ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ

Ο Πατήρ Ισίδωρος (εκοιμήθη στις 3 Φεβρουαρίου του 1908, με το παλαιό ημερολόγιο που ακολουθεί η ρωσική εκκλησία) ενώ έζησε στον κόσμο τούτο, δεν ήταν «εκ του κόσμου τούτου».

Μπροστά στο ειρηνικό χαμόγελό του τα γήινα έχαναν το βάρος τους, ενώ οι έγνοιες και τα προβλήματα εξανεμίζονταν.

Οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι», που προσέτρεχαν στην βοήθειά του, ανακουφίζονταν και επέστρεφαν αναπαυμένοι.

Ο Γέρων Ισίδωρος διέμενε στο Ερημητήριο της Γεσθημανή, μια Σκήτη έξω από τη Μόσχα. Ήταν πράος και συγκαταβατικός με όλους: ανθρώπους και ζώα. Ήταν ευσπλαχνικός και έδινε πάντα τροφή στα πουλιά και στα ζώα. Στην Σκήτη του εξέτρεφε ακόμα και τρωκτικά: αρουραίους, ποντίκια, αλλά και βατράχια. Ήθελε να θεραπεύη όλα τα πλάσματα του Θεού.





Μία ημέρα, καθώς βάδιζε, είδε μία γάτα να έχη αρπάξει στα νύχια της ένα πουλάκι και να είναι έτοιμη να το φάη. Με μεγάλο κόπο, ο Πατήρ Ισίδωρος ανάγκασε την γάτα να παρατήση την λεία της. Έτσι το πληγωμένο σπουργιτάκι έγινε μόνιμος κάτοικος του κελλιού του Γέροντα.

Κάποτε τον ρώτησαν, αν τον ενοχλούν τα ποντίκια. Εκείνος χαμογέλασε και είπε:
- Καθόλου δεν μ' ενοχλούν. Τους δίνω μεσημεριανό και βραδινό κι έτσι ησυχάζουν. Πρίν, πηγαινοέρχονταν με μανία γύρω-γύρω στο κελλί. Τώρα, όμως από τότε που άρχισα να τους βάζω την τροφή τους μπροστά στις φωλιές τους, ηρέμησαν. Δεν μ' ενοχλούν στο παραμικρό.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ

O Μοναχός Παρθένιος, μονοχίτων, πάντα ξυπόλητος και κοιμώμενος κρεμασμένος απο αλυσίδες που βρισκόταν στο ταβάνι του ασφυκτικά μικρού κελλιού του και κατέληγαν σε δυο λαστιχένιους βραχίονες που έβαζε στις μασχάλες του. Ποτέ δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι.....Δεν έλαβε ποτέ κανένα αξίωμα και οι αστοικοχριστιανοί (κομφορμιστές) ποτέ δεν έννοιωσαν την αγιότητα του.
του π. Χαραλάμπου Παπαδόπουλου (Επίσημος τίτλος του άρθρου όπως δημοσιεύθηκε, ειναι ''Μια ειρωνική Ματιά...." )


Το ν΄ αναπνέεις δεν σημαίνει απόλυτα ότι ζεις. Το να πεθαίνεις δεν είναι πάντα θάνατος. Έτσι και το να βρίσκεσαι στον χώρο της Εκκλησίας ως κληρικός ή λαϊκός, δεν προεξοφλεί το γεγονός της σωτηρίας σου ή της εσωτερικής πληρότητας για την ύπαρξη. Θα πρέπει να υπάρξει ΄΄κλίση΄΄ που θα σε οδηγήσει στην δυνατότητα να ανακαλύψεις την ουσία ζωής που προτάσσει το συγκεκριμένο σχήμα και επιλογή. Μια ανακάλυψη που στο βάθος των πραγμάτων, ουσιαστικά είναι χάρισμα. Καλλιεργείται και αυξάνεται. Δεν πωλείται και δεν εξαγοράζετε. Πολλώ δε μάλλον δεν κατασκευάζετε στην ''θρησκευτική'' βιομηχανία κλονοποιημένων προσωπικοτήτων.

Ο μοναχός Παρθένιος Κοκολινάκης ήταν κάτοχος αυτού του ιδιαίτερου χαρίσματος, που μυστηριωδώς και ανεξιχνιάστως σπέρνει στις υπάρξεις ο Θεός. ''Ένα από τα πλέον δυσπρόσιτα στην καθημερινή λογική μυστήρια είναι το γεγονός ότι Αυτός που θέλουμε να εκφράσουμε η να περιγράψουμε η εν πάσει περιπτώσει να εννοήσουμε με την λέξη Θεός, έχει το ιδίωμα να προκαλεί ερωτικά σκιρτήματα στις καρδιές των ανθρώπων. Όχι όλων των ανθρώπων, αλλά σε μερικών. Είναι κάτι που μας το βεβαιώνουν τα βιώματα πολλών ανθρώπων...''

Η κλίση αυτή, η εσωτερική πληροφόρηση, οδήγησε τα βήματα του, το έτος 1976 στά νότια παράλια της Κρήτης και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Παναγίας Κουδουμά.

Στο κείμενο αυτό, που είναι αφιέρωμα στην ''οσιακή'' μνήμη του, δεν θα μας απασχολήσουν τα βιογραφικά του στοιχεία. Διότι απλά δεν μας ενδιαφέρουν. Όπως άλλωστε και τον ίδιο, από την ημέρα εκείνη όπου η Παναγία Μητέρα τον εισόδευσε σε μέρος μετανοίας και αναγεννήσεως εσωτερικής.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ

Εισαγωγικά
Εκοιμήθη σήμερα το πρωί ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος σε ηλικία 79 ετών.
Ο μακαριστός μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία λόγω προβλήματος της υγείας του από τον περασμένο Νοέμβριο έκλεισε τα μάτια του στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλεία στα Φλάμπουρα όπου βρισκόταν τους τελευταίους μήνες.
Η σωρός του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό ναό της Πρέβεζας ενώ η μέρα της νεκρώσιμης ακολουθίας θα είναι αργία για την πόλη της Πρέβεζας.
Από σήμερα στον Ιερό Ναό του Αγ. Κωνσταντίνου στην Πρέβεζα η σωρός του Μακαριστού θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα ενώ το Σάββατο στις 11:00 θα γίνει η νεκρώσιμος ακολουθία.
Σύντομα βιογραφικά στοιχεία
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος (Καλαμαράς) γεννήθηκε το 1933 στην Αλαγονία Καλαμάτας. Είναι πτυχιούχος Θεολογίας και Φιλολογίας-Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Χειροτονήθηκε διάκονος και  πρεσβύτερος υπό του αοιδίμου Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Α΄ (Δασκαλάκη 1945 – 1961). Διετέλεσε Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Μεσσηνίας και Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου επί των Διεκκλησιαστικών Σχέσεων.  Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης την 01 – 03 – 1980. Είναι συγγραφεύς πολλών εποικοδομητικών βιβλίων και έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίό του «Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος».
Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας, γνωρίζει και μιλάει καλά την Ελληνική γλώσσα, μπορεί και χρησιμοποιεί τα Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρωσικά και τα Ιταλικά. Διαβάζει και κατανοεί τα Βουλγαρικά, Σερβικά, Ρουμανικά και τα Εβραϊκά

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ο ΤΡΑΧΩΝΙΤΗΣ

 Ο πάπα-Καλλίστρατος καταγόταν από το χωριό Τράχωνας της επαρχίας Λευκωσίας. Από μικρό παιδί είχε κλίση προς την θρησκεία και αγαπούσε πολύ την Εκκλησία του Χριστού. Και διά την αγνότητα του ό Θεός τον αξίωσε να γίνει λειτουργός του, δηλαδή ιερέας. Λέγεται ότι έγινε και μεγαλόσχημος μοναχός, δηλαδή ιερομόναχος στην Μονή Σταυροβουνίου.

Από την νεότητα του ήταν στολισμένος με πολλές και διάφορες αρετές και κυρίως κατείχε την ευλογημένη ελεημοσύνη. Κατά διήγηση του συγχωριανού του Λαμπριανίδη όταν ήταν πια Ιερέας γυρνούσε σε διάφορα σπίτια της ενορίας του σε φτωχές γυναίκες και κυρίως ανύπαντρες και τούς έδιδεν ελεημοσύνη. Πολλές φορές έκανε κρυφά την ελεημοσύνη του. Πήγαινε λόγου χάριν σ' ένα σπίτι μιας φτωχής νέας και της έλεγε: «Κάμε μου ένα καφέ ρά». Μέχρι να κάμη τον καφέ ή κοπέλα, ό παπα-Καλλίστρατος πήγαινε και έβαζε χρήματα κάτω από το μαξιλάρι του κρεβατιού της κοπέλας. Όταν έπινε τον καφέ και μετά, χαιρετούσε και αναχωρούσε από το σπίτι χωρίς να κάμει φανερή την ελεημοσύνη του. Από συγχωριανούς του λέγεται και το εξής: ότι πήγαινε τις νύχτες σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και αφού έριχνε από το παράθυρο ή την πόρτα δεμένα σε μαντήλι χρήματα, έφευγε κρυπτόμενος χωρίς να τον παίρνουν είδηση, όπως έκανε και ό Άγιος Νικόλαος Επίσκοπος Μύρων της Λυκίας.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΝΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΙΩΝΑΣ: «ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΩ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ»

Στο Μοναστήρι ή μάλλον στο Παλαιομονάστηρο ζούσε ασκητικά ένας άγιος μοναχός ονόματι Ιωνάς, κατά κόσμο Βασίλειος Στούρκο του Ιακώβου, γεννηθείς το 1930 εις Χάρκωφ Ουκρανίας.

Όταν ήλθα στις Καρυές, είχαν επισκεφθεί το Παλαιομονάστηρο δύο συνάδελφοι μου, ό Νικόλαος Κεσίσης και ό Δημήτριος Αθανασόπουλος και μού είπαν ότι δεν συνάντησαν κανένα εκεί. Αργότερα με τον συνάδελφο μου τον Ιωάννη Μαργαρίτη και με τον γέροντα μας τον πατέρα Γρηγόριο και τη συνοδεία του πήγαμε για πρώτη φορά όλοι στο Παλαιομονάστηρο, όπου  κατά παραχώρηση του Θεού συναντήσαμε τον  πάτερα Ιωνά και μας  είπε τα κάτωθι:

-Έδώ πού ζω μόνος, έρχεται ό  Άγγελος και ό διάβολος. Ό διάβολος μου - Εσύ είσαι ό καλός και όλοι οι άλλοι οι μοναχοί είναι οι κακοί και αμέσως τσακώνομαι μαζί του. Ακόμη μου λέει να μην κάνω κομποσκοίνι και τις ακολουθίες.

Βέβαια έρχεται και ό Άγγελος μου σιγά-σιγά και μου λέει: — Είσαι πατσαβούρι, οι άλλοι είναι καλοί, πήγαινε κάμε τις Ακολουθίες και το κομποσκοίνι σου.
Κάθε Σάββατο κατεβαίνω στο Μοναστήρι για να λειτουργηθώ και να κοινωνήσω και τη Δευτέρα το πρωί ανηφορίζω σιγά-σιγά προς τα εδώ. Ό διάβολος δεν έρχεται την Κυριακή έρχεται αργά την Δευτέρα ή την Τρίτη, και μέχρι την Παρασκευή δυναμώνει τις ενοχλήσεις του. Είναι έντονη ή παρουσία του διαβόλου εδώ ένεκα δύο λόγων. Πρώτον επειδή δεν γίνονται εδώ θείες Λειτουργίες και δεύτερον επειδή παλιά είχαν έλθει εδώ εργάτες, οι όποιοι κάπνιζαν και ήκουον ραδιόφωνο και τοιουτοτρόπως απέκτησε εδώ δικαιώματα ό διάβολος.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

Ο Γέρων Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης· «πτωχός εκ πτωχών αλλ’ ευσεβών γονέων»
Ο Γέροντας Ιερώνυμος, γόνος της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, είναι ένα πρόσωπο στο οποίο συνυπήρχαν πολλές και σπάνιες αρετές με μοναδικές ικανότητες και χαρίσματα. Ο διψασμένος και πνιγμένος στην αναζήτηση και τα προβλήματά του κόσμος βρήκε τον πατέρα του. Αυτόν που μπορούσε να ακούσει, να κατανοήσει, να αγκαλιάσει, να δώσει κατεύθυνση και λύση, να εμπνεύσει, να μεταγγίσει ελπίδα, φωτισμό, αγάπη, χάρη Θεού. Βρήκε αυτόν που μιλάει με τον σοφό λόγο του, την ενάρετη πολιτεία του, τον θαυμαστό μυστικό κόσμο του.

Από τα σπουδαιότερα, μεγαλύτερα, πιο σημαντικά που έχει να παρουσιάσει στην σύγχρονη ιστορία η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους είναι το διακριτικό πρόσωπο του για δέκα περίπου χρόνια ηγουμένου της π. Ιερωνύμου. Γόνος της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, φυτεύθηκε στο περιβόλι της Παναγίας και της αγιότητος και έδωσε τα άνθη των αρετών και τους καρπούς της αγιωσύνης του στο Μετόχι της Αναλήψεως.
Κάτω από την αγία Τράπεζα του Σιμωνοπετρίτικου παρεκκλησίου της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής ένα μικρό κιβώτιο διαφυλάσσει ως πολύτιμο θησαυρό και μοναδική παρακαταθήκη το υπόλειμμα της επίγειας παρουσίας και την υπόμνηση της ουράνιας πορείας, τα άγια λείψανα του εναρέτου ηγουμένου της.
Πίσω από το ιερό βήμα της «Αναλήψεως» ένα κενό μνήμα περιέχει το λίγο χώμα που αγκάλιασε το ελαφρό από την άσκηση σώμα και απορρόφησε τους τελευταίους ελάχιστους φυσικούς χυμούς ενός ανθρώπου γεμάτου πνεύμα, του αγίου οικονόμου της. Ο κόσμος που μέχρι σήμερα προσκυνά απλά και μόνον τον τόπο του και αναμειγνύει τα δάκρυα και τις προσευχές του με την απαλή αλλά βαθειά ανάμνησή του, επιβεβαιώνει την χάρη του και αποδεικνύει την αγιότητά του. Το άδειο μνήμα είναι γεμάτο από χάρη. Ο απών είναι παρών. Η μνήμη του δεν σβήνει στο παρελθόν· ζωογονεί το παρόν και ζωντανεύει το μέλλον.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ

Εγεννήθη το έτος 1885 στο Κανιάνι Λαμίας και στη βάπτιση έλαβε το όνομα Θωμάς (Καψής). Ήρθε για να μονάσει στη Λαύρα στις 14 Ιουλίου 1910 και μετά από ένα χρόνο δοκιμή στις 15-8-1911 έγινε μοναχός λαμβάνοντας στην κουρά το όνομα Θεόφιλος.
……Ο π. Θεόφιλος, αν και έζησε σε ιδιόρρυθμο Μοναστήρι, ήταν πολύ αγωνιστής, πολύ ασκητικός, άνθρωπος της προσευχής και της μοναχικής ακρίβειας. Δεν έχανε ακολουθία. Έμπαινε στο στασίδι του, στεκόταν πάντα όρθιος και δεν έβγαινε από κει, αν δεν τελείωνε η ακολουθία.
……Ήθελε να τηρούνται τα τυπικά στην ακολουθία, και όταν έβλεπε παραβάσεις επενέβαινε και διόρθωνε. Κάποτε ένα νέο καλογέρι σε μία αγρυπνία άρχισε να ψάλλει τον πολυέλεο με ύφος και στόμφο. Στον πρώτο στίχο πήγε ο γερω-Θεόφιλος και του είπε: «Δε σ' ακούει ούτε ο Θεός ούτε οι άνθρωποι. Τα δαιμόνια χορεύουν. Ταπεινά, ταπεινά να ψάλλουμε, να μας ακούει ο Θεός και να μας χαίρεται σαν παιδιά Του».
……Στο κελί του για άσκηση ποτέ δεν άναβε φωτιά το χειμώνα και ποτέ του δε φορούσε τσουράπια.
……Νήστευε πάρα πολύ και οι Προϊστάμενοι του έβαλαν κανόνα να μετριάσει τη νηστεία του για να μην πεθάνει. Δεν έτρωγε πριν από την ώρα της καθορισμένης από αυτόν τραπέζης γιατί το θεωρούσε λαθροφαγία. Μάζευε τα φρούτα, τα έβαζε στο μαντήλι του και δεν έτρωγε ούτε ένα εκτός τραπέζης. Την ώρα της τραπέζης έκανε προσευχή και τα έτρωγε. Δεν έφαγε κρέας ποτέ, καίτοι ζούσε στο Ιδιόρρυθμο.