπλωμα και τα χαρτιά σας. Ελάτε αμέσως.

Έτρεξα κατευθείαν εκεί. Ήταν δυο νεαροί, όχι κακά παιδιά, με σκυμμένο το κεφάλι.

-Κυρία μου, μου λέει ο διοικητής τι είχατε στο αυτοκίνητό σας εκτός από τα χαρτιά σας;  

-Χρήματα κύριε διοικητά.  

-Πόσα; 

- 14.000 ευρώ. 

- Καλά κυρία μου, αφήνουμε τόσα λεφτά στο αυτοκίνητο;

Τι να του πω δίκιο είχε. Βγάζει τότε από το συρτάρι του ένα φάκελο, τον φάκελο της υπηρεσίας μου, που είχα βάλει μέσα τα χρήματα και μου λέει: -Μετρήστε τα.
Κοπήκανε τα πόδια μου. Μα ήταν δυνατόν; Αρχίζω και μετράω.

Τα χρήματα ήταν όλα εκεί δεν έλειπε ούτε ένα ευρώ. - Δεν είναι δυνατόν λέω. Πως έγινε αυτό; 

Ρωτάει τότε ο διοικητής τους νεαρούς. - Τι έγινε παιδιά; Πως και δεν πειράξατε τα χρήματα; Δεν τα βρήκατε;

- Όχι απαντάει ο ένας. Δηλαδή βρήκαμε τον φάκελο, αλλά δεν τον ανοίξαμε. 

- Γιατί τους ρωτά ο αστυνομικός.  

-Να καθώς ψάχναμε το αυτοκίνητο, στο ντουλαπάκι μπροστά, του συνοδηγού βρήκαμε τα διπλώματα της κυρίας και των παιδιών της, την άδεια του αυτοκινήτου και βρήκαμε κι έναν φάκελο ίδιο που είχε μέσα ένα κομμάτι ψωμί από την εκκλησία, ξερό.

- Αντίδωρο το λένε , του λέει ο άλλος.

- Ναι αντίδωρο. Ε, και καθώς ψάχναμε βρήκαμε στο τσεπάκι στο πλάι του αυτοκινήτου και αυτό τον φάκελο και είπαμε ότι αντίδωρο θα ’χει πάλι μέσα αυτή, όπως είχε στο άλλο. Φαίνεται ότι θα ’ναι καμιά θρήσκα… Και έτσι δεν ανοίξαμε τον φάκελο..

Μείναμε όλοι άφωνοι. Μαζεύτηκαν όλοι οι αστυνομικοί γύρω-γύρω και κοιτούσαν παραξενεμένοι. Κανείς δε μιλούσε.

Δεν θα σας κουράσω με άλλες λεπτομέρειες. Σε λίγο ήρθαν οι γονείς τους, καλοί άνθρωποι, απέσυρα τη μήνυση και γύρισα σπίτι. Εκεί έγινε πάλι άλλο σκηνικό. Τα παιδιά μου δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι το αυτοκίνητο βρέθηκε άθικτο, μόνο η βενζίνη είχε τελειώσει, και τα χρήματα όλα. Ήταν συγκλονιστικό. Δηλαδή ένα μικρό κομματάκι αντίδωρο μπόρεσε να ανατρέψει μια σειρά γεγονότων. Γιατί, αν είχαν βρει τα χρήματα, σίγουρα τα πράγματα θα έβαιναν αλλιώς. Και πότε το είχα βάλει εκεί το αντίδωρο ούτε που θυμόμουν. Εκείνο το ντουλαπάκι σπάνια το ανοίγω. Και το αντίδωρο θα το είχα από το καλοκαίρι ίσως, που πηγαίνω καμιά φορά σε κάποιο προσκύνημα. Αλλά πάλι πως το έβαλα μέσα στο φάκελο. Ούτε που μπορώ να θυμηθώ.

Σημασία βέβαια έχει πως το γεγονός αυτό με έκανε να βλέπω τη ζωή αλλιώς. Να βλέπω με σεβασμό το καθετί και να αποδέχομαι με σεβασμό σχεδόν με ευγνωμοσύνη ακόμα και τα άσχημα, που μου συμβαίνουν στη ζωή.

Το περιστατικό έγινε αιτία να επηρεαστούν αρκετοί άνθρωποι. Πρώτη εγώ. Μετά τα παιδιά μου, που συνήθως με κοντράρουν πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, τώρα όλο και συζητούν θέματα πνευματικά και ο μικρός -τελειόφοιτος λυκείου- εφέτος για πρώτη φορά νήστεψε. Αυτό τον καιρό συμμετέχω σε κάποιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα και επειδή εκείνη την ημέρα δεν πήγα στο μάθημα εξήγησα στον καθηγητή μου τι είχε συμβεί.
Την άλλη μέρα, όταν του είπα την συνέχεια, κούνησε σκεφτικός το κεφάλι και με παρότρυνε να πάω να κοινωνήσω, πράγμα που έκανα καθώς πλησίαζε η γιορτή του Αγίου Νικολάου. Περιττό να πω ότι ανέφερε το γεγονός σε όλο το τμήμα και έμειναν να με κοιτάζουν όλοι κατάπληκτοι.

Η μητέρα του ενός από τα παιδιά, που είχαν πάρει το αυτοκίνητό μου τηλεφώνησε λίγο μετά τα Χριστούγεννα και μου είπε πως ο γιος της τής ζήτησε να νηστέψει και να πάει να κοινωνήσει, γιατί του έκανε λέει μεγάλη εντύπωση το γεγονός με το αντίδωρο και το ότι δεν είχε συνέπειες η κακή του αυτή πράξη για την οποία και είχε μετανιώσει πικρά…
Οι συνάδελφοι στη δουλειά άκουσαν το γεγονός, ορισμένοι μπορεί να το ξέχασαν, ορισμένοι, όμως, που και μου το θυμίζουν και συχνά κουβεντιάζουμε για το αν υπάρχουν δυνάμεις πάνω από μας, που ρυθμίζουν τις ζωές μας. Και ακόμα η διήγηση του γεγονότος αυτού με έκανε να έρθω κοντά με μια φίλη, που με βοηθά να βαδίσω στον δρόμο τον πνευματικό με όλο και πιο σίγουρα βήματα. Τη λένε Αγγελική.
Τα λόγια αυτά του γέροντα, τα λόγια της προσευχής, τα θυμάμαι πάντα στα δύσκολα, αλλά και στα εύκολα. Αυτή η προσευχή τυπώθηκε στο νου και στην καρδιά μου και τη ψιθυρίζω από τότε συχνά, σχεδόν κάθε μέρα…

«Κύριε…Στις απρόοπτες καταστάσεις μη μ’ αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από σένα… Δίδαξε με να δέχομαι με ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτε δεν συμβαίνει, χωρίς να το επιτρέψεις εσύ…

Κύριε, δος μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο της ημέρας αυτής σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξε με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και ν’ αγαπώ. ΑΜΗΝ».

Και μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας δεν βάζει ο νους του ανθρώπου τι μπορεί να του ξημερώσει και τι πράγματα μπορεί να του συμβούν.

«ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΝΕΑ» Αγίου Γεωργίου Διονύσου Αττικής