Ιεροδιάκονος Αρκάδιος Βατοπεδινός (1865-1934)

Ο κατά κόσμον Αστέριος Θεοδώρου γεννήθηκε στο χωριό Σκουπιά της Αλώνης των Πριγκιπονήσων το 1865. Στη μονή Βατοπεδίου προσήλθε το 1882 και το επόμενο έτος εκάρη μοναχός. Το 1887 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1899 προήχθη σε προϊστάμενο της μονής. Στη μονή μόναζε ο κατά σάρκα αδελφός του ιερομόναχος Γερμανός († 1932) και οι ανεψιοί του Παντελεήμων και Νικόδημος.
Ήτο απόφοιτος της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Κατά τα έτη της φοιτήσεως του στη Ριζάρειο συνεδέθη πνευματικώς μετά του αγίου Νεκταρίου. Τούτο συνέτεινε ώστε η μονή να συνδράμει τις εκδόσεις του άγιου. Με εισήγηση του η μονή ανέλαβε την έκδοση του σπουδαίου βιβλίου του αγίου Χρηστοήθεια. Στη μονή σώζεται το πτυχίο του Αρκαδίου ως αποφοίτου της Ριζαρείου, όπου το 1905 ο άγιος Νεκτάριος υπογράφει ως σχολάρχης.
Λόγω της μορφώσεώς του, του πρότειναν πολλές φορές ανώτατα εκκλησιαστικά αξιώματα, αλλά πάντοτε τα απέρριπτε λέγοντας ταπεινά: «Εγώ δεν είμαι για τον κόσμο και αν βγω στον κόσμο, όχι μόνο δεν θα βοηθήσω, αλλά θα χάσω και την ψυχή μου». Όταν κάποτε η αδελφή του τον παρότρυνε να δεχθεί να μείνει μόνιμα στον κόσμο, γιατί θεωρούσε την παραμονή του στη μονή μείωση και ζωντανό θάψιμο, ταπεινά της είπε: «Εγώ γι’ αυτό πήγα στη μονή, για να ταπεινωθώ, γιατί μόνο έτσι θα σωθώ».
Διετέλεσε δάσκαλος στο σχολείο της μονής, έφορος της Αθωνιάδος Σχολής, αντιπρόσωπος στην Ιερά Κοινότητα, μέλος της επιτροπής για τον καταρτισμό του Καταστατικού Χάρτου του Άγιου Όρους και για μία τριακονταετία βιβλιοθηκάριος και αρχειοφύλακας της μονής του. Παντού και πάντοτε ήταν προσηνής, γλυκομίλητος, ευγενής και ταπεινός. Αν και λόγω της μορφώσεώς του και των ερευνών του στα αρχεία της μονής, είχε γράψει αρκετές μελέτες, κυρίως Ιστορικού περιεχομένου, ποτέ δεν τις δημοσίευσε με το όνομά του, αλλά τις έδινε προς έκδοση στον φίλο του μητροπολίτη πρώην Λεοντουπόλεως Σωφρόνιο Ευστρατιάδη. Έργο δικό του είναι και ο κατάλογος των χειρογράφων της μονής Βατοπεδίου, καθώς και μία χειρόγραφη ιστορία της μονής.

ΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ - Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑΣ ΕΔΕΣΣΗΣ (1898- 1978)

Ο πατήρ Ιωάννης Αθανασιάδης, ο τρίτος κατά σειρά εφημέριος της Παναγίτσας, υπήρξε μια αγιασμένη μορφή και ένα πνευματικό φαινόμενο που με την αδιάλειπτη προσευχή και την αγιότητα του βίου έγινε ο πνευματικός πατέρας και ο ακούραστος ποιμένας που μετέδιδε τη πίστη και την αγάπη. Ο άνθρωπος αυτός του Θεού ήταν ένας πύρινος λειτουργός και ένας διαπρύσιος κήρυκας της αλήθειας που αναλώθηκε στην άσκηση, στη φιλανθρωπία και τη διακονία του Λόγου του Θεού.

Ο πατήρ Γεώργιος Ζουμής, αρχιερατικός επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, ανταποκρίθηκε αμέσως στο αίτημα να μας παραθέσει μερικά βιογραφικά στοιχεία, βιώματα και εμπειρίες από την οσιακή πολιτεία του π. Ιωάννου. Έτσι, στο κείμενο που ακολουθεί, ο π. Γεώργιος περιγράφει τη ζωή και τη δράση αυτού του σεβάσμιου Ιερέως ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας:

Ιερεύς Ιωάννης Αθανασιάδης. (Ό Γέροντας μου). 1898-1978.
Εις το όνομα τού Πατρός και του Υιού και τού Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Με πλήρη συναίσθηση της αδυναμίας μου επιχειρώ να κάνω κάτι πολύ τολμηρό. Αποπειρώμαι να γράψω (με συντομία) τον βίο και την πολιτεία ενός μεγάλου ανδρός, ενός αγαθού Λευίτη, ενός αγίου Ιερέως, πού άφησε εποχή από όπου και αν πέρασε. Συχνά τον παράβαλλαν με τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά και αυτό πράγματι δεν είναι υπερβολή.

Πρόκειται για τον μακαριστό π. Ιωάννη Αθανασιάδη, εφημέριο Παναγίτσας Εδέσσης. Είχα την μεγάλη ευλογία (ευχαριστώ και ευγνωμονώ τον Θεό από βάθους καρδίας), γιατί με αξίωσε, μου έκανε την μεγάλη τιμή να τον έχω Πνευματικό από τα μαθητικά μου χρόνια μέχρι την χειροτονία μου σε διάκονο. Δικαιούμαι, πιστεύω, αλλά είναι και χρέος μου και καθήκον μου, (ανάγκη γάρ μοι επίκειται, θα έλεγε ό Απόστολος Παύλος), να περισώσου στο χαρτί κάποια από εκείνα πού γνωρίζω γι αυτόν και έζησα κοντά του. Ήταν, αλήθεια, πολύ ωραία εκείνα τα χρόνια κοντά του. Είναι από τα καλύτερα στον κόσμο να έχεις πνευματικό έναν άγιο.

Ένα μόνο φοβούμαι, μήπως τον μειώσω με όσα θα πω και όπως τα παράθεσαν. Σκέφτομαι μήπως δεν καταφέρω να γράψω; όπως και όσο τού αξίζει. Γι' αυτό επικαλούμαι τον φωτισμό και την δύναμη του Αγίου Τριαδικού Θεού. Όλα για την δική Του δόξα τα επιχειρώ. Ό Θεός γνωρίζει να δοξάζει τούς δικούς Του ανθρώπους. Ο Θεός δόξασε και χαρίτωσε τον ταπεινό Ιερέα του. Έτσι, όταν επαινούμε τον Γέροντα, τον Θεό δοξάζουμε.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΚΑΡΟΥΛΙΤΗΣ

Ο Γέροντας Στέφανος Σέρβος (ή Στέφανος ο Καρουλίτης) υπήρξε μια πολύ σημαίνουσα προσωπικότητα της Ορθοδοξίας, που έζησε επί μισό αιώνα στο Άγιο Όρος.
Στη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, ο μοναχός αυτός διακρίθηκε για τις διδακτικές του αρετές, την ικανότητά του να μεταδίδει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, αλλά και το ενδιαφέρον του για διάφορα σημαντικά ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο.
Γεννημένος το 1922, κοιμήθηκε τον Δεκέμβριο του 2001 (με το παλαιό ημερολόγιο, στις 21 Νοεμβρίου 2001) στο Βελιγράδι, σε ηλικία 79 ετών. Στο Άγιο Όρος έζησε από το 1950 έως το 2000, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του.

Ένα θέμα για το οποίο μίλησε συχνά ο Γέροντας Στέφανος ο Καρουλίτης ήταν αυτό που αφορούσε το τέλος του κόσμου και τα συμφραζόμενα με αυτό: την εμφάνιση του Αντίχριστου, τον αριθμό 666... Δεν ήταν λίγοι που τον ρωτούσαν για να μάθουν γύρω από τα πολύπλοκα αυτά ζητήματα. Ο καλόγερος ήταν πάντα πρόθυμος να μεταδώσει τις δικές του απόψεις για τα θέματα αυτά, οι οποίες έχουν καταγραφεί.

Να, λοιπόν, τι είχε πει και γράψει η μεγάλη αυτή μορφή της Ορθοδοξίας:

"Όταν δείτε να κατασκευάζουν οι Εβραίοι τον ναό του Σολομώντα, πρέπει να ετοιμάσετε τρόφιμα για 3-4 χρόνια, και ιδιαιτέρως αλεύρι... Προτού αρχίσουν την κατασκευή του ναού, δεν πρέπει να ετοιμάσετε. Ο Κύριος θα επιτρέψει να κατασκευαστεί ο ναός μόνο πριν από το βέβαιο τέλος του κόσμου.
Πριν από αυτό, είναι αδύνατο να το πραγματοποιήσουν, γιατί σ' αυτόν θα βασιλεύσει εκείνος ο δικός τους καταστροφικός κατ' όνομα βασιλεύς, το όνομα του οποίου έχουν αρχίσει ήδη να τοποθετούν υπό τη μορφή του αριθμού 666 σε όλους που δεν βλέπουν ότι εξαιτίας του τους περιμένουν αιώνια βάσανα.
Αυτός ο καταστροφικός τους βασιλεύς θα καθίσει και στο δικό τους το κεφάλι και δεν θα μπορούν να τον διώξουν. Αυτό θα το πράξει ο Κύριος όταν θα έρθει για την καθολική Κρίση.

Προτού τελειώσει η ιστορία του κόσμου, θα συμβεί και ένα άλλο σημαντικό γεγονός, για το οποίο οι σύγχρονοι θεολογικοί συγγραφείς λίγα ή σχεδόν τίποτε δεν γράφουν. Οι Εβραίοι θα στραφούν στον Κύριο Ιησού Χριστό και θα περάσουν στον χριστιανισμό. Φυσικά, όχι όλοι. Πότε θα συμβεί αυτό; Ή κατά την εποχή του ίδιου του Αντίχριστου, όταν δουν στην πράξη ότι πλανήθηκαν με τον Αντίχριστο, ή πριν. Αυτό θα μας το δείξει ο καιρός. Εδώ μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό θα συμβεί και τίποτε άλλο παραπέρα"...

Σε ερώτηση διάφορων πιστών για το αν υπάρχουν σημεία της Δευτέρας Παρουσίας και του τέλους αυτού του κόσμου, ο Γέροντας εξηγούσε:

"Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής, αυτά τα σημεία και οι φοβεροί προάγγελοι του τέλους του κόσμου και της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι:

- ο πολλαπλασιασμός της ανομίας ανάμεσα στους ανθρώπους,
- το κήρυγμα του Αγίου Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα έθνη,
- οι φοβερές φυσικές καταστροφές,
- ο ερχομός του Αντίχριστου και
- ο αγώνας με την Αγία Εκκλησία του Χριστού"...

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ

Ο Πατήρ Ισίδωρος (εκοιμήθη στις 3 Φεβρουαρίου του 1908, με το παλαιό ημερολόγιο που ακολουθεί η ρωσική εκκλησία) ενώ έζησε στον κόσμο τούτο, δεν ήταν «εκ του κόσμου τούτου».

Μπροστά στο ειρηνικό χαμόγελό του τα γήινα έχαναν το βάρος τους, ενώ οι έγνοιες και τα προβλήματα εξανεμίζονταν.

Οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι», που προσέτρεχαν στην βοήθειά του, ανακουφίζονταν και επέστρεφαν αναπαυμένοι.

Ο Γέρων Ισίδωρος διέμενε στο Ερημητήριο της Γεσθημανή, μια Σκήτη έξω από τη Μόσχα. Ήταν πράος και συγκαταβατικός με όλους: ανθρώπους και ζώα. Ήταν ευσπλαχνικός και έδινε πάντα τροφή στα πουλιά και στα ζώα. Στην Σκήτη του εξέτρεφε ακόμα και τρωκτικά: αρουραίους, ποντίκια, αλλά και βατράχια. Ήθελε να θεραπεύη όλα τα πλάσματα του Θεού.





Μία ημέρα, καθώς βάδιζε, είδε μία γάτα να έχη αρπάξει στα νύχια της ένα πουλάκι και να είναι έτοιμη να το φάη. Με μεγάλο κόπο, ο Πατήρ Ισίδωρος ανάγκασε την γάτα να παρατήση την λεία της. Έτσι το πληγωμένο σπουργιτάκι έγινε μόνιμος κάτοικος του κελλιού του Γέροντα.

Κάποτε τον ρώτησαν, αν τον ενοχλούν τα ποντίκια. Εκείνος χαμογέλασε και είπε:
- Καθόλου δεν μ' ενοχλούν. Τους δίνω μεσημεριανό και βραδινό κι έτσι ησυχάζουν. Πρίν, πηγαινοέρχονταν με μανία γύρω-γύρω στο κελλί. Τώρα, όμως από τότε που άρχισα να τους βάζω την τροφή τους μπροστά στις φωλιές τους, ηρέμησαν. Δεν μ' ενοχλούν στο παραμικρό.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ

O Μοναχός Παρθένιος, μονοχίτων, πάντα ξυπόλητος και κοιμώμενος κρεμασμένος απο αλυσίδες που βρισκόταν στο ταβάνι του ασφυκτικά μικρού κελλιού του και κατέληγαν σε δυο λαστιχένιους βραχίονες που έβαζε στις μασχάλες του. Ποτέ δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι.....Δεν έλαβε ποτέ κανένα αξίωμα και οι αστοικοχριστιανοί (κομφορμιστές) ποτέ δεν έννοιωσαν την αγιότητα του.
του π. Χαραλάμπου Παπαδόπουλου (Επίσημος τίτλος του άρθρου όπως δημοσιεύθηκε, ειναι ''Μια ειρωνική Ματιά...." )


Το ν΄ αναπνέεις δεν σημαίνει απόλυτα ότι ζεις. Το να πεθαίνεις δεν είναι πάντα θάνατος. Έτσι και το να βρίσκεσαι στον χώρο της Εκκλησίας ως κληρικός ή λαϊκός, δεν προεξοφλεί το γεγονός της σωτηρίας σου ή της εσωτερικής πληρότητας για την ύπαρξη. Θα πρέπει να υπάρξει ΄΄κλίση΄΄ που θα σε οδηγήσει στην δυνατότητα να ανακαλύψεις την ουσία ζωής που προτάσσει το συγκεκριμένο σχήμα και επιλογή. Μια ανακάλυψη που στο βάθος των πραγμάτων, ουσιαστικά είναι χάρισμα. Καλλιεργείται και αυξάνεται. Δεν πωλείται και δεν εξαγοράζετε. Πολλώ δε μάλλον δεν κατασκευάζετε στην ''θρησκευτική'' βιομηχανία κλονοποιημένων προσωπικοτήτων.

Ο μοναχός Παρθένιος Κοκολινάκης ήταν κάτοχος αυτού του ιδιαίτερου χαρίσματος, που μυστηριωδώς και ανεξιχνιάστως σπέρνει στις υπάρξεις ο Θεός. ''Ένα από τα πλέον δυσπρόσιτα στην καθημερινή λογική μυστήρια είναι το γεγονός ότι Αυτός που θέλουμε να εκφράσουμε η να περιγράψουμε η εν πάσει περιπτώσει να εννοήσουμε με την λέξη Θεός, έχει το ιδίωμα να προκαλεί ερωτικά σκιρτήματα στις καρδιές των ανθρώπων. Όχι όλων των ανθρώπων, αλλά σε μερικών. Είναι κάτι που μας το βεβαιώνουν τα βιώματα πολλών ανθρώπων...''

Η κλίση αυτή, η εσωτερική πληροφόρηση, οδήγησε τα βήματα του, το έτος 1976 στά νότια παράλια της Κρήτης και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Παναγίας Κουδουμά.

Στο κείμενο αυτό, που είναι αφιέρωμα στην ''οσιακή'' μνήμη του, δεν θα μας απασχολήσουν τα βιογραφικά του στοιχεία. Διότι απλά δεν μας ενδιαφέρουν. Όπως άλλωστε και τον ίδιο, από την ημέρα εκείνη όπου η Παναγία Μητέρα τον εισόδευσε σε μέρος μετανοίας και αναγεννήσεως εσωτερικής.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ

Εισαγωγικά
Εκοιμήθη σήμερα το πρωί ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος σε ηλικία 79 ετών.
Ο μακαριστός μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία λόγω προβλήματος της υγείας του από τον περασμένο Νοέμβριο έκλεισε τα μάτια του στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλεία στα Φλάμπουρα όπου βρισκόταν τους τελευταίους μήνες.
Η σωρός του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό ναό της Πρέβεζας ενώ η μέρα της νεκρώσιμης ακολουθίας θα είναι αργία για την πόλη της Πρέβεζας.
Από σήμερα στον Ιερό Ναό του Αγ. Κωνσταντίνου στην Πρέβεζα η σωρός του Μακαριστού θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα ενώ το Σάββατο στις 11:00 θα γίνει η νεκρώσιμος ακολουθία.
Σύντομα βιογραφικά στοιχεία
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος (Καλαμαράς) γεννήθηκε το 1933 στην Αλαγονία Καλαμάτας. Είναι πτυχιούχος Θεολογίας και Φιλολογίας-Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Χειροτονήθηκε διάκονος και  πρεσβύτερος υπό του αοιδίμου Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Α΄ (Δασκαλάκη 1945 – 1961). Διετέλεσε Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Μεσσηνίας και Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου επί των Διεκκλησιαστικών Σχέσεων.  Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης την 01 – 03 – 1980. Είναι συγγραφεύς πολλών εποικοδομητικών βιβλίων και έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίό του «Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος».
Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας, γνωρίζει και μιλάει καλά την Ελληνική γλώσσα, μπορεί και χρησιμοποιεί τα Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρωσικά και τα Ιταλικά. Διαβάζει και κατανοεί τα Βουλγαρικά, Σερβικά, Ρουμανικά και τα Εβραϊκά

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ο ΤΡΑΧΩΝΙΤΗΣ

 Ο πάπα-Καλλίστρατος καταγόταν από το χωριό Τράχωνας της επαρχίας Λευκωσίας. Από μικρό παιδί είχε κλίση προς την θρησκεία και αγαπούσε πολύ την Εκκλησία του Χριστού. Και διά την αγνότητα του ό Θεός τον αξίωσε να γίνει λειτουργός του, δηλαδή ιερέας. Λέγεται ότι έγινε και μεγαλόσχημος μοναχός, δηλαδή ιερομόναχος στην Μονή Σταυροβουνίου.

Από την νεότητα του ήταν στολισμένος με πολλές και διάφορες αρετές και κυρίως κατείχε την ευλογημένη ελεημοσύνη. Κατά διήγηση του συγχωριανού του Λαμπριανίδη όταν ήταν πια Ιερέας γυρνούσε σε διάφορα σπίτια της ενορίας του σε φτωχές γυναίκες και κυρίως ανύπαντρες και τούς έδιδεν ελεημοσύνη. Πολλές φορές έκανε κρυφά την ελεημοσύνη του. Πήγαινε λόγου χάριν σ' ένα σπίτι μιας φτωχής νέας και της έλεγε: «Κάμε μου ένα καφέ ρά». Μέχρι να κάμη τον καφέ ή κοπέλα, ό παπα-Καλλίστρατος πήγαινε και έβαζε χρήματα κάτω από το μαξιλάρι του κρεβατιού της κοπέλας. Όταν έπινε τον καφέ και μετά, χαιρετούσε και αναχωρούσε από το σπίτι χωρίς να κάμει φανερή την ελεημοσύνη του. Από συγχωριανούς του λέγεται και το εξής: ότι πήγαινε τις νύχτες σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και αφού έριχνε από το παράθυρο ή την πόρτα δεμένα σε μαντήλι χρήματα, έφευγε κρυπτόμενος χωρίς να τον παίρνουν είδηση, όπως έκανε και ό Άγιος Νικόλαος Επίσκοπος Μύρων της Λυκίας.